ကျောင်းဝန်းထဲက စိမ်းစိမ်းစိုစိုသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဘေးမှာ အရပ်မညီတဲ့ကောင်လေးနှစ်ယောက်။
"ပြုံးပြုံးလေးနေလေ .. ကလေးကလည်း မလှမပပုံတွေထွက်လာဦးမယ်"
"မရိုက်ပေးချင်နေလေ.."
ချန်းယောလ်က ရှေ့ကဘွဲ့ဝတ်စုံပွပွယယနဲ့ ကောင်လေးရဲ့ တည်တင်းနေတဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွေကို လက်မနဲ့လက်ညှိုးသုံးရင်း အတင်းကွေးပြီး
ပြုံးခိုင်းတာတောင် ပြန်ပြန်တည်သွားသည်။
၅ နှစ်အကြာမှပထမဆုံး ပြန်တွေ့ရတဲ့သူကို
ရစ်နိုင်တာ တော်ရုံ skill မဟုတ်။ တကယ်ဆို ဖြေမဆည်နိုင်အောင် အလွမ်းသယ်ရမှာလေ။
အခုတော့ ရုတ်တရတ်ကြီး.... ဘွဲ့ယူတဲ့အခမ်းအနားမှာ ဗြုန်းစားကြီးပေါ်လာပြီး သူ့ကိုရင်တုန်သွားအောင်၊ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ငိုအောင်လုပ်တယ်။ ငိုပြီး မျက်ခွံကဖောင်းမို့လာရင် ဓာတ်ပုံထဲမှာရုပ်ထွက်မလှတော့ဘူးဆိုပြီး ရစ်နေတာ။
ချန်းယောလ်က အခမ်းအနားအမီ အချိန်ကိုက်ပြန်လာချင်လို့ ဟိုက schedule တွေကိုတောင်ဖျက်ပြီး သူ့အဖေကိုအတိုက်အခံလုပ်၊ ချစ်သူရှိရာမွေးရပ်မြေဆီ မရအရပြန်လာခဲ့တာ။
သူမျှော်လင့်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။ ၅ နှစ်ကြာမှ ပြန်ဆုံရတဲ့ ဘတ်ခ်ဟျွန်းကအရင်လို သူ့အရပ်ကိုမမီမကမ်းနဲ့ပါပဲ။ မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ လက်ထဲကပန်းစည်းတွေအကုန် မြက်ခင်းစိမ်းပေါ် ချော်ချွတ်ပြီးပြုတ်ကျကုန်တယ်။ ရှေ့တူရူက ချန်းယောလ်ရှိရာ ဝမ်းသာမျက်ရည်တွေဝဲတက်ရင်း အရပ်ပိုရှည်လာတဲ့သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြေးကလေးလာပွေ့ဖက်ထားတယ်။
ဘာစကားမှတောင်မပြောနိုင်ဘဲ ပုခုံးပေါ်မျက်နှာအပ်ပြီး ကလေးလိုတရှုံ့ ရှုံ့ငိုနေတာ ချန်းယောလ်ဝတ်ထားတဲ့ တီရှပ်အဖြူရဲ့အစွန်းလေးမှာတောင် ရေလောင်းချထားသလိုစိုစွတ်ကုန်ပြီ။ ဘေးကလူတွေကတော့ မပြောင်းမလဲ ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်လုပ်နေတုန်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ မရှက်ပါဘူး..... ချစ်ရတဲ့ဒီကောင်လေးနဲ့ကြည်နူးစရာအခိုက်အတန့်ကို ဘေးလူတွေကြောင့်အပျက်စီးမခံနိုင်ဘူး။
YOU ARE READING
Every Cloud Has a Silver Lining
FanfictionThis book is written on the basis of architecture. The characters and incidents portrayed in this story are entirely fictional.
