Mój Psycholog

✏16✏

Ehh zabije ten budzik. Wstaje leniwie i go wyłączam. Przecież dopiero szłam spać, to nie możliwe że tak szybko minęła noc.
Podeszłam do szafy i zaczęłam się ubierać. Gotowa umyłam zęby i rozczesana zeszłam na dół. Wzięłam w dłoń gruszkę, poszłam do przed pokoju i założyłam buty.
Jezu ten sen..on on był przerażający. Taki realistyczny. Czemu mi się to śniło? Niebiosa dajcie mi spokój chociaż w snach. Wyszłam z domu i moje kroki podążyły do szkoły. Mam nadzieję że go nie będzie, i dzisiejszy dzień będzie w miarę dobry.
Co ja się udze. On zawsze jest żeby mi zrobić krzywdę. A jak go nie ma to z jakiś bardzo, ale to BARDZO ważnej sprawie. W szkole nie mam gdzie uciec przed nim. Kibel odpada, sala do w-f odpada, kantorek sprzątaczki tak wiem to dziwne ale nie miałam w tedy gdzie uciec, ale i tak mnie znalazł ehh po prostu odpada. Jedynie u Pana Harrego mi nie zrobi krzywdy. Ale ja tam nie lubię przybywać. Więc jestem wskazana na ból i cierpienie przez Liama. Na tą myśl przeszedł przez mojr ciało nie przyjemny dreszcz.

Wchodzę na dziedziniec szkoły. Odziwo jeszcze się nie spóźniłam. To jakiś cud. Zaczęłam iść przed siebie żeby jak najszybciej wejść do budynku. Miałam spószczoną głowę więc nie widziałam że mogłam się z kimś uderzyć.
Czemu ja? Kurde!!
Nie pewnie spojrzałam w górę. To nie możliwe.
-Hej Jesse-mówi Pan Harry. Ale co? Skąd on tu..? Nie rozumiem.
-Co Pan tu..?-nawet się z nim nie przywitałam. Nagle poczułam wzrok na sobie. Ubrałam na głowę kaptur.
-Mam lekcję poznawczą dla pierwszo klasistów.-mówi tak łatwo. Ja nic nie mówiąc ominęłam go i jak najszybciej zaczęłam iść pod klasę. Ale tym razem patrząc przed siebie. Mój wzrok wylądował na Liamie i jego świcie. Mam problem.

Wiem zabijecie mnie. Dawno nie było rozdziału.

Jak są błędy to PRZEPRASZAM

⭐cenię
💬kocham

~Wi~