𝘜𝘯𝘵𝘪𝘭 𝘞𝘦 𝘔𝘦𝘦𝘵 𝘈𝘨𝘢𝘪𝘯

Chapter 18 - Under the starry sky

Erin's POV

Kumain muna kami ni Ryan sa isang karinderya bago kami umalis sa Batangas. Akala ko uuwi na kami sa Manila dahil gabi na ngunit tumigil siya sa dagat kung saan kami pumunta noon.

Nasalikod kami ng sasakyan ni Ryan, nakaupo. Hindi ko alam na convertible pala tong sasakyan niya, ngayon lang. Manghang-mangha nga ako kaninang unti-unting nawala ang bubong ng sasakyan niya eh. Mas lalo na nung nakita ko ang kalangitan na puno ng mga bituwin nagniningning sa madilim na langit at binalilibutan nila nag bilong na buwan.

Kalmado lang ang dagat, nakakapag-relax ang tubig kung humahappas ito sa pampang.

Napatingin ako sa kay Ryan nung in-strum niya ang gitarang hawak niya. He said he's good at playing it. Nakatambay lang daw yun sa likod ng sasakyan niya.

Nakasandal si Ryan sa pinto ng sasakyan niya at nakapatong ang mga paa niya sa balikat ng upuan na nasa harapan.

Habang nakatitig ako sa kanya, hindi parin ako makapaniwalang pumunta siya sa Batangas ng hindi alam kung saan ako hahanapin.

Tinanong ko siya kanina kung paano niya nalaman na nandun ako sa Batangas. Sabi niya pumunta daw siya kanina sa apartment ko at naabutan niya dun si Vina na paalis. Dun kasi siya nag-stay kagabi. Vina told her that I'm in Batangas, pero di niya alam kung saan ang bahay ko.

Nahanap lang daw ako ni Ryan dahil nakita niya ko kanina pababa sa tapat ng cementeryo kaya sinundan niya ko.

"Wag mo kong titigan ng ganyan baka mas lalo kang mainlove sakin." Natauhan ako nung nagsalita siya. Dun ko lang napansin na kanina ko pa pala siya pinagmamasdan. Napairap nalang ako at tumingin sa buwan nung nakita ko ang pilyong ngisi niya.

"Look at us, ain't it funny

Is it just beginner's luck, maybe"

Napatingin ako sa kanya nung nagsumula siyang kumanat. Nakatingin din siya sakin.

"Hmm, with just a touch

Two different people

From such different worlds apart

Has touched each other's hearts

Like candles in the dark.

If it's time for us we've gotta take it

Take the chance

The chance to make it now"

Napangiti ako sa kaya. Manghang-mangha sa ganda ng kanyang boses.

"Let the love begin

Let the light come shining in

Who knows where the road will lead us now

Look at what we've found

Make this moment turn our hearts around

It may never come again, let it end

Let the love begin..."

Mas lalong lumapad ang ngiti nung tapos na siyang kumanta. I couldn't help it, so I clapped. Napangisi naman siya at nag-iwas ng tingin sakin na parang nahihiya.

"You're really full of surprises Ryan Barrick." Nakangiti kong sabi sa kanya.

"Ikaw lang nakakaalam." Tugon niya. Napangiti naman ako dahil sa sinabi niya.

"You have talent in singing, why don't you enter showbiz?" Tanong ko.

"Nah. Kahit hindi ko pa sinusubukan tignan mo famous na ko sa school."

"Tss."

"I also don't like the showbiz world. Mas gusto ko ang payapang buhay. Habit ko lang naman ang singing and I don't like to let other people know."

"Hmmm." Napatango-tango ako sa kanya.

"What about you? Do you have a secret talent?"

"Secret talent? Hmmm...Hindi ko alam, hindi ko pa nadi-discover."

"You'll know it eventually." Aniya. Napangiti naman ako sa kanya at muling tumingin sa mga bituin.

"Napakaganda ng langit no?" Manghang sabi ko sa kanya habang nakatingala ako.

"Yeah, it's so beautiful...Like you."

Natigilan ako sa tugon niya at napatingin sa kanya. He smiled at me tsaka siya nagbaba ng tingin sa gitara niya at in-strum yun.

"Alam mo bang everytime I look in the sky. I always think about you." Panimula niya. Nakatingin lang ako sa kanaya. "Mas lalo na pag-gabi. The moon reminded me of you." Aniya tsaka siya tumingala at pinagmasdan ang buwan. Ganun din ako. "You're my moon Erin. When I'm in my darkness, you're always there to light me up." Nagkatinginan kami. "So, don't leave me again? Dahil pag wala ka didilim ang mundo ko."

Nakaramdam nanaman ako ng sakit sa dibdib ko. Napahawak ako dun at hinimas tsaka ako nag-iwas ng tingin sa kanya.

I don't like this feeling! Kung noon handa na kong umalis at iwan ang mundo. Now, I don't know if I can say the same thing! Ryan is giving me reasons to stay and reason to why I want to live more. I want to stay...I want to experience more. But unfortunately, that's just a dream...a dream that I would never want to wake up.

To be continued......