Unexpectedly Inlove with you (On Going)

Chapter 18

ALEX POV

Wahhh, guys, ayoko na, mapapaos ako nito eh sa ginagawa nila! Kanina pa kami practice ng practice pero bigla nalang sila titigil sa may chorus at sasabihin saakin na kulang pa daw yung emosyon ko!

Nakakahalata na ako na pinagtritripan ako nitong dalawa, dahil first time ko itong gagawin at ipapakita sa ibang tao, remember, si mica lang ang nakakaalam na kumakanta at syempre ang pamilya ko, yun lang tapos!

'Ano ba kasi naisip ko at ako ang nagpresintang kumanta?, ang shunga shunga ko!'

"Let take a break muna pagod na ako eh at gutom na din" sabi ni kuya Stephen. Hay buti naman at naisip nya yun, ang sakit nadin ng lalamunan ko eh! Hmp!

Tumango nalang kami ni xian, nagpaalam naman si kuya Stephen na pupunta ng cafeteria para bumili ng snack namin, libre daw nya, hindi naman na kami tumangi ni xian, gutom na rin kasi ako eh, ewan ko sa isang ito.

Ganun pa din naman ang aura ni xian, ang coldddd....my goodness, diko alam kung ano problema nito, nakikita ko sya kanina na ang seryoso masyado, tss parang may kasalanan nga yung piano eh sakanya, ang diin masyado ng pagkakapindot nya dito tsss....

Anyways, piano ang pinutugtog nyang instrument, si kuya Stephen guitara naman. Ako talaga ay nagsisisi eh, huhuhu....

Back to reality. Dadalawa lang kami dito ni xian na naiwan, tahimik lang kami pareho dito, wlang gustong magsalita, animo'y kapag nagsalita ka ay nakakamatay, choss lang hehehe

Kinuha ko yung bag ko at hinalungkat doon ang water bottle ko, dahil tuyong tuyo na ang lalamunan ko! Kayo ba naman ang kumanta ng paulit ulit? Tapos hindi pa natatapos! Sinong hindi mauuhaw doon?! Sagot!

Nasa ganun akong posisyon ay nakita ko yung lunch box dito sa bag po, yung mga brownies na denikwat ko sa ref, hehehe, para ibigay kay xian, napatingin ako sa kanya, nakatingin lang sya sa piano na parang malalim ang iniisip.

'Hmm, gaano kaya kalalim ang iniisip nya noh?, buti hindi sya nalulunod hehehe, charot lang hehehe'

Kinuha ko yung lunch box para ibigay sakanya.

"Xian" tawag ko sakanya, pero hindi sya lumingon. Nakatitig parin sya sa piano, ang seryoso naman ng isang ito.

"Xian" tawag ko ulit pero wala parin.

"Xian, oiii.." tss, wala parin! Naiinis na ako ahh.

'Ito last na malumanay na tawag ko sakanya, kapag hindi parin ito lumingon ay, bahala sya! Gigil nya si ako!'

Huminga ako ng malalim at ibinuga ito, bago nagsalita ulit.

"Xian, xian, xiannn" nakailang ulit ako, pero wala, bigla naman akong naasar! Yung dugo ko ay biglang kumulo!, tss gaano ba kalalim yang iniisip nya para hindi ako mapansin?!

Tumayo ako sa pagkakaupo ko at  naglakad ako papunta sakanya, ni hindi man lang ako napansin, nang makalapit ako sakanya ay pabagsak kung inilapag yung lunch box sa may piano na ikinagulat nya.

'Tss, kailangan palang gulatin para bumalik sa huwisyo.'

XIAN's POV

Matagal-tagal na din akong hindi tumugtog, kaya ganun nalang ang naging reaksyon ko kanina.

Napansin nga ni alex kanina eh, hayy, ibang klase din yun eh, malakas ang pakiramdam.

Ang last na pagtugtog ko ay noong kami pa ng ex ko, lagi ko syang tinutugtugan kapag nag-aaway kami, o kung malungkot sya, hayysss...

It's been one year na pero hindi parin ako makamove on sakanya, siguro nga ay sobrang minahal ko sya kaya, hindi ko sya makalimutan hanggang ngayon.