The Billionaire's Wicked Scars | RBS 3

CHAPTER 23 - WOUNDED

AMARA

Ganoon na lang ang gulat ko nang makita ang itsura ni Nikkolai at ni Farrei. There are still fresh wounds on their arms! Napunit rin ang ilang bahagi ng kanilang agent suits. Anong nangyari sa kanila? Nilukuban ako ng matinding pag-aalala nang tumayo sa harapan namin si Nikkolai habang si Farrei ay pagod na umupo sa isang sofa sa dulo. Hindi ko alam kung saan ako titingin. Kung sa mukha ni Nikkolai o sa kanyang...

My eyes travelled to his right hand. Hawak-hawak nito ang tagiliran at mula roon alam ko nang pinipigilan niya ang pag-agos ng dugo. I am stuck on my seat! Gusto ko siyang lapitan at gamutin.

"Farrei and I had collected information from the rest of Hillary's acquaintances and we found out that it is only Winston and Daisy who planned everything. The rest know nothing," habol hininga kung magsalita si Nikkolai sa harapan. My chest started to hurt as I watched him in pain. Hindi ko yata matatagalan to. He left me without a word last night! Only to find out he went somewhere for the mission! So I stood on my trembling feet. 

"Ipagpabukas na na'tin ang usapang ito," nanginginig ang mga labi ko maging ang katawan ko habang tumatagal na nakikita ko ang pagbabago sa mukha ni Nikkolai. It is obvious that he's in pain!

"I agree with Amara. Magpahinga at magpagamot muna kayong dalawa," Nate agreed. 

Nikkolai's eyes went from me then to Nate. Something dark flashed through it. Saglit lang iyon at agad siyang nag-iwas ng tingin. Naglakad ako palapit sa kanya at tiningnan ang ayos niya. 

His left arm has a cut. Hindi ko matukoy ang lalim niyon dahil natatakpan pa ng tela ng suit. But one thing I am sure of, malalim ang sugat na hawak-hawak niya ngayon. At base sa hindi pantay na paghinga, alam kong nasasaktan na siya. 

"Let's go and have you treated," matigas kong sabi. Panay parin ang iwas niya ng tangin. His jaw clenched when I tried to hold his arm, pilit kong iniwasan ang mga sugat. 

"This mission needs to be discu-" I cut him off. Pansin kong wala na sa misyon ang atensyon niya dahil mas lalong kumakalat sa suit ang dugo niya. Fuck the mission!

"Stop being stubborn, Nikkolai," I copied what he said yesterday. This time, I'm serious.  

Nilingon ko si Nate, "Pakihatid muna sila Edward at Charles sa mga kwarto nila." 

Tumango naman ang lalaki at sumunod. He escorted the two men outside. 

"Helion, tulungan mo si Farrei," utos ko naman sa isa na agad niyang pinuntahan. I looked at Marco and gave him the picture. "Keep it for documentation. We'll have another meeting when Nikkolai's wounds are treated." 

Tahimik si Nikkolai nang inalalayan ko siya patungo sa medic room. Kasunod namin sila Helion at Farrei. Kahit pinipigilan niya ang pag daing sa sugat, kumakawala parin sa mga labi niya ang mahihinang pag-igik dahil sa paglalakad. 

Ano bang nangyari sa kanila at ganito na lang ang kinahantungan nila? At saan sila nagpunta? The mission can wait! We planned our schedule! Bakit bigla-bigla na lang siyang kikilos nang walang pasabi man lang sa'kin? Ang malala pa'y dinamay niya pa ang kaibigang baguhan sa trabaho!

Dinaluhan kami ng ilang med agents nang makita kaming pumasok ng room. Malawak na lobby ang inabutan namin at may mga agents na nurses ang nagkalat doon. It's like a hospital lobby. 

Ipinasok si Nikkolai at Farrei sa magkaibang room. Agent doctors followed them inside. Hindi na ako sumunod pa sa loob dahil alam kong kailangan tingnan ng mabuti ang sugat ni Nikkolai. Para akong nanhina. 

"I should get you something to eat, miss," si Helion. Pagod na nilingon ko siya at umiling. 

"Thank you but I don't think I can eat now."