[tamamlandı]
Güney Kore'nin yeşil çay başkenti olarak bilinen Boseong ilçesi, her zaman huzurlu ve sakin bir yerdi. Yaşıtlarının çoğunun sıkıcı olmasından dolayı yakındığı ilçede Jin, endişelenmeden yaşamayı seviyordu.
Ancak, dağın tepesindeki orman...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
F İ N A L
final bölümünde de, son defa, oylarınızı, yorumlarınızı ve düşüncelerinizi eksik etmeyin lütfen
•
Jimin ile tanıştığından ve kurt adamların varlığını öğrendiğinden beri Jin sanki bir fantezi dünyasının içine çekilmişti.
Onları, birbirleri ile olan bağlarını, yaşam biçimlerini ne kadar çok tanımaya başlasa eski hayatından o kadar çok kopuyordu.
Tabii ki, hâlâ kendi evinde yaşıyor, okuluna gidiyor ve Sandeul ile sık sık konuşmaya çalışıyordu, ancak şimdi durup düşündüğünde kurt adamlarla yaşadığı her şey bu sıradanlıkları ne kadar geri plana attığını gözler önüne seriyordu.
Annesinin onu ellerini kucağında bir şekilde beklediği evine geri döndüğünde gerçek hayatın tokatı somut olarak yeşerip karşısında durmuştu.
Kuzeni Minhyuk, Kim paketinden onu alıp kendisiyle birlikte ormandan evine kadar yürümüştü ama yol boyunca ona neden annesine göz kulak olması gerektiği ya da Jimin'in dönüşümü ile ilgili şeyleri anlatacak en iyi zamanın bu olmadığını düşündüğü için bu konuları ertelemişti.
Sonunda evine yaklaştıklarında kuzeninin ona veda etmesine izin verdi ve aynı zamanda kendisi de sarışın olanın bileğine dokunup durmuştu. Onu koklamak için yanlış bir yerde olduklarını biliyordu ama yeni yeni doğmaya başlayan kurt içgüdüsü bu yaptığının doğru olduğunu söylüyordu.
Kurt tanı taşımak garipti ama Jin buna çok çabuk alışkanlık göstermişti.
Muhtemelen başından beri kurt adamlarla çok fazla zaman geçirdiği için kendisinin de yaptığı bu hareketler artık o kadar da garip görünmüyordu.
Ancak onu şaşırtan şey, evine girip oturma odasına geçtiğinde annesinin yüzündeki endişeli ifadeydi.
"Hey, anne. Her şey yolunda mı?" Jin ona biraz daha yaklaşırken sesine yansıyan tereddütle birlikte konuştu. Annesi bakışlarını ona çevirip kanepede yanındaki boşluğa hafifçe vurmuş ve ona küçük bir gülümseme vermişti.
Seokjin'in kaşları istemsizce çatılmıştı çünkü annesi gergin görünüyordu ve bundan hiç hoşlanmamıştı.
Yine de yanına oturduğunda annesi bir süre şefkatle ona baktıktan sonra oldukça yumuşak bir şekilde yanaklarını öptü.
Pekala, bir şeyler kesinlikle yanlış, diye düşündü kendi kendine Jin, endişesi giderek katlanıp büyürken.
