Candy, dat ene meisje.

23. Katie, Lars

Hooi mensjes =D. Ja, ik ga weer kletsen over dingen die niemand boeit.. wat ben ik toch een goede schrijver. Echt mensen.... als me hoofd kon exploderen van geluk, dan had ik al 4 keer een schoonmaker moeten bellen. 700 freaking reads! In het begin van de week bedankte ik jullie nog voor 100! Jullie zijn gewoon geweldig! Nou ja, sorry voor het late hoofdstuk... Gisteren 4 uur aan de huiswerk en nu ziek duuus.... dit wordt leuk! Ps. wat zal ik doen met de rest? Arrestatie of ook doodgaan? Want ik geef ze wel teveel background story.

Katie : Met snelle stappen haast ik me naar mijn fiets en ga ik de tuin uit. Dood of levend, ik kan gewoon niet naar haar kijken. Die grijsachtige huid, die blauwe lippen.... ik heb al eens een dood iemand gezien, maar die zat onder het bloed. Ik pak mijn fiets en ga richting de hut. De koude wind slaat in mijn gezicht, maar het boeit me niet. Ik denk terug aan de eerste keer dat ik iemand dood zag gaan. Ik fietste met me broertje over de weg, toen hij opeens naar rechts schoot. Recht voor de neus van een vrachtwagen. Zijn schreeuw was afschuwelijk, het ergste wat ik ooit heb gehoord. Ik rende gelijk op zijn lichaampje af. Hij leefde nog half, maar stierf toen ik zijn kleine handjes vasthield. Het meest afschuwelijke moment van mijn leven. Mijn ouders zijn emotionele wrakken geworden, en ik moest voor mezelf leven. Toch leidt het allemaal weer naar Candy. Daar uitte ik al mijn woede op. Aslof ik een oude pop in elkaar sloeg. Ik sla snel weer het fietspad op, als een auto boos naar me toetert. Ik ben er met mijn gedachten echt niet bij. Ik sla een paadje af en stop gelijk. Is dat... de fiets van Mark?

Lars : Met haastige stappen loop ik het gebouw weer uit. Directrice Patricia vond het idee fantastisch, en geweldig dat we zo moedig waren. Dat we haar een plekje in ons hart wouden geven, had ze gezegd. Nou, ik vind haar een fantastische vrouw, maar ik wil liever deze druk van me schouders. Iedereen verdient te weten hoeveel pijn ze had, hoe moeilijk het ook zal zijn. Ik loop naar de fietsenstalling, waar ik Mark zie staan. Hij kijkt de andere kant op en staat gespannen. ''We hebben toestemming, om 10.15 precies hebben we 45 minuten om ons plan uit te voeren.'' zeg ik. Mark krult zijn mondhoekjes eventjes omhoog. ''Is er iets gebeurd?'' vraag ik bezorgd. Hij kijkt me eindelijk aan, en vertelt wie hij tegen kwam bij de hut. Katie, en hoe ze hem aanviel. ''Wat gaat er toch om in haar hoofd!?'' roep ik uit. ''Ik heb geen idee, maar ze geeft anderen de schuld van wat er met Candy is gebeurd. Ja, het is deels onze schuld, maar alles was wel haar idee'' moppert Mark. Alles was haar idee. Het schoolfeest bij haar thuis, zodat we haar belachelijk konden maken. Aya, die haar vriendin zou spelen, zodat we haar vertrouwen konden winnen. Allemaal door haar bedacht. ''Ze heeft nooit tegen de waarheid gekunt, sinds haar broertje'' mompel ik. Mark knikt. ''Vrijdag moet ze wel.'' zegt Mark.

Okii, ik denk dat het volgende deel vrijdag is duuus.... WRAAAK!!! LETS GOO!!!