ဒီနေ့က High School Graduation နေ့။ ၁၈ နှစ်တာကာလတစ်ခုကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန်ဖြတ်ကျော်ပြီးတဲ့နောက် အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အချိန်အခါကမျက်စိရှေ့မှောက်မှာ ရောက်ရှိလာသည်။
"ကျောင်းသားအားလုံးကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကားပြောပေးဖို့ Seoul International School ရဲ့တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရမှတ် အများဆုံးရတဲ့ ပတ်ချန်းယောလ်ကိုဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"
ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးဆီက မိုက်နဲ့ဖိတ်ခေါ်သံတစ်ခုက အကာအရံမရှိတဲ့ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲ ပျံ့လွင့်လွင့်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ချင်းစီကိုဘွဲ့လက်မှတ်ပေးအပြီး နောက်ဆုံးပိတ်ကျေးဇူးတင်စကားမှာကြားဖို့ နာမည်ခေါ်လာဝောာ့ ချန်းယောလ်က ထိုင်ရာကထရင်း လက်ထဲကလောလောလတ်လတ်ရထားခဲ့တဲ့စာရွက်လိပ်ကို ထိုင်ခုံပေါ်ချထားခဲ့ရသည်။
ရှေ့ဆုံးက အနီရောင်ခပ်မြင့်မြင့်စင်ပေါ်ကိုတက်သွားပြီး အပေါ်ရောက်တော့မှ မိုက်ကသူ့အရပ်ကိုမမီ။ တစ်ပေလောက်လိုနေတာမို့ ဒူးကိုနည်းနည်းကွေးလိုက်တော့မှ သူ့နှုတ်ဖျားနဲ့တစ်တန်းတည်းဖြစ်သွားသည်။ အောက်မှာတော့ တန်းစီချထားတဲ့ခုံအသီးသီးမှာထိုင်နေတဲ့ ဘွဲ့ဦးထုပ်နဲ့ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူတွေ။ သူပေးလာမယ့် အမှာစကားကို ငြိမ်ငြိမ်ဝပ်ဝပ်စောင့်စားနေကြပုံပဲ။
ချန်းယောလ်ကတော့ လူရှေ့မှာထွက်စကားပြောရခြင်းအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းကင်းမဲ့သလို ပြောစရာတွေကလည်း စဉ်းစားချိန်မလိုဘဲလက်တန်းထွက်ကျလာသည်။
"ပထမဆုံး.. ဒီကျောင်းရဲ့ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးကို ဒီလို အရမ်းကောင်းမွန်တဲ့ကျောင်းတစ်ကျောင်းဖြစ်အောင် အုပ်ချုပ်ပေးတဲ့အတွက်
ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်... အဖက်ဖက်ကကူညီပေးတဲ့ဆရာ၊ ဆရာမတွေရော... အတန်းသူအတန်းသားတွေရော..ကျောင်းရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းတွေရော အကုန်လုံးရဲ့ အချင်းချင်းရိုင်းပင်းကူညီမှုကြောင့် ဒီလိုမျိုး High School ကိုအောင်အောင်မြင်မြင်ချောချောမွေ့မွေ့နဲ့ပြီးသွားတာပါ.... အတန်းခေါင်းဆောင်ကြီးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. အတန်းကို ကောင်းကောင်းထိန်းသိမ်းခဲ့လို့"
KAMU SEDANG MEMBACA
Every Cloud Has a Silver Lining
Fiksi PenggemarThis book is written on the basis of architecture. The characters and incidents portrayed in this story are entirely fictional.
