Candy, dat ene meisje.

26. Aya, Lars en extra.

Aya : Mijn lichaam trilt oncontrolbaar. Ik voel alle blikken naar me staren. Blikken vol afschuw, haat, leedvermaak, verbijstering. Ik dacht dat ik het toppunt van ellende al had bereikt, maar blijkbaar niet. Ik voel die tranen weer branden. Ik grijp het shirt van mentor Fabian vast en verberg mijn gezicht erin. Ik voel dat hij onhandig mijn hoofd aanraakt, maar het boeit me niet meer. Ik begin zachtjes te snikken. Ik moet mezelf inhouden om niet te schreeuwen van verdriet en pijn. Gemene, knagende pijn. Pijn die me vanbinnen kapot scheurt, alles wat ik ben uit elkaar haalt. De stem van Lars en Mark snijden door mijn zware hoofd. Hou toch op. Laat alles toch gewoon ophouden. Dood me nou gewoon, ik ben leven niet meer waard.

Lars : Ik hoor de deur van de toiletten ruig opengaan. Voorzichtig kijk ik onder de rand van de deur. Paarse sneakers, met groene veters. Zwarte sokken steken er boven uit, met een donkere spijkerbroek erboven. De benen lopen gelijk op mijn deur af, en ik hoor iemand er op slaan. Alsof haar leven ervan af hangt. ''Doe open, jij klootzak!'' hoor ik de stem van Katie aan de andere kant. Ze heeft overduidelijk gehuild. Ik antwoord niet, en maak mezelf klein op de bril van het toilet. Opnieuw hoor ik haar op de deur trappen. ''Ik weet dat je hierin zit, jij f**ker!'' schreeuwt ze opnieuw. Ik hoor de deur opnieuw opengaan, en ik kijk snel weer. Nette, zwarte schoenen in een kindermaatje. ''Katie, wat doe je hier?'' hoor ik zijn stem vragen. Mark, denk ik opgelucht. Ik luister voor een tijdje. Niks anders dan stilte, en onze ademhaling. Pats. Het kletsende geluid van huid op huid weerkaatst tegen de tegeltjes aan de muren. Geschrokken spring ik op van de toilet pot, en open ik de deur. Katie, bovenop Mark. Mark ziet er net zo geschokt uit als ik. Katie sheldt erop los. Voor een seconde sta ik als een standbeeld de beelden op te vangen in mijn hoofd. Katie schudt Mark woedend door elkaar, terwijl ze in zijn gezicht schreeuwt over hoeveel ze ons haat. Over de verraders, de monsters die we zijn. ''Het is niet mijn schuld!'' gilt ze opeens. Daar is waar ik wakker wordt, en haar van achter aanval. Ik til haar op, en duw haar tegen een toilethokje aan. Ze slaakt een korte gil, als de deur openschiet en haar hoofd de toiletpot raakt. Ik grijp Mark bij zijn hand en til hem omhoog. Hij ziet er veslagen en verbijsterd uit, alsof hij nog niet doorheeft wat er net gebeurdde. Ik kijk weer naar Katie. Ze ligt op de grond, met haar hoofd naast het toilet. Dikke tranen rollen over haar gezicht, op de tegelts op de grond. Haar gezicht is lelijk door de rode wangen. Haar donkere haren plakken voor haar gezicht. ''Kom op, we sturen wel een leraar'' fluisters Mark. Ik knik een beetje schokkerig, terwijl Mark me uit de jongens toiletten trekt. We worden allemaal gek. Stapelgek.

Hoi mensjes, Blombla weer. Dit verhaal wordt echt steeds moeilijker te schrijven... Nou ja, voor de serieuze janks**t aan bod komt : Bedankt voor 1 k reads!!! Ik krijg zulke leuke berichtjes dat mensen in 1 keer mijn boek uitlezen en er elke keer weer op stemmen. Dat verwarmt mijn hart echt, jullie zijn gewoon geweldig. Okii, janks**t tijd : Dit verhaal wordt zo. extreem. moeilijk. Like, zonder dat ik het door heb is dit verhaal gebasseerd op mijn grootste angsten en verdriet. Gepest worden, alleen zijn, niemand meer hebben om aan vast te houden in de moeilijke tijd... Want, Aya is gebasseerd op een echt meisje met zwart, lang haar en blauwe ogen. (Toevallig heet ze ook Aya.. Oopsie Daisy). En ik denk dat  Candy de.. I dont know, betere versie van mij is. Een, mooiere versie, de versie die de slechte mensen mij vertellen te zijn. UUGH EMOTIONEEL, NIET JANKEN BLOMBLA! Nou ja, ik heb thuis al wat nare dingen meegemaakt die ik toch liever geheim houdt. Maar, ik heb wel nare gedachtes. En, ik bedoel niet over zelfmoord of zoiets, maar over weggaan (Wat ik vandaag bijna deet.... I chickended out.... F U BLOMBLA!). Net zoals Candy een hutje bouwen, waar ik veilig kan zijn voor altijd. Maar ook de veiligste plekjes worden ooit kapot gemaakt door de monsters op deze planeet (Pestkoppen, ouders, problemen...). Ik heb hier met me BFF over gepraat, maar... ik weet echt niet meer wat te doen. Zelfmoord ga ik niet, er zijn teveel mensen die van me houden. Weglopen kan ik niet, zonder hulp niet dan. Snijden heb ik geprobeerd, maar ook daar heb ik geen lef voor. Help me ;-; (Nee, niet echt, maken jullie je maar geen zorgen over wat er in mijn domme hoofd omgaat). Nou, ik wou dit even kwijt, omdat ik het gevoel heb dat ik jullie kan vertrouwen. Niemand hier weet wie ik echt ben, dus ik ben wel veilig. Ik zoek geen aandacht, advies of haters. Ik wil gewoon mijn gedachtes kwijt, zodat ik me weer een klein beetje beter voel. I <3 all of you. -Blombla