Domestic

《29 Part - 2》

Saat 05.50 buyurunuz süründürmeden bölüm attım çünkü ödevimi tamamladım dkxözös

+18 içerik barındırıyor. Uyarı koyacağım benim minnak okuyucularım, biri 13 yaşında o kendini biliyor, gözlerini kapayıversin 😘

Yorum yaparsanız sevinirim.

(Medya Martin bebişimiz
Medya,  Carla Morrison - Disfruto dinleyebilirsiniz. )

İyi okumalar ❤️

Martin'den

Üç yıl ya da daha fazlası. Çok zaman geçmişti, ne kadar olduğunu umursamayı bırakmıştım. Olduğum yerde, yanında olduğum kişiyle ne geçen zaman ne de git gide artan günler umrumda değildi artık.

Dünyanın nasıl bir yer olduğunu, insanlar ile aramda nasıl bir fark olduğunu ve huysuz çocukları kimsenin sevmediğini erkenden öğrenmiştim. Bizim insanlar kadar uzun bir yaşamımız yoktu onlardan daha az yaşıyor ve daha hızlı öğrenmek zorunda kalıyorduk. Ben de hızlı öğrenmiştim işte. Farklı türlerden melezler ile aylarımı geçirdiğim büyük dükkanda çok şey görmüşüm.

Sevimli küçük melezlerin hemen sahiplenildiğini, hevesi geçen insanların onları bir zaman sonra geri getirdiğini, sahibine bağlanan melezlerin geri bırakıldıktan sonra nasıl günden güne tükendiğini ve nicesini. Bunlar olup biterken bir köşede izliyordum. Çünkü olduğum türden dolayı, türümün huysuzluğu, yaş atlamaları ve daha sadık oluşumuz benim türümün dezavantajıydı. Bir sürü yavru melez sahiplenilmiş, yanımdan bir sürü melez geliş geçmişti ama ben bir köşede onları izlemiştim. Bu aylarca böyle devam ettikten sonra ise tam alıştığımı, böylesin daha iyi olduğunu kendime söyledikten sonra hayatım değişmişti.

Jenny ile ilk göz göze geldiğimizde bana bakışları yumuşacıktı. Huysuzluğuma rağmen kelimeleri güven vericiydi ve onun gülüşü can sıkıntınızı alıp götüren türden bir gülümsemeydi. Onu istemiştim, bana elini uzattığı hatta bana baktığı ilk an onunla gitmek istemiştim ama aylarca bir köşede unutulduktan sonra bunu söylemeye cesaret edememiştim. O ise beni her şeye rağmen yanında götürmüş ve olmayan ailesi yerine koymuştu.

İlk aylarda üzerime titreyişlerini, her doğum günüm için özenle seçtiği hediyeleri, istemesem bile getirdiği bardak bardak sütleri ve ona duygularımı açtığımda olumsuz baksa bile beni kendinden uzaklaştırmadığı o anları asla unutmayacaktım. Jenny şans tılsımı gibiydi, onu bulduğum an hayatım sadece şans ve mutluluktan ibaret olmuştu. Çünkü o bana olan sevgisini çekinmeden göstermiş hatta sevgisini içime işlemişti.

Ailem diyordu bebeğim diyordu ve bunları öyle içten söylüyordu ki ona aşık olmamak ona tutulmamak elde değildi. Bana bebeğim dediği ilk anda bile kalbimin ritmini değiştiren o güzel kızın ben büyüdükçe kalbimin sahibi olmaması işten bile değildi. Olmuştu da. Jenny hayatımdaki ilk  sevgimdi.

Güzelliği, derin duyguları, sevgisi, kararlılığı... Onu kendi yapan bir çok şey vardı. Güçlüydü, ailesini kaybetmesine rağmen ayakta kalmıştı. Ne istediğini biliyordu, kendi hayatını kendi yönlendiriyordu. Ona her konuda hayrandım. Herkesin bir idolü varsa benim idolüm Jenny'i ilk gördüğüm andan itibaren oydu. Üniversitede okumam, hayatım hakkında düşünmem hepsi onun sayesindeydi.

Her zaman aklımdaydı, her zaman ona sahip olduğum için ne kadar şanslı olduğumu düşünüyordum. Şimdi bile bunları düşünmekten kendimi alıkoyamıyordum.

Düşüncelerimin yine onunla dolu olduğu bu anda ders profesörünün sesi kulaklarıma dolarken koluma dokunan kişiyi sanırım bir süre sonra fark etmiştim.