Caressing My Perplexed Stella [HS #3]

CHAPTER 41

"Ayos lang," Pagpayag ko. Kinuha niya mula sa bulsa ang susi ng sasakyan at pinatunog iyon, sinundan ko naman ng tingin. Porsche never look this good, George Layana is now high maintenance.

Lumakad kami papunta roon at pinagbuksan naman ako ng pinto, umikot ito at pumasok na rin. We buckled up our seatbelts, the café is just outside the university but I guess he's not fond of walking anymore.

"Hindi na tuloy ang uwi mo?" He started the engine as he maneuver, my eyes are just in front of us. I know someone who maneuver like a god.

"We happened to have miscommunication about the chopper, that'a going to fetch me sana, pero naayos naman. Aster's going to drive me," He nodded as we moved forward, but then, I saw a ghost of smile plastered in his face. "Bakit?" Tanong ko pa.

"Dale Hehanova's something, huh? Chopper," Natawa ako, iyon lang pala. "Head engineer, six digits on a account," Parehas na kaming napangisi sa pagbanggit niya. "Nakwento pa ni Real, you owned a mansion now." My lips parted, I was in shocked.

"No!" Pagtanggi ko, nanliit naman ang mata niyo. "The youngest Hechanova owns that,"

"They're your guardian, right? Maybe all their assets are named after you." Napakamot pa ako sa aking batok, ilang asset lang ang sa akin. The rest are for the whole family. "Oh, I'm not wrong." Sambit pa nito.

"Let's not talk about that, George." Natanaw ko na ang café, ilang minuto lang ay tumigil na ang sasakyan. Sabay kaming bumaba, 'di ko na hinayaang pagbuksan niya pa ako. We gaze at each other before we came in, tipid lang akong ngumiti.

Wala na si Ate Delta, karamihan ng nandito ay mga baguhan na. Bumaling ako sa isang mesa malapit sa glasswall, wala pang mga nakaupo. "Doon na lang," Turo ko, napatingin din siya roon.

"Your favorite spot," Ngumiti ako't tumango. Doon kami tumuloy at naupo, nilapitan kami ng isang waiter at ibinigay ang menu. I scan it for a second, there are new flavors for the milkteas. "Wintermelon, Dale?" He asked.

"Tiramisu," Ngumiti ito, bumaling na siya sa waiter at sinabi ang order. "Wintermelon is out of the game now?" Parehas pa kaming natawa nang makaalis na ang waiter.

"Change is constant, I guess..." Pinagsiklop ko ang aking kamay at napatingin sa labas.
"Ang bilis 'no? Parang kahapon lang, aligaga tayo sa schoolpaper." Bumaling ulit ako sa kanya, namataan ko na itong nakatingin sa akin. "How's life, George?"

"Happy," Ngumiti ako at tumango. Iyon lang naman ang gusto natin para sa sarili, simula pa noong una. "It was difficult to adjust, but I guess I did well. America's not as warm as the Philippines, people there are bit cold too and you can't do anything about it."

"Lahat ng umaalis sa Bulacan, babalik rin sa Bulacan." Sambit ko, sandali kaming tumigil nang dumating ang waiter. Kape ang kinuha ni George, sa akin naman ang milktea. "Ako na," Kinuha ko ang aking pitaka at inabot na ang cash.

"Galante talaga," Aniya at humigop sa kape. Pangpa-usaw, baka madami ang nainom na wine. "Hindi na dapat kami magulat, lagi ka namang mayaman." Umiling ako at ibinalik na ang pitaka sa bag. "How's life, Dale? It's been eight years,"

Sandali akong natigil sa itinanong niya, kahit minsan ay hindi ko pa natanong ang sarili ng tanong na 'yan. Planado na ang buhay ko, at ang plano'y natapos na. "Ayos lang," Pilit ang ngiti na iginawad ko sa kanya. "Adulthood, I guess."

"You don't look happy," Ibinalik ko ang tingin sa labas at ipinahinga ang likod sa sandalan ng upuan. "We may not be together anymore but I still know you," Ngumiti ako sa kawalan at tumango.
"Maluwag sa loob kong iwan ka kasi ang saya mo. Dale Hechanova is finally happy, I told myself. Hindi na ako kailangan sa kasiyahan na 'yon, pero masaya ako para sa kanya..."