Just Cousin

Chapter thirty

CHAPTER 30

Mabilis kong kinalas ang seatbelt nang huminto ang kotse sa harapan ng bahay namin dito sa probinsya.

“Easy....” Clyde chuckle but I didn't gave him a look.

Patakbo akong nagtungo sa maliit na gate at sumigaw. “Papasok na ang maganda!”

Bukas ang bahay kaya alam kong nandyan lang sila sa loob. Nakita kong lumabas si Clyde sa kotse nya kaya hinayaan ko nalang dahil alam ko namang susundan nya ako dito.

“Yohooo....”

Parang bata kong sigaw at pakanta-kanta pang nagmartsa papasok.

The ambiance gave a million of memories in my head. Shit! Naiiyak ako.

“Ate?!”

Napatingin ako sa batang nasa harapan ko at isang ngiti ang gumuhit sa mukha ko.

“Ma!! Kuya! Bunso!! Si ate Clarisse nandito!!!!”

Mas lalo akong napangiti nang yakapin nya ang binti ko. “Ate na miss kita!”
Nabigla ako nang sunod-sunod ang pagdating nila sa harapan ko.

May mga luha sa mata nila at nabigla nang makita ako.

“Hi?” Alanganin kong itinaas ang isang kamay para bumati.

Napangiti si kuya Hiro at hinala ako palapit sa kanya. They're still the same people whom I cherish the most. 

“Bakit hindi mo agad sinabing uuwi ka?”
Niyakap ko sya pabalik at tinapik-tapik ang likuran nya.

“Surprise kasi to!” sinabayan ko iyon ng tawa bago tumingin kay mama or should I call her my aunt now? Or tita?

Humiwalay si kuya sakin at sunod tinignan ang taon nasa likuran ko. “Kuya Clyde..nandito ka?”

He scratch the back of his neck and smile. “Sinamahan ko...” at tinuro ako.

Napailing-iling ako at hinarap si mama––tita. Awkward akong ngumiti at nag-isip kung anong una kong ibabati.
Ngunit nabigla na lamang ako nang katulad kay kuya ay sinalubong nya rin ako ng malalim na yakap.

“Clarisse! A-Anak...” I felt her body tremble so I guess she's crying.

Gumuhit ang totoong ngiti sakin labi. I placed my head to her shoulder and hug her back. God, I miss them!, I miss all of them. This family that I've grown up.

“T-Tita...I-I––I already knew everything. You don't have to call me that way.” alanganin kong wika ngunit ikinabigla ko nang mas humigpit ang yakap nya sakin.

“I'm sorry. I'm so sorry.” paulit-ulit syang humingi nang tawad at napahagulhol na sa balikat ko. Lumapit si Clyde samin at inilayo ako sa kanya. Si kuya Hiro naman ay hinawakan ang balikat ni mama na ngayon ay nanginginig na.

“Tita...k-kalimutan na lang natin iyon.” pag-aalo ko ngunit mas lalo lang syang umiyak. Malungkot akong napangiti. That way, I know...masasabi kong sising-sisi sya mga nagawa nya. Pinagsisihan nya ang nangyari samin kaya mas lalong gumaan ang pakiramdam ko.