Hyunjin ve Minho bir kız için dostluklarını bitirmiş, düşman olma yolunda ilerliyorlardı. Hyunjin'e aşık olan Jeongin'se, ona kız için yardım ediyordu. Bir gün sevdiğine kavuşmayı, yalnızca diliyordu...
"MİNHO'NUN BU İŞLE BİR ALAKASI YOK! DEDİKODUSUNU YAPMAYIN ŞU ÇOCUĞUN! YETER BE!" Sürekli Minho yapmıştır diyen arkadaşlarımı ve sevgilimi susturdum. "Ihm, tamam, sakinim. SİZ MAL MISINI!? AKLINIZA BAŞKA HİÇ BİR ŞEY Mİ GELMİYOR!?" Bağırışım Hyunjin hariç herkesi korkutmuştu. Bu çocuk niye böyle? Asla mı üstünlük takınamayacağım ben?
"Ama aşkım, biz sadece tahminde bulunuyoruz. Peki sence, kim yaptı?" Doğrusu, hiç bir fikrim yoktu. Kim yapmış olabilirdi? Minho olmadığına emindim ama, kim olduğunu bilmiyordum.
"O kadarını ben de bilmiyorum ama, öğre-neceğiz..." O kadar emin değildim ki duraksamama sebep olmuştu. Şimdilik çalan telefonuma odaklanabilirdim.
"Ben gidiyorum beyler görüşürüz." Onlar sorgulayıp durdurmaya çalışırken çoktan valizimi toplayıp evden çıkmıştım. Peşimden gelmelerine müsaade etmeden ani ağrı giren başım ve karnıma rağmen koşmaya başladım.
Sokakta beni gören herkes garip bakışlar atıyordu. Bunu sorgulayacak durumda değildim. Terlemiştim, yorulmuştum ama koşmaya devam ediyordum. Yolda Minjeong'u görüp yavaşladım.
"Zorla Yuna'yı aldılar durdurmadım, özür dilerim. ÇABUK OL!" Başımı salladım ve nefeslerimi düzene sokamadan koşmaya devam ettim. O da hayli telaşlı gibiydi ama benimle gelemezdi.
30 dakika sonra...
Sonunda eve vardım. Hiç güvenlik, koruma veya çalışan yoktu ama şu an bunu düşünemezdim. Hızla eve girdim. Gördüğüm manzara hayatımın şoklarından biriydi. Babam yoktu. Yerde bedeninden kopmuş bir kafa vardı. Bedeni de az ilerdeydi. Yuna da köşede bir yerde dizlerini kendine çekip kafasını dizlerine gömmüş ağlıyordu.
Kusmamak için kendimi zor tutuyordum. İğrenç ve korkunç bir görüntüydü. Yerdeki kişi bizim üvey annemiz ve Minjeong'un da öz annesiydi.
Hızla Yuna'nın yanında gidip önüne çüktüm. Başını kaldırıp şişmiş ve kıpkırmızı olmuş gözleriyle bana baktı.
"Onu öldürdü ve gitti... Sarhoştu..." Başını göğsüme yasladım ve ağlamasına o şekilde devam etti.
Şerefsiz bir de sarhoşken başka bir şerefsizi öldürmüş. Kadının öldüğüne üzüldüğüm falan yok. Sadece içimde asıl kötü günler yeni başlıyor diyen bir his var ve bu hiç hoşuma gitmiyor.
"Tamam, biz gel gidelim yine. Burada durmayalım. Kimse görmeden benim aldığım eve gidip izimizi kaybettirelim." Başını salladı ama gözlerinde korku vardı.
"İkiniz!" Arkamızdan bize seslenen kişinin dediklerimi duymamış olması için dua etmeye başladım. Korkuyla ona döndük. Temizlikçi bir kadındı. "Yine mi kaçacaksınız?" Sadece endişeyle bakabiliyordum. Bir şey demeye dilim varmıyordu. Ya bizi babama söylerse? "Hazır evde kimse yokken, üst kattaki temizlikçilere görünmeden çabuk gidin hadi."
"N-nasıl yani, s-s-siz?-"Valizlerimize üç beş kıyafet daha atıp elimize verdi ve bir de araba anahtarı verdi. "Bizi söylemeyecek misiniz?"
"Tabii ki söylemeyeceğim yavrum. Nedir çektiğiniz çile sizin? Bu siyah arabanın anahtarı. Ona binin gidin hadi. Aman ha, yakalanmayın." Gülümsedim ve saygıyla eğilip valizleri ve Yuna'yı da alıp evden çıktım.
Dediği arabaya her şeyi yükledim ve yola çıktık. Doğru düzgün ehliyetim yoktu ama polislere yakalanmazsam sorun olmazdı. Babamın korumalarını gördüğümüzde eğiliyor sonrasında düzelip yola devam ediyorduk.
Sonunda benim aldığım eve gelmiştik. Binanın önünde telaşla bekleyen Hyunjin beni gülümsetmeye yetmişti. Kısaca sarıldık.
"Kız kardeşini alıp geleceğini biliyordum. Boş oda onun için hazırlandı." Ne ara hazırlandığını bilmiyorum ama bu beni mutlu etmişti. Yaşadığımız şeylere rağmen Yuna ve ben aynı odada uyumayı beceremezdik. Üstelik odası gayet hoştu.
///
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
