LOVE DOULOGY 1: Entangled Heartstrings

CHAPTER 32

Chapter 32

I gasp and sighed heavily. Dahan dahan ay kinuha ko ang suot na shades, nang nagkatinginan kami mata sa mata ay wari nahigit ang aking hininga sa paraan ng tingin niya. I miss her so bad, but, her eyes speaks anger at me. What would I expect anyway?

“T-tita,” Nakayukong bati ko.

She smirked, “And you came back? Bakit pa?”

I closed my eyes tightly and heaved a sigh before glancing at her, “Dahil kay Papa,”

“Oh well, after what you did to my son? I have been wishing to not see you ever again... But you're here now, huwag na huwag kang magpapakita sa anak ko,”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa narinig. Guilt and pain shattered inside me. I'm so confused why it seems like I'm at fault? Bakit parang ako pa ang may kasalanan sa anak niya?

I smiled and nodded, “Don't worry tita, wala akong planong makipagkita sa anak ninyo,”

Agad akong tumalikod at naglakad papalayo pagkatapos kong sabihin iyon. Funny how everything went this way, tita and I used to be so close like I'm her own daughter, but now, she hated me. Funny how she wants me so much for her son before and now telling me to stay away from him.

Mas lalong nadagdagan ang kaba sa dibdib ko, kung nagkita kami ni tita ay hindi malabong magkita ulit kami ni Lance. I don't want that to happen, I don't know how I will react if I saw him again after three years.

Bumalik kaagad ako sa bahay pagkatapos ng tagpong iyon. Tita's disappointed and angry expression keep on flashing back on my mind. Nagsisimula akong magtaka kung bakit ganoon na lang ang dismaya nya nang makita ako. Pagkatapos ng operasyon ni Papa, aalamin ko ang lahat bago ako bumalik ng States.

Kinabukasan ako naman ang bumisita kay Papa. Gising na ito ngunit mahina pa rin ang kanyang katawan, sa susunod na martes ang araw ng operasyon nya. My father become skinner, I didn't knew that he went this way.

“Papa, kamusta po?”

Ngumiti ito at hinawakan ang kamay ko, binigyan ko sya ng maliit na ngiti at ipinatong ang isa kong kamay sa kamay niyang nakahawak sa akin.

“B-bakit pa kayo umuwi dito?” He asked.

I smiled, “We are here for you, Papa. Kaya magpagaling ka ha,” I paused. “Hihintayin ka pa ni Clark, hinihintay ka ng apo mo,”

He smiled and nodded, “Huwag kayo masyadong mag-alala sa akin, kaya ko to, ako pa!”

Tumawa ako ngunit may luhang sumungaw sa gilid ng mga mata ko. Napansin ito ni Papa kaya naman ay pinunasan niya iyon. I crouched and gave him a tight hug.

“I love you so much, Papa,”

My father is the first man in my heart. Ang unang lalaking hindi ako iniwan sa lahat ng laban sa aking buhay. The man who sacrificed for us. The man who became the head of our family, the protector, the guard and the superhero. And I can't afford to lose him, I can't.

“Mahal na mahal ko din kayo, anak,”

Saglit pa kaming nagkuwentuhan bago ito nakatulog. I stared at his sleeping face and promised myself one thing, that my father will be healed. He will soon recover.

Matapos ang ilang oras kung pagbabantay kay Papa ay napagdesisyonan kung umuwi muna ng bahay, nakapagtext na naman si Mama at sinabing palit muna kami. Nagpaalam ako kay Papa at dahan dahang lumabas ng kwarto nya.

Nalaglag ang panga ko nang makita ko kung sino ang lalaking nakatayo sa nurse station. My heart beats faster as my eyes bumped unto him. Nang maramdaman kong gumalaw sya ay agad akong nagtago sa gilid ng wall ng palikong hallway.

Tinakpan ko kaagad ang bibig ko at sumibol ang kakaibang kaba sa puso ko kasabay ng sobrang lakas ng tibok nito. Palihim ko itong sinilip at nakitang papunta na sya sa kinaroroonan ko. I immediately panicked. Agad kong tinakbo ang pinakadulo ng hallway kung saan may paliko na naman at muling nagtago.

Hawak hawak ko ang dibdib ko sa sobrang kaba, hinihingal na rin ako at pakiramdam ko ay namumutla na rin. Bakit sya nandito?

Out of my curiosity, I secretly gosipped again. And my heart beats even more faster when I saw him entering my father's room.

Sa hindi malamang kadahilanan, dinala ako ng mga paa ko sa labas ng pintuan ng kuwarto ni Papa para magmasid. Nakasandal ako sa pintuan habang ang mga tainga ay nakahanda na para makinig. Sa pagkakatanda ko ay natulog si Papa pagkatapos kong magpaalam.

“Tito,”

Upon hearing his voice again, my heart pumped so fast and I felt a tingling sensation inside. Out of nowhere, I realized that I missed his voice. As so as.... him.

“Alam ko pong hindi na tayo madalas nagkakausap, dahil po sa mga nangyari... Sa amin,” his voice suddenly become hoarse and broken. “Pero I still care po tito, sa'yo, sa inyo ni tita, sa lahat ng mga mahalagang tao sa kanya.”

Tears started to form in my eyes, after all, he still cares. That just so.. Impossible.

“Tito, lumaban ka po. Mahal na mahal ka po ni Vanny, alam nyo po yon. At alam ko kung gaano ka kahalaga sa kanya, tito, magpagaling ka po... Kailangan ka pa ng mga anak mo, kailangan ka pa ni Vanny... Kailangan ka ng mahal ko.”

Nang makarinig ako ng yabag ng mga paa ay agad akong tumakbo palabas na ng hospital. Nang makalabas ay agad akong pumara ng kotse habang ang mga luha ay walang humpay sa pagtulo.

I never thought I would see him here, here in hospital. And the most unexpected, I never thought that he still think of me that way. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko nang marinig ko ang huling katagang narinig ko. Mahal? Mahal niya ako?

Pagkatapos ng ilang taong galit na itinatak ko sa puso at isip ko, ngayong nakita ko siyang muli at narinig ko iyon, gumulo ang lahat sa sistema ko. Hindi ko na halos maintindihan ang sarili.

L-lance....