Bir yudum kahve için geldiğin hale bak.
Kes sesini Hwang.
Saatlerce içtiğim kahveyi midemden çıkartmaya çalışıyorum ve en sonunda başarıyorum.
İçim dışıma çıkarken gözlerimden de yaşlar dökülüyor. Öyle yorgun hissediyorum ki kendimi banyonun soğuk fayanslarına bırakıyorum öylece.
Üşümek mi? Hissetmiyorum.
Ne hissediyorum biliyor musun lanet içimin is karası olan defter?
Acı hissediyorum. Kalbimin tam ortasına bir bıçak gibi saplanmış.
Söyleme öyle şeyler. Ölmekten korkuyorum.
Ben de korkuyorum Hwang. Ölmekten deli gibi korkuyorum.
Ama öleceğim.
Daha doğrusu öldürüleceğim, kimsenin haberi olmayacak.
Bedenimi bir kenara atacaklar, ruhum kimsesiz kalacak.
Öleceğim, kimse sesimi duymayacak.
Çığlıklarım boğazıma hapsolacak, kulaklar kör gözler sağır olacak.
Beni öldürecekler.
Benden geriye bir tek bu içi is karası sayfalar kalacak, onları da yakacaklar.
Yaksınlar.
Peki ya katilin aslında kendinsen?
Öyle mi? Katil miyim?
İnsan kendinin katili olur mu hiç?
ŞİMDİ OKUDUĞUN
save me from myself | hyunin
Fanfiction"benden geriye bir tek bu içi is karası sayfalar kalacak, onları da yakacaklar. yaksınlar."
