When arrived at the military camp, marami rin ang mga narecruit na nandidito para sa military training. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, but I trust my guts! Everything will be okay!
I don't even know where will be the military training camp will held. But I hope sa malayo.
Pinacheck ko ang muna sa army ang gamit ko bago sumakay sa Military truck.
"Lipstick, makeup?! Bakit 'eto ang mga dala mo?" Hindi makapaniwalang tanong ng army na nasa harapan ko.
"You said that we should bring basic needs, and that's my basic needs!" Sagot ko at umirap.
Tinawanan ako ng mga kasama niya kaya kumuyom ang mga kamao ko.
"Makeup is not a basic need, Ms. Soldevilla." Sagot niya.
"Not for you, but for me, it is." Sagot ko.
"Hindi pwede ang kaartehan mo dito, Soldevilla." Matinik niyang sambit na ikinakuyom ng mga kamao ko.
Makikipagtalo pa sana ako pero biglang sumulpot ang babaeng heneral sa gitna namin. She didn't glance at me even just for once. I bet she don't remember me, but I do remember her.
She may have change physically but the memories of her is still here.
Her.
That face.
No matter how far I go, how many years I put between us, her face always manages to fill the silent corners of my mind like a ghost refusing to be forgotten.
And now, she’s here.
Of all places, of all people... bakit pa siya ang nakita ko? Bakit pa siya nandito? Bakit ayaw siya paalisin ng tito ko?
Ang tagal ko nang iniwasan ang kasinungalingan na naka-move on na ako na kahit ang totoo ay hindi pa... Nang makita ko siya, parang bumalik ang lahat ng sakit at galit ko. I prayed I’d never see her again, but fate has a cruel sense of humor.
Aside from being the girl I hated the most... She's also the girl I rejected, countless times. And I mean countless. Nawalan na ako ng bilang sa dami ng beses ko siyang tinanggihan, inisnab, at nilampasan na parang wala lang.
Back then, she was... persistent. Clingy, desperate. Wala siyang ginawa kundi habulin ako at magmakaawa, as if I was the air she needed to breathe.
And now?
Now, she’s a General.
Female General...What a title. Kung dati, she couldn’t even chase her own dreams, ngayon, mukhang hawak na niya ang buong mundo.
She looked at me.
Walang emosyon sa mukha niya. Walang ngiti, walang galit, walang kahit ano... Just a quiet stare.
Pero sa mata niya?
Nandoon pa rin ba ako? Ganiyan rin ba ang mga mata niya noong mga panahon na nawawalan ng buhay ang ate ko sa harapan niya?
Eyes could never lie... Iba ‘yung tingin ng taong nasaktan nang paulit-ulit. Hindi mo ‘yon malilimutan kahit ilang ranggo pa ang maabot niya sa buhay.
I wanted to smirk. Maybe even say, look at you now, as if I never broke her.
"She's the female General. Diba ang ganda-ganda niya?" Kinausap ako ng katabi ko.
"Yes I know her," pigil ko.
The girl I rejected... A countless times already.
Why am I feeling like this? Inirap ko nalang 'tong nararamdaman ko.
