𝗕𝗮𝗱 𝗟𝗶𝗳𝗲™

#62

Αφροδίτη'ς ποβ

Ανοίγω τα μάτια μου και το πρώτο πράγμα που βλέπω μπροστά μου είναι ένας τοίχος.

Ειμαι σε ένα δωμάτιο..χωρίς να έχει τίποτα απολύτως μέσα, να μου έχουν δέσει τα πόδια και τα χέρια και να είμαι κάτω σε μια γωνιά κολλημένη σε έναν τοίχο..σε έναν κρύο τοίχο.

Δίπλα μου υπάρχει ένα μικρό παραθυράκι που μπενει λίγο φως του ήλιου, και από αυτό μπορώ να καταλάβω ότι είναι μέρα και αυτό που μου έβαλαν στο λαιμό με την βελόνα με κράτησε αναίσθητη όλο το βράδυ.

Δεν ξέρω που ακριβώς ειμαι και ποιοι με "απήγαγαν" , και τι σκατα θέλουν.

Προσπαθώ να σηκωθώ αλλά δεν μπορώ, είναι δεμένα τα πόδια μου και τα χέρια μου.

Οουφ.

Ποιοι είναι αυτοί άραγε.

Μήπως είναι έμποροι οργάνων?, Μήπως με σκωτωσουν και μετά να πουλήσουν το συκώτι μου...

Φοβάμαι.

Είμαι κλεισμένη σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς να ξέρω τον λόγο.

Άπτον φόβο δεν μπορώ να κλάψω κιόλας, φοβάμαι να μιλήσω. Φοβάμαι να φωνάξω.

Νιώθω χάλια.

Απλά κάθομαι στην γωνιτσα μου χωρίς να κάνω το παρά μικρό θόρυβο.

Κάποιος ανοίγει την πόρτα και μπενει μέσα ένας ψηλός τυπάς κάπου στα 40χρονων.

Η καρδιά μου είναι έτοιμη να βγάλει ποδια και να αρχίζει να τρέχει.
Δεν τολμαω να τον κοιτάξω στα μάτια. Οχι, φοβάμαι.

Έρχεται κοντά μου και γω απλά είμαι με σκιμμενο κεφάλι κοιταζωντας τα παπούτσια του, ξέρω μόνο ότι είναι ένας 40χρονως ψηλός τύπος με πεντακάθαρα παπούτσια.

"Ει ψιτ κοριτσάκι με θυμάσαι?" Μου λέει σιγανα

Να τον θυμάμαι?, Καλά άκουσα?

Τι φάση..ποιος είναι.

Ανεβάζω σιγά σιγά το κεφάλι μου ψηλά τον κοιτάω καλά καλά ..αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος είναι..μήπως με μπέρδεψε με άλλη?

"Μάλιστα δεν με θυμάσαι" μου ξανά λέει

"Εγώ ...εγώ είμαι ο Κάρλος και εσύ είσαι ..είσαι η κόρη του αρηστοτελη σωστά?" Με ξανά ρωτάει

Τι..ποιος Κάρλος?..

Κάρλος..κα..ρλοο..ςςς..

Ο..οο Κάρλος.

Αυτός ο Κάρλος...πωω.

"Ναι δυστυχώς" του απαντάω με σιγανή φωνή