Candy, dat ene meisje.

31. Een afscheidsbrief

Een afscheidsbrief voor Candy :

Ik begrijp het nog steeds niet. Hoe zij andere de schuld gaf, hoe zij haar beste vriendin jarenlang heeft verraden en ver afschuwd voor haar vriendengroepje. Hoe hij altijd ontkende om bij de rest te horen, hoe hij nooit iets heeft gedaan. Is dat nu hoe de wereld in elkaar zit? Kinderen moorden elkaar langzaam uit, om bij een vriendengroepje te horen? Kinderen moorden elkaar uit, omdat die net wat anders is? Is er soms een regel in de wereld, waarin staat dat iemand die anders is, dood moet zijn? Als je nou net de enige bent met rood haar, of een bril, moet je dan zelfmoord plegen? Moet je dan alleen zijn? Waarom krijgen die kinderen nou geen kans, om op te groeien. Om groot te zijn, anderen mensen blij te maken. Candy... Candy was een lief, talentvol meisje. De groene haarpunten maakten haar bruine krullen beeldschoon. Haar glimlach maakten engelen zingen. Als ze zong, was het alsof de hemel opensprong, zodat de engelen konden meeluisteren. Als ze danstte, begonnen de vogels hun mooiste liederen te zingen om haar te ondersteunen. En als ze ooit haar zelf durftte te zijn... zag ik het mooiste meisje in de wereld voor me staan. Maar ze was eenzaam. Oh, zo eenzaam. Ze was... anders. Haar ouders waren overleden vlak na de geboorte, waardoor ze geadopteerd werd door 2 dronkelappen. Het arme meisje heeft daar 15 jaar moeten doorbrengen. Ze ging beeldschoon naar huis, en kwam maandag dan vol blauwe plekken terug op school. Ze nam het nooit voor zichzelf op, waar het groepje gretig gebruik van maakte. Ik heb nooit wat doorgehad, maar ik heb wel verandering gezien. Ze verliet het lokaal voor de pauze, maar kwam niet meer terug. Ziek naar huis gegaan. En als ze terugkwam in de les, waren haar mooie ogen dik en rood van het huilen. Ze wou nooit zeggen wat er was, en dan kan je als leraar er ook niet veel aan doen. Ze vertrouwde mijn collega, Peter, veel beter. Ik heb haar wel eens zien uithuilen op zijn schouder, toen ze in haar gezicht geschopt was tijdens trampoline springen. Ze weigerde met mij te praten, het arme kind zat als vastgelijmd aan Peter op de banken. Lieve, lieve Candy... Ik wens dat ik er meer voor je was. Ik had je kunnen helpen. Maar ik heb nooit iets gedaan om je te helpen. Ik heb je altijd maar laten lijden, ik ben net zo erg als Katie, Aya, Mark en Lars. Ik hoop dat je me vergeeft daarboven.
<3 Je mentor,

Fabian Kroeger.

De YouTube video is een liedje dat ik persoonlijk heel mooi vindt, en heel goed is voor pestslachtoffers. Als je het gevoel hebt dat er niemand voor je is, alsjeblieft, neem contact met me op. Ik wil niet dat er mensen lijden. Ik wil dat jullie gelukkig zijn. Ik hou van iedereen, en ik geef jullie de kans om groot te worden in de wereld. Iedereen in deze wereld is perfect op zijn/haar eigen manier. Als je nou moeite hebt met Frans, of alles perfect wil hebben om trots te zijn op jezelf, je bent perfect genoeg. Ik, bijvoorbeeld, heb laatst een muurtekening gemaakt waar ik dood trots op was. Ik was van plan om er overheen te verfen (Zodat ik het s'nachts ook kon zien), maar heb het toen helemaal verpest. Ik haat mezelf daar echt voor, en daardoor krijg ik die nare neiging om mezelf pijn te gaan doen. Maar wat heb ik daaraan? Iedereen zal verdrietig of geschokt zijn, ze zullen me alleen niet meer vertrouwen, en ik raak zo veel vriendschappen kwijt. Alleen maar omdat ik trots wil zijn op mezelf. Ik heb grootste talenten, maar dat eeuwige verlangen om waardering, trots en begrip verpest dat. Wees sterk, en ik zal er altijd voor je zijn. <3 Blombla