Caressing My Perplexed Stella [HS #3]

CHAPTER 39

Nilagok ko ang mainit na likido at hinayaan itong gumuhit sa aking lalamunan. Wine has always been my silent scream, every ounce of Château Latour is the mantra of my soul.

Padarag kong ibinaba ang baso at diretsong tinitigan ang mensahe na iyon. Kailan pa sila nagplano? Walang nabanggit sa akin si Real,  she can't plan this since she has a child and who would put up with this decision without even asking me? The place is settled and so as the date, it's one week from now and that only means that they're already done talking about it.

My office is quiet, I should be sleeping right now and yet, here I am, feeling the Château on my throat. I didn't bother to call Sea, I'm sure she's tired with keeping up with Astrid who's now almost three years old. Well, if I missed the planning then I should at least be there for the event. Now, I wonder if we would be complete? We're on the different side of the world now.

I made everything to clear my schedule for that day. I approached the head first before anyone else, I know we have a ton of things ahead but if he would let me file a leave for only a day or two, I'll surely do my best only to keep up with whatever I will missed.

"That would be fine," He looked at me as he smiled, he's in his early 30s and he's gwapo. His parents hired me, but he now owned the firm. Noong nagsisimula pa lang ako, siyang pagsasanay niya naman bilang isang ganap na head. "Your team did great back in Cebu, I forgot to mention that..."

"Thank you, Sir..." Sandali akong yumuko at nagbalik din ng tingin sa kanya. "Gagawin ko na po ang mga trabahong dapat kong gawin sa mga araw na 'yon,"

"Ms. Hechanova, don't be silly." He chuckled and I just stared at him. Kahit ang tawa niya ay gwapo pa rin, kaya siguro siya ang laging usapan ng mga intern. "Approach your team too so they won't be surprise," Inilahad niya ang kamay sa aking harapan, tumayo ako at tinanggap iyon.

"It means a lot, Sir..." Tumango siya, hindi ko naman pinagtakpan ang sarili at sinabi ko sa kanya ang totoong dahilan, iniiwasan ko ang  mga issue rito sa firm. Lalo na't sinasabi pa nilang iba raw ang tingin sa akin ni Sir Yago. Baka nga sabihin nila na pinayagan lang ako ni Sir dahil... Gusto niya ako. That's a no for me.

"I know," Binawi ko na ang kamay, nakita ko kung paano gumuhit ang gulat sa mata nito ngunit ngumiti lang. "You may go," Inilahad niya pa ang pinto sa akin at tuluyan ko nang nilisan ang opisina niya.

Nakita ko ang pagtingin ng mga intern nang makalabas ako, nagtaas ako ng kilay kaya't pare-parehas silang nag-iwas. Tumuloy ako sa aking opisina at itinuloy ang ilang report na kailangang isumite. Iniisip ko na lang na ito na ang huli, at lilipat na kami sa bagong proyekto. Mukhang pinagpala ang team ko ngayong buwan, matapos ang bakbakan sa Cebu. That's too far from here and we have to stay there for monitoring.

Tinignan ko ang aming schedule, may isang proposal na nabigyan na ng approval. Ito na ang susunod naming proyekto matapos ang sa Cebu. We need to wrap it up, we're going to visit the location before this month ends. Then we'll proceed for the design, blueprint and floorplan. Minsan, natatagalan kami sa designs. Of course, an Architect's dream is an Engineer's nightmare.

Huminga ako nang malalim at tinignan ang orasan. Isang oras pa bago ang pagtatapos ng araw dito sa trabaho, humilig ako upang makita ang labas. Kulay kahel na ang langit, sadyang mas mahaba raw ang gabi ngayon kaya kahit alas singko pa lang ay mababa na ang araw. Nasisilayan ko ang munting laban ng kahel at lila, hindi kalaunan ay nakisali na rin ang itim.

May maliit akong ngiti sa labi. Mga ganitong bagay na lang ang hinihintay kong mangyari, ang pagtatapos ng araw. Minsan ay sumagi na rin sa isip kong huwag nanf hintayin ang bagay na iyon, na hindi na dadating ang mga inaasahan kong eksplanasyon. Na baka nga sa lahat ng tao, ako na lang talaga ang hindi pa nakakalimot sa nangyari.