"Are you happy, Eloise?" Kuya is here with me in my room.
I'm doing my night skin care routine when he knocked and ask me if he can go inside.
Ngayon lang siya ulit pumunta rito sa kwarto ko after that fight we had.
He's looking at me through the mirror, I look at him. "Yes, kuya." I smiled.
He let a small smile. Umupo siya sa mini couch ko malapit sa akin. Nilingon ko siya, he's watching me na para bang mawawala ako.
"Bakit mo natanong, kuya?" I asked.
He shook his head, "Nothing. Just checking up on you."
"Are you worried?" I tilt my head to the right para mas makita ko ang reaksyon niya. "You said you knew Travis better than me. Sasaktan niya ba ako?"
Kuya just smiled at me.
Kuya, and all the people around us thought that my feelings was just puppy love or I'm just infatuated with Travis. Kaya hinayaan nila ako. Akala nila laro lang ito sakin, parang isang batang na-curious sa isang bagay. Pero mali sila.
Alam ko sa sarili ko na totoong mahal ko si Travis. Alam ng batang puso ko, na totoong pagmamahal ang nararamdaman ko.
"You cooked?" Hindi ko alam na marunong siya magluto!
He nod, "Yes, I realized na naging busy ako nitong mga nakaraang araw." It's true. He's so busy to the point na malapit na ako magtampo. But well, I understand naman lalo na college na siya hindi ko alam kung gaano kahirap o karami ang mga requirements niya.
I smiled. He's so thoughtful! I never knew na may soft side siyang ganito.
We were sitting in one of the benches here in our school garden. Lunch break namin, at saktong vacant nila Travis kaya masasabayan niya ako ngayon. Mukhang pinaghandaan niya talaga.
"Patikim nga!" He even open all the lids of the tupperwear he brought. He cooked lasagna, garlic bread, and some korean-style boneless chicken. He even brought me a juice, water and a cake! Ang linis pa ng pagkakaayos niya nito sa tupperwear.
Hindi ko maiwasan hindi ngumiti habang tinitikman ko ang niluto niya. Tutok ang atensyon niya sakin habang pinapanood ako ngumuya.
Nawala ang ngiti sa mukha ko.
"Why? Hindi ba masarap?" He asked me, worried.
Tinignan ko siya, unti unting nanlaki ang mga mata ko.
"Ang sarap! Oh my! Magaling ka pa magluto kesa sakin!" I cried.
Mukha namang nakahinga siya ng maluwag sa sinabi ko. He smile at me. Pinanood niya ako habang kumakain, paminsan minsan sinusubuan ko rin siya, pero most of the time hindi niya tinatanggap. Para sa akin daw kasi to, kaya ako dapat ang kumain.
"I'm full." ngumuso ako. Pinapataba ata ako nito eh.
Tumawa siya. Nagulat ako ng bigla niyang punasan ang gilid ng labi ko gamit ang tissue. He even brought tissue? My goodness.
"Ang kalat mo kumain. Baby ka pa talaga." sinamaan ko naman siya ng tingin. Palagi niya akong iniinis na bata pa ako sa mga ganitong pagkakataon.
"Ang yabang mo! Wait til I get to college!" nagyayabang na sagot ko.
"Uh-huh," tinaasan niya ako ng kilay. Pinatanong niya ang baba niya sa balikat ko, "And when you're in college, I'm already working." sumimangot naman ako lalo. Pinapamukha niya talaga sakin ang age difference namin!
He let a laugh out and hug me.
"I love you."
"Huy, okay ka lang?" I blink twice when Paige tap me on my shoulder.
