ရွှဲရွှဲစိုနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ ရေစက်စက်ကျနေတဲ့ဆံပင်တွေ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးအိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဝတ်တွေကိုယ်စီလဲလှယ်ပြီး ဆံပင်တွေခြောက်အောင် တဘက်အကြီးကြီးနဲ့အသေအချာသုတ်ပစ်သည်။ မျက်ရည်တွေကတော့ မခမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့လို့။
ချန်းယောလ်ပြောခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်ဆိုတဲ့ အထီးကျန်ဖွယ်ကာလရှည်ကြီးမှာ သေးသေးလေးတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပွန်းအပဲ့ခံလို့မရဘူး။ ကျန်းမာရေးထိခိုက်လို့မဖြစ်ဘူး။ သူနဲ့ကျိန်းသေပေါက် ပြန်ဆုံဖို့ကတိပေးထားတယ်။ မိုးတွေသည်းတဲ့အဲ့ဒီညက နှစ်ယောက်လုံးလေလှိုင်းကနေတစ်ဆင့် စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ တစ်ယောက်အသက်ရှူသံပြင်းပြင်း တစ်ယောက်မှတ်သားရင်း ညခင်းတစ်ခုလုံးကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ဒီညပြီးသွားခဲ့ရင်..
ဒီအသံကိုပြန်ကြားရဖို့ဘယ်လောက်ကြာကြာအထိ အချိန်တွေပေးဆပ်ရဦးမှာလဲ။
.
.
ချန်းယောလ် ဂျပန်ကိုရောက်တဲ့ ဒုတိယမြောက်နေ့။ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသောအဆက်အသွယ်က screen တစ်ခုခြားနေတဲ့ video call လေးကလွဲလို့၊ နှစ်ယောက်လုံး အဝေးကနေလွမ်းဆွတ်ဆွတ်အကြည့်တွေနဲ့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ငေးနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ဂရုစိုက်ပါ၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ စောင့်နေမယ်
ဆိုတာတွေထက်ပိုပြီး စကားတွေမဆိုဖြစ်ခဲ့ဘူး။ နှစ်ယောက်မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြန်တွေ့မှ တစ်လောကလုံးကိုအသိသက်သေပြုပြီး တိုင်တည်ပစ်မယ်။
ဘယ်လောက်ထိ ချစ်ကြောင်း၊ ရူးမတတ်သတိရနေခဲ့ကြောင်းပါပေါ့။
ဒီညမှာ ခါတိုင်းလိုပဲ အပြန်အလှန်မက်ဆေ့ခ်ျပို့ကြတယ်။
Good Night!
အိပ်မက်တွေကချိုမြိန်နေမှာမဟုတ်ပေမဲ့ Sweet dreams လို့အသီးသီး ညအိပ်ရာဝင်ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြတယ်။ အဖြူရောင်ခေါင်းအုံးအသီးသီးမှာဝောာ့ အလျင်မပြတ်ကျဆင်းနေတဲ့မျက်ရည်စတွေ။
YOU ARE READING
Every Cloud Has a Silver Lining
FanfictionThis book is written on the basis of architecture. The characters and incidents portrayed in this story are entirely fictional.
