LOVE DOULOGY 1: Entangled Heartstrings

CHAPTER 12

Chapter 12

Pumasok kami sa isang di kalayuang club. Nong una pinigilan ko siya dahil alam kong iinom to pero hindi siya nagpapigil kaya sinamahan ko nalang.

He ordered a tequila from the bartender so I did it also. He drank from it then meanwhile started to cry.

“Ano bang nangyari?” I asked.

He looks at me, his eyes are so lonely and sadness were written all over his face. Pain started to paint inside my heart upon seeing him this way.

“She let me go,”

Napasinghap ako sa narinig. Nasugatan na naman ang puso niya. At andito ulit ako para damayan siya. I am always here whenever the girls he chooses brokes his heart. Nandito ulit ako at handang ialay ang balikat ko kung kailangan niya ng maiiyakan.

“Why is it so easy for them to take me out of their life? Am I not worthy to be loved?”

I took a drink and carefully held his face. Our eyes locked. Ang sakit para sa akin na makitang pinagpipilitan niya ang sariling piliin ng iba kung andito naman akong handa siyang tanggapin ng buo at mahalin ang lahat sa kaniya. Bakit hindi niya ako makita.

“Karapat dapat kang mahalin Lance, alam ko iyon at sana maramdaman mo,” I whispered.

“Pero hindi iyon ang pinaparamdam nila sa akin-”

“Pero iyon ang pinaparamdam ko sayo, Lance.” I cutted his words.

I stood up. Umakyat ako sa stage at binulungan ang kumakanta kung pwede ba akong kumanta, agad naman itong pumayag at ibinigay sa akin ang kanyang gitara.

Umupo ako at huminga ng malalim. When I found Lance, he's just staring at me. I smiled bitterly and started to strum the guitar.

“Heto ka na naman, kumakatok sa'king pintuan, muling naghahanap ng makakausap.... At heto naman ako nakikinig sa mga kuwento mong paulit-ulit lang... Nagtitiis kahit nasasaktan,”

When I came back to his sight. He looks confused. I feel a bit tipsy but I can manage to sing. Sa kanta ko nalang ilalabas lahat ng daing ko.

“Ewan kung bakit ba, hindi ka pa nadadala. Hindi ba't kailan lang nang ika'y iwanan niya.” I continued strumming then I gently closed my eyes, a tear fall on my cheek. “At ewan ko nga sayo, parang balewala ang puso ko... Ano nga bang meron siya, na sa akin ay di mo makita?”

“Kung ako nalang sana ang iyong minahal, di kana muling mag-iisa... Kung ako nalang sana ang iyong minahal, di kana muling luluha pa.. Di kana mangangailangan pang humanap ng iba,” I let out my soul, my heart sways along the rhythm of this painful song. “Narito ang puso kong, naghihintay lamang sayo... Oh-oh, kung ako nalang sana..”

When I finished the whole song, I go down the stage and walked closer to him. Nakita kong may laman pa ang baso na iniwan ko kaya inubos ko ito at muling nag order ng isa pang Tequila. Nakailang shots pa ako nang maramdaman kong nahihilo na ako.

“You're drunk,” he huskily whispered

I laughed. “Ang ganda ng kanta ko noh?”

“Vanny, let's go. You're drunk.”

“I'm not! Ano ka ba!” Tumatawang saad ko.

Lasing? Lasing daw ako? Hindi ah! Ang sakit sakit lang kasi. Kung ako nalang talaga sana, hindi ko siya papaiyakin ng ganito. Hindi ko siya sasaktan katulad ng ginagawa ng mga ex niya.

When I stood up, I felt my body out of balance but his massive arms immediately catched me. Pagkatapos ay inikot niya sa beywang ko ang braso niya at dahan-dahang kaming lumabas ng club.

“Bitawan moko Lance,” I said, tears are already rolling down my face.

Huminto kami sa tapat ng sasakyan niya. Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at pinunasan ang mga luhang tumutulo gamit ang daliri niya. But the tears fall more and I just can't stop it.

“Mahirap ba akong mahalin?” I asked softly while looking at his eyes.

He shook his head. “No, no Vanny,”

“Then why can't you love me?”

“Kaibigan kita, Vanny-”

“F*ck! Kaibigan? I don't want us to be friends anymore!” I shouted frustratedly.

“Lasing ka, Vanny. Let's go,”

Sinubukan niyang hawakan ang braso ko pero hinawi ko ang kamay niya.

“Lance, can't you see? I'm here. Andito ako oh, andito ako lagi. Pero bakit hindi mo ako nakikita? Hindi kita kayang saktan Lance, hindi ako katulad nila. Why you keep on choosing them? Bakit palaging sila kung pwede namang ako nalang?”

“H-havannah,”

I covered my whole face using my hands. I can't contain my emotions anymore. Nagsilabasan na lahat ng luha, sakit at pagsusumamo.

“Piliin mo naman ako,” I whispered. “Mahal na mahal kita, bakit hindi nalang ako?”

He suddenly hugged me tighter. Isinubsob ko ang mukha ko sa dibdib niya at umiyak ng umiyak. Kahit nahihilo ay ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso ko.

He stroke my hair and massaged my back while hugging me until I became calm. Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari dahil bumigay na ang talukap ng mga mata ko.

Naalimpungatan ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa balat ko. Sinubukan kong tumayo nang maramdaman kong sumakit ang ulo ko.

I heard a knock from the door of my room.

“P-pasok,”

Mama entered the room. She smiled at me bitterly and sighed before walking closer to me. She then handed me the cup of coffee she was holding. Tinanggap ko iyon at humigop mula rito.

“Hinatid ka ni Lance dito kagabi, lasing at halos wala ng malay.” She explained.

Everything happened last night flashes back on my mind. Agad akong napasapo sa noo ko nang maalala ang kagagahang ginawa.

What the hell? Did I just confessed? Havannaaahhhh!

“May sinabi si Lance, Mama?”

“Wala naman. Sinabi niya lang na pupunta siya ngayon dito at kailangan ka niyang kausapin,”

“Ano?! Hindi pwede! Mama wag nyo siyang papasukin! Diyos ko po, ano bang katangahang ginawa ko!”

Mama slapped me in the right cheek. Napahawak ako dito sa sakit. Napatingin ako kay mama na ngayon ay naguguluhan sa akin.

“May hang-over ka pa atang bata ka, magpahinga ka nga muna.”

My heart boomed faster.

Ma, hindi lang basta hang-over to, gusto ko ng magpalamon sa lupa. Nakakahiya ka Havannah!