ကြည့်... ဘယ်လောက်အမြင်ကတ်ဖို့ကောင်းလဲလို့
ရှေ့မှာချထားတဲ့ နေ့လယ်စာပုံစံခွက်ထဲက
စားစရာတွေကို စတီးဇွန်းရှည်နဲ့ အငြိုးကြီးကြီးခေါက်နေမိသည်။ စိတ်တိုတာလိုလို၊ ဝမ်းနည်းတာလိုလို၊ ပေါက်ကွဲချင်တာလိုလို မနည်းမျိုသိပ်ထားရတာလိုလို ခံစားချက်တွေကရောထွေးနေသည်။
ပြီးမှ အဆုံးသတ်ကိုအဖြေရှာကြည့်တော့ ဝမ်းနည်းတာတဲ့ ...
ရစ်ဝဲလာတော့မယ့် မျက်ရည်တွေကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ကြားထဲမှာ ဖယ်ရှားမိသည်။
ဘေးက မင်ဆော့နဲ့ဂျုံဒယ်က ဘတ်ခ်ဟျွန်းရဲ့အခြေအနေကို မျက်လုံးထောင့်ကနေအကဲခတ်နေမိသလို ချန်းယောလ်နဲ့ဂျီနာဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်ခင်နေကြသလဲတွေးဆမရ။ သူတစ်ခါကပြောထားခဲ့ဖူးတာတော့ အထက်တန်းတုန်းကအခန်းတူပေမဲ့ လုံးဝမရင်းနှီးဘူးတဲ့။
အရင်ကလည်း ကျောင်းမှာတစ်ခါမှစကားပြောဖူးတာကို မတွေ့မိခဲ့တာကို။
..
..
ဒီနေ့က စာသင်နှစ်တစ်ခုရဲ့ ဒုတိယနှစ်ဝက်ပထမဆုံးနေ့..
ဝေးကွာနေတာ ရက် ၂၀ လောက်ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က အချင်းချင်းပြန်ဆုံရတော့မှာမို့ အသီးသီးကျိတ်ပျော်နေမိသလို စိတ်တွေလည်း တောင်စဉ်ရေမရတဒိတ်ဒိတ်ခုန်လှုပ်နေသည်။
ချန်းယောလ်လီကအရင် mullet hair အဖြူရောင်လေးနဲ့ပဲ ..မပိန်လာသလို ဝလည်းမလာဘူး.... ဘတ်ခ်ဟျွန်းရဲ့နှလုံးသားကိုကိုင်လှုပ်နိုင်စွမ်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ။
ချန်းယောလ်ရဲ့အမြင်မှာတော့ ဘတ်ခ်ကလေးတော်တော်ဝကစ်လုံးတုတ်လေးဖြစ်လာသလို ပိုပြီး ချစ်စရာကောင်းလာပုံရသည်။ Field trip မှာနောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တုန်းကထက်ကို နည်းနည်းပြည့်လာသလိုပဲ။
ဘတ်ခ်ဟျွန်းနဲ့ ချန်းယောလ်က မတွေ့ရတဲ့အချိန်အတွင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတိရတဲ့စိတ်တွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ချိုးနှိမ်ရင်းဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ ရက်ပေါင်း ၂၀ က ရက်ပေါင်း ၂၀၀ လောက်ကြာညောင်းသလိုထင်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့...။ မျှော်လင့်ချက်ကမထားကောင်းဘူးဆိုတာ တကယ်မှန်တယ်ထင်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေအတွင်း ရူးနှမ်းနှမ်းအတွေးတစ်ခုက ဘတ်ခ်ဟျွန်းဆီအမြစ်တွယ်စပြုလာခဲ့သည်။
VOCÊ ESTÁ LENDO
Every Cloud Has a Silver Lining
FanficThis book is written on the basis of architecture. The characters and incidents portrayed in this story are entirely fictional.
