Just Cousin

Chapter twenty-two

CHAPTER 22

“Hawakan mo ng mahigpit.”

“T-Then?” I gulp and do what he ask.

“Gawin mo ang itinuro ko sayo.” nakangiti syang tumingin sa unahan at hinayaan ako.

Muli akong napalunok. Hinawakan ko nga ng mahigpit katulad ng payo nya pero kinakabahan pa rin ako. Nanginginig parin ang kamay ko.

He sigh. “Do it.”

Mangingiyak akong tumango. Shit! Di ko talga kaya to! “P-Pa, pwede iba nalang?”

Sinubukan kong magreklamo pero umiling lang sya.

“This is for you own good. Para matuto ka din.”

I bit my lips. Pumikit ako at hinanda ang sarili. I hold the gun tightly as I centered my eyes to the pointing flex. Dad is true, this is for my own good. Kailangan kong matutunan to.

“In three, two, one...hit it!”

A loud bang surround the whole place. Mabuti nalang at naka-headset ako at malakas ang music, kahit kunti ay nabawasan nito ang lakas ng tunog.

Napabuga ako ng hangin nang pumalakpak si papa at ang kasama nitong nasa tabi nya.

I glance at the only circle thing in front. Nasa labing dalawang metros ang layo ko rito at natuwa ako nang makita ang pagtama ng bala rito. Hindi man sa gitna, at least malapit-lapit na. Maybe, kunting tiis nalang.

“That's a...hmm lemme guess,” nag-isip ang kasama ni papa at ang laki-laki ng ngiti sakin. If I'm not mistaken, his the division supervisor in military whereas my dad's working. Kaibigan sila at ang pagkakaalam ko, they're college batch mate.

His smile widen as he muttered, “Papa mo nga talaga si Roberto.” then he laughed.

“Of course, nagmana sakin yan.”  pagsasabay naman ni papa.

Nag-usap pa sila at ako naman ay nagsimula ng i-ayos ang mga gamit na nagkalat sa lamesa. I arranged different guns and bullets to its place.

Napangiti ako hindi lang dahil sa kung anong meron ako ngayon kundi dahil sa paglipas ng panahon, unti-unti na akong nakaramdam ng pagkagaan ng puso ko.  Though I have a little worry about the past ngunit paulit-ulit ko lang itong itinatatak sa isipan ko na, tama ang naging desisyon ko.

The past taught me lessons, and this place bring a new to me. It kept me going. New environment and a new me, I guess?

“Hindi ko nalang sya pipilitin. Pero kakausapin ko.”

“Salamat.”

Tumayo ako sa harapan nila papa. They're having a good talk ngunit gusto ko lang magpaalam sa kanila na aalis na ako.

“Excuse me po.” magalang kong tawag sa atensyon nila. I look at my father, “Pa sa gym muna ako.”

Tumayo si papa, “Malapit yan sa 7/11, diba?” tumango ako. “May bibilhin ako doon, sabay nalang tayo.”

“Pero may kausap ka pa, mauna nalang ako.” sagot ko sabay iling.

Tumayo ang kausap nito at tinapik ang balikat ni papa. “I'll be going too, may meeting na din ako maya-maya.”

Napabuga ako ng hangin.

Nagpaalam sila ni papa sa mga taong nag-eensayo sa loob at ang iba naman ay kumaway pa sakin. I just smile and nod.
Karaniwan sa kanila ay mga professional sa larangan ng pagggamit ng baril, may mga trainors, may mga bata pang tinuruan lalo na ang mga anak ng  matataas at mayayamang tao sa bansa. Iilan lang ang mga babae at karaniwan sa kanila ay lalaki, few of them are my acquaintance but not really a friend.