zawgyi
"မမၾကီးေရ... မမၾကီး. ကေလးရွိတဲ့ေနရာသိၿပီ"
"ဟင္..ငါ့ကေလးဘယ္မွာလဲ ဘယ္မွာလဲ.."
"ဒီရွန္ဟုိင္းမွာဘဲ ရွာခုိင္းထားတဲ့လူယုံေတြ ကေသခ်ာေအာင္ ပုံလွမ္းပုိ႔လုိက္တာ ဒီမွာ ၾကည့္ပါအုံး"
"ငါတုိ႔ကေလး ငါတုိ႔ကေလး ေလး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဒုကၡေတြမ်ားလုိက္မလဲ..သြားမယ္ခုသြားမယ္.."
"ဝမ္နင္း ဝမ္နင္းဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ကေလးကုိေတြ႔ပီ သြားၾကမယ္ သြားၾကမယ္"
"ဟင္..ကေလးကေလး အဆင္ေျပရဲ႕လားဟင္.."
"ကဲခုသြားၾကမယ္...."
ေရွာင္က်န္းေပ်ာက္ၿပီးထဲက ေရွာင္ညီအမေတြ ရွန္ဟုိင္းဘက္မွာေျပာင္းလာခဲ့ၾကတယ္ ဒါေပမယ့္ လူယုံေတြကုိေတာ့ ေနရာတုိင္းမွာ ကေလးကုိ ရွာေဖြခုိင္းထားခဲ့တယ္။က်န္းခ်န္ကေတာ့ ကေလးစိတ္နဲ႔အိပ္ယာထဲလဲသြားလုိ႔ မနည္းျပန္ကုထားရေသးသည္။ ထူထူေထာင္ေထာင္ျဖစ္လာေပမယ့္ ကေလးဒီလုိျဖစ္တာ သူ႕ေၾကာင့္ဆိုတာ ေတြးေတြးပီး ငိုေနတတ္လုိ႔ တစ္ေယာက္ထဲမထားရဲ။ ဝမ္နင္ကေတာ့ ကေလးေပ်ာက္သြားကတည္းက ေမးမွ ေျဖတတ္သည္ အိမ္မွာဆုိ တစ္ေယာက္တည္း သီးသန္႔လုိ ေနတတ္သည္။ ဝမ္ခ်င္းကေတာ့ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ သူပါလုိက္ၿပီး တငိုငုိတရီရီ လုပ္ေနရင္ ပုိဆုိးမွာစုိးတာေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္မာေၾကာသလုိေနေနရသည္။ သူမလည္း ဘယ္လုိစိတ္ေကာင္းမလဲ ကေလးေပ်ာက္သြားတည္း လုိက္ရွာေနတာ မနားတမ္း ေနာက္ဆုံး ဝမ္မိသားစုဆီမွာ ရွိတယ္သတင္းၾကားတုန္းက အေျပးသြားခဲ့ေပမယ့္ ကေလးကုိမေတြ႕ ေတာ့ပုိစိုးရိမ္ခဲ့ရသည္။ ကေလးက သူမတုိ႔ အတၱေတြရဲ႔ေျမစာပင္းေလး ခုေတာ့ ရွန္ရွန္းေလး ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့လုိက္မလဲ...အေတြးကုိယ္စီႏွင့္သူမတုိ႔ကားေလးကေတာ့ ကေလးေလးရွိရာ..
"သားသား ေက်ာင္းမွာသူငယ္ခ်င္းရေနပီလား"
"သားသား သူငယ္ခ်င္းမလုိခ်င္ဘူးပါးပါး"
"အဲ့လုိလုပ္လုိ႔မရဘူးေလ သားသားရယ္ "
"မသိဘူး သားသား သူမ်ားေတြနဲ႔ေပါင္းရတာမၾကိဳက္ဘူး.."ဆုိျပီး ႏွဳတ္ခမ္းကဆူထားေသးသည္။ သားကုိၾကည့္ရင္းၿပဳံးမိသည္ သားကဘယ္လုိေနေန အရမ္းခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလြန္းသည္။
YOU ARE READING
အကြောင်းပြချက်မရှိသော
Romanceဝတၳဳတစ္ပုဒ္အားသေဘာက်၍ Yizhan အေနျဖင့္ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အျမင္မတူခဲ့ပါက ေက်ာ္သြားေပးပါရန္ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်အားသဘောကျ၍ Yizhan အနေဖြင့်ရေးသားခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အမြင်မတူခဲ့ပါက ကျော်သွားပေးပါရန်
