zawgyi
ေရွာင္က်န္းကုိ အဲ့ေနကတည္းကရွာေနတာမေတြ႔ စစ္ေကၽြးတုိ႕ကုိလည္းအကူအညီေတာင္းပီးရွာခုိင္း ထားေသးေပမယ့္ မထူးခ်ားေသးေပ။ ဒီၾကားထဲ မ်န္မ်န္ ကဖုန္းတဂြမ္ဂြမ္ ဆက္ေနလုိ႔ ပုိစိတ္ရွဳပ္သည္။
ေရွာင္က်န္း ရာမင္းဘယ္ေတြေရာက္ေနတာလဲ..။ တစ္ေယာက္ထဲအဆင္မွ ေျပပါ့မလား။ စိတ္တုိေနခ်ိန္မုိ႔ "ထြက္သြားပါေစ" ဆုိၿပီး ေျပာခဲ့ေပမယ့္ တကယ္ထြက္ေသာေတာ့လည္း စိတ္ပူေနရျပန္သည္။
"Ring Ring...."
....................
"ကုိယ္မအားဘူး မ်န္မ်န္...."
.........
"ကုိယ္မဟုတ္ဘူးလုိ႔ေျပာလဲ မင္းယုံမွာမဟုတ္ဘူးေလ အဲ့ေတာ့ မင္းထင္ခ်င္သလုိထင္လုိ႔ရတယ္"
............
"ေတာက္...မင္းငါ့သိကၡာကုိမေဆာ္ကားနဲ႔"
............
"ေတာ္ပီကြာ... ေျဖရွင္းရတာကုိယ္စိတ္ကုန္ေနၿပီ ေနာက္ကုိယ့္တုိ႔ မပတ္သတ္ေတာ့ဘူး ဒါဘဲ..."
"သား.."
"ေၾသာ္..ေမေမ..."
"ရွန္ရွန္ေလး သတင္းမရေသးဘူးလားသားရယ.္.."
"သားေရာ သားသူငယ္ခ်င္းေတြပါရွာေနပါတယ္ေမေမရယ္...စိတ္ေအးေအးထားပါ.."
"သားကိုေမေမ ေမးခ်င္တာ ရွိေသးတယ္"
"ဘာမ်ားလည္းေမေမရယ္...ေမးပါ"
"မ်န္မ်န္ကုိခ်စ္ေသးလား..."
"ဗ်ာ..."
"ေမေမ ခုဏကသားဖုန္းေျပာေနတာၾကားတယ္ ေမေမသိခ်င္တာ သားစိတ္က ပ်က္သားလား ဒါမွ မဟုတ္ ခဏတာစိတ္ဆုိးတာလား ေမေမ သိခ်င္လုိ႔ပါ။"
"တကယ္ပီးသြားတာ ေမေမ..သားစိတ္ကုန္သြားတာဆုိပုိမွန္မယ္..အဟင္း.."
"ဒါဆုိေမေမတို႔ ရွန္ရွန္ေလးကုိ အျမန္ရွာေတြ႔ဖုိ႔လုိတယ္..."
"ေအာ္...လက္စသတ္ေတာ့ ကေလးကုိ ရွင္တုိ႔ဖြက္ထားၾကတာေပါ့..."
"ဟင္...ဝမ္ခ်င္း.."
"ဟုတ္ပါ့ရွင္...ကဲေျပာ ကေလးဘယ္မွာလဲ..."
"သားအျပင္သြားအုံးမယ္ ေမေမ..."
YOU ARE READING
အကြောင်းပြချက်မရှိသော
Romanceဝတၳဳတစ္ပုဒ္အားသေဘာက်၍ Yizhan အေနျဖင့္ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အျမင္မတူခဲ့ပါက ေက်ာ္သြားေပးပါရန္ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်အားသဘောကျ၍ Yizhan အနေဖြင့်ရေးသားခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အမြင်မတူခဲ့ပါက ကျော်သွားပေးပါရန်
