Candy, dat ene meisje.

21. Katie, Mark

Heey lezers!!! Voor ik begin, wil ik eeeeventjes wat dingen zeggen. First : Dank jullie allemaal voor zo veel reads! Ik sta al op de 44ste plaats in Tiener Fictie, ik ben gewoon sprakeloos! Second : Dank Zomaer_Iemand voor, ik denk alles! Het is zo fantastisch van je dat je me noemt in je boek en deze nieuwe cover voor me hebt gemaakt! I LUV YU, THANK YOU! Third : Blijkbaar laat ik mensen met mijn verhaal huilen.... Het spijt me ;-; Nou ja, als special voor 400 reads and 100 ratings : Zelfgemaakte tekening voor dit hoofdstuk.

Katie : Ik voel woede door me heen razen, als een sneltrein over een brug. Hoezo kijkt hij mij aan als hij dat zegt!? Ik voel de drang om tegen hem te schreeuwen, te zeggen dat ik niks heb gedaan. Maar ik hou me in, gelukkig voor hem. Niet midden in de klas, dat is gewoon dom. Ik maak mijn ogen los van Mark, en kijk weer naar dat stomme tapijt. De woorden irriteren me. Mijn ogen gaan naar het woordje ''Woede''. Ja, ik ben woedend. Door die egoist raak ik al mijn vrienden kwijt. Waarom moet ze ook meteen zelfmoord plegen? Ze is gewoon een lafaard. Ik zou bijna blij zijn dat ze voorgoed weg is. Het is ook niet mijn schuld, dus ik heb niks te zeiken. Met een schuin oog kijk ik naar Aya. Ze ziet eruit als een wrak. Ja, schuldgevoel is niet zo leuk. Lars heeft een arm over haar heen geslagen en wrijft over haar rug. Gaat hij serieus met haar flirten?

Na de therapie sessie.. dinges... stappen we op onze fietsen en brommers. We gaan afscheid nemen van Candy. Alsof we een parade zijn rijden we in een rij ernaartoe. Naar haar huis. De achtertuin is leeg, en het gras is dood. Binnen is het stil, en het stinkt afschuwelijk. Op de bank, vloer en tafel staan en liggen lege flessen en opengebroken pakken sigaretten. In een hoekje ligt vrouwen kleding. Haar ouders zijn er niet. In het midden van de woonkamer staat een kist. De kist is van donker hout gemaakt, en de deksel staat open.

Mark : Ondanks de huid en de lippen, ziet ze eruit alsof ze diep slaapt. Candy haar bruine haar gaat langs haar schouders, en de groene punten zijn goed te zien. Ze heeft de kousen met kattenkopjes weer aan, waardoor haar benen er slank uitzien. Ze heeft een kort broekje aan, en een wit shirt. Ze heeft een vest aan tot haar middel, en met korte mouwen. De capuchon is over haar hoofd getrokken, waardoor er een schaduw langs haar gezicht hangt. Haar ooit bleke huid is grauwachtig. Haar ooit zo volle lippen zijn blauw en gebroken. Onder haar kin heeft ze een versleten, blauw konijn. De ogen zijn van knoopjes gemaakt. Ik kijk toe, hoe al mijn klasgenoten een voor een afscheid nemen. Katie geeft haar een blik, en loopt dan snel het huis uit. Ik kijk haar woedend aan. Hoe kan ze zo onmenselijk zijn? Aya en Lars gaan samen. Ik ga als laatste. Ik loop voorzichtig naar de kist toe. Ze ziet er ondanks de dode huid, zo mooi uit. Ik raak haar wang aan. Koud als ijs, maar ook zacht. Ik probeer me haar heldere ogen voor te zien, maar ik zie ze alleen maar gevuld met angst en verdriet. Ik buig me over de kist, waardoor mijn gezicht boven haar hoofd hangt. Ik voel tranen branden, maar ik dwing ze terug. Snel geef ik haar een kus op haar koude, dode lippen. Een afscheidszoen. Ik duw mezelf weer omhoog, en ren de tuin in. Snel tik ik op Lars zijn schouder. ''Ik heb een idee, maar wel je hulp nodig'' fluister ik.

Haastig ren ik de hut in, en duik ik in de dekens. Ik moet het vinden! Lars brengt Aya naar huis en gaat dan op school mijn plan voortzetten. Dekens, dekens, een kussen...Ik vind het schriftje gelukkig, en prop het in mijn zwarte rugzak. ''Sorry Candy, ik leen het even. Vind je niet erg, toch?"' fluister ik tegen de lucht. Ik haast me weer naar buiten en ren langs het spoor, naar mijn fiets. De sneeuw is allang gesmotlen, maar toch rijden er geen treinen. De bomen zijn kaal, en de koude lucht snijdt langs mijn oren. Als ik bij mijn fiets aankom, staar ik verbaast naast het meisje dat naast mijn fiets staat. Ze raakt mijn zadel aan, zonder ook maar iets te zeggen. ''Wat doe je?'' roep ik naar haar. Katie draait zich woedend om. Haar ogen lijken wel vuur te kunnen spuwen. Wat ben je aan het doen, gek? denk ik. Opeens rent ze op me af, en geeft ze me een harde klap om mijn wang. Zonder na te denken sla ik hard terug. Ze maakt een rondje en valt dan hard op de grond. ''Wat the f**k!'' schreeuwt ze naar me. Het klinkt alsof ze geen idee heeft waarom ik haar sla. ''Hoe bedoel je ''Wat the F''? Jij valt mij opeens aan!'' schreeuw ik terug. Ze kijkt me verdwaasd aan, wat me bozer maakt. Opnieuw kletst mijn handpalm tegen haar wang. ''Ga niet lopen doen alsof je niks gedaan hebt! Jij was de leider van onze groep, dus neem die verantwoordelijkheid en zie in dat het jouw schuld is!'' Zonder om te kijken, of te reageren op haar gejammer, grijp ik de handvaten van mijn fiets. Ik stap er snel op, en fiets richtig Lars zijn huis. Katie, wat ben je toch een trut!