Heartbeat

Chapter 2

A/N: Thank you so much for reading Chapter 1 and for continuing to Chapter 2! I'll do everything I can para mas gumanda ang kwento at ang flow nito.

—

"Ano ba nangyari? Kakatapos lang ng morning session mo, badmood ka na agad," saway ni Oliver habang naglalakad kami. Binatukan ko siya using an empty water bottle. We are always like this. Parang naging daily routine namin ito. But, we knew where we should stop.

"Aray ko!" reklamo niya, sabay tingin sa'kin na may halong pagtataka.

"What's gotten into you?" Dagdag nitong tanong.

"Sabi kasi nung babae, 'sorry' is only for things na sinasadya," sagot ko, at agad siyang napataas ng kilay.

"Nainis ka agad sa sinabi niya?" tanong niya ulit, na lalo kong ikinainis.

"Tsk, hell no! Nakaharang 'yung paa niya sa dinadaanan ko kaya natumba ako! Tapos nagtawanan pa 'yung ibang kaklase natin," sagot ko, and then he laughed. As expected, pagtatawanan lang ako ng lokong 'to.

"Pagkatapos? Anong nangyari?" usisa pa niya.

Napatingin lang ako sa kanya, tapos bahagya akong ngumiti. I'll let him think about it the whole day.

"Una na ako!" paalam ko at agad tumakbo. Narinig ko pa siyang tinatawag ang pangalan ko pero hindi ko na siya nilingon. Diretso ako sa room ko. Ilang minuto lang, dumating na rin ang PE Proctor namin.

Wala naman kaming ginawa buong subject kundi magsulat ng clues about our lives, para mas makilala daw ang isa't isa. May iba namang prof na nagdi-discuss na, pero karamihan, gumagawa pa ng paraan para mag-lighten ang atmosphere.

Huling subject ko na ngayon at kasama ko ulit 'yung babae. Gagawin namin ngayon ay ang simpleng self-introduction. Ako ang naunang nagsalita.

"Good afternoon, I am Craige Lopez, 19 years old. There's a saying that: 'Live a life like you are simply grateful to live.'" Nagpalakpakan sila naman sila bago ako umupo. 

Sunod-sunod nang nagpakilala ang iba. Hanggang sa natira na lang 'yung babae, she's wearing white polo shirt and that emphasizes the shape of her body. She's also a total catch.

"Good afternoon, Prof, and to everyone here. I'm Hanna Kim, and there's a saying that 'Love makes sacrifice.'" May ilang naghiyawan sa sinabi niya. I suppress my smile, hindi ko alam kung bakit but love is something I really wanted to feel.  

Nang matapos ang klase, agad naglabasan ang mga kaklase namin. Lumingon ako sa upuan ni Hanna pero wala na siya doon kaya't lumabas narin ako.

"Magandang hapon po, Manang Loida," bati ko kay manang Loida. Manang Loida is like a mother to me, she was there for me since childhood days. Siya ang nag silbing nanay ko, because my mom was always busy. 

"Magandang hapon, anak. Kumain ka na ba?" tanong niya. Umiling lang ako at umupo sa lamesa. 

"Ikaw talaga! Alas otso na, di ka pa kumakain. O siya, ipagluluto na kita ng sinigang na manok." Agad siyang nagluto. 

Habang abala si Manang, binuksan ko ang phone ko. Tiningnan ko ang picture namin ni Anna. Nakaakbay siya sa akin, at naka akbay rin ako sa kanya. I miss her. Choice kasi ng parents ko ang lumuwas ng Maynila.