LOVE DOULOGY 1: Entangled Heartstrings

CHAPTER 9

Chapter 9

Nang sumunod na mga araw ay hindi parin ako kinikibo ni Lance. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako dahil pinapadali niya sa akin ang paglimot sa kaniya o malulungkot dahil ang pagkakaibigan na matagal naming iningatan, sa isang iglap lang biglang naglaho.

Binuksan ko ang locker ko para sana kunin ang notebook ko na nakalimutan ko kanina nang mahagip ng tingin ko ang isang mamahaling ballpen na bigay sa akin ni Lance. I smiled and touched it. Uncertainly, a lonely tear escaped from my left eye. Miss ko na sya.

I wiped my tear using my thumb and immediately get my notes and closed my locker. And to my shock, I saw Lance closing his locker too.

“Lancelot,” tawag ko sa kaniya.

He just glared at me and turned his back. Nagsimula siyang maglakad palayo kaya tumakbo ako at hinila ang braso niya.

“Lance naman! Ano ba?!”

Dahan-dahan niyang kinuha ang kamay ko mula sa pagkakahawak nito sa braso ko at muling tumalikod. I groaned and pulled him back again.

“What the hell Lance? Ano bang problema mo!”

Tila napigti ang pasensya niya kaya humarap siya sa akin nang may madilim na aura.

“Anong problema ko? Ano nga ba? Ano nga bang problema ko Havannah Claire?” He seriously answered.

Umiling ako, hindi maintindihan kung anong ipinapahiwatig niya. He seems really mad at me. And I don't know why? Where did all started?

“Ano? Hindi kita maintindihan,” mahinahong tanong ko.

“Akala ko ba ako lang kaibigan mo? Vanny, akala ko ba ako lang?” He whispered softly and his aura soften also.

“Ano bang pinagsasabi mo?” I asked, still confused.

“Layuan mo si Ashton,” he suddenly said and looked at me in the eye, begging. “Please Vanny, I don't like him.”

Umiling ako at hindi makapaniwala sa narinig.

“Ashton is a good guy! Hindi, hindi ko siya lalayuan. Pasensya na Lance, wala namang ginagawang masama yong tao.”

His shoulder dropped at what I've stated. He bow his head and became silence for a while. Pagkatapos ay dahan dahan siyang tumango at tumingin sa akin.

“Okay, kung iyan ang gusto mo.” Huling sabi niya bago ko siya hinayaang maglakad palayo.

I just can't believe he wanted me to unfriend Ashton. I don't understand him anymore. He's selfish and unfair. Ni minsan ay hindi ko siya pinigilang makipagkaibigan o kahit nga makipagrelasyon sa ibang babae. Kahit hindi ko naman nagugustuhan dahil alam kong wala akong karapatang diktahan siya. But why he's being so over protective to me? To the point that he's being selfish.

“Oy, ang lalim ata ng iniisip mo.” Ashton said meanwhile.

Nakaupo kami sa gilid ng field. Uuwi na sana kami nang inaya ko siyang samahan muna ako. I wanted to breath.

“Totoo nga no? Hindi yong mundo ang unfair, kundi yong mga tao.” I smiled.

“Yes. Why? What's bothering you? Comm'on tell me,”

I smiled and shook my head. “Wala,”

He smirked. “Alam kong meron, ilabas mo yan para gumaan ang pakiramdam mo.”

Itinuon ko ang mga tingin sa damuhan. Sa unahan ay may malaking puno ng mangga. Doon sana ako pupunta ngunit may magjowang nakatambay. I don't know but I just feel empty within me.

“So, uhm, it's all about him, am I right?”

I smiled painfully and nodded. “He is being unfair. But, I badly wanted to save our friendship.”

He sighed. “You can, you can save your friendship. Pero pwede naman sigurong huwag mo na siyang mahalin ng higit pa roon, iyan ang sisira sa pagkakaibigan niyo.”

“I know. I wanted to. Pero paano?”

Ashton suddenly held my hand. My eyes widened at what he did. And when I looked at him, his eyes were twinkling.

“Let me inside your heart. Payagan mo lang akong ligawan ka, at tuturuan kitang mahalin ako.”

“A-Ashton,” I called, out of words.

He smiled and embraced me tightly. Para akong naestatwa at hindi malaman kung ano ba ang gagawin ko.

“Ikaw ang babaeng laman ng bawat kwento ko, ikaw yon Havannah.” He whispered after letting me go.

“U-uhm,”

“Don't worry, I'm waiting, hindi kita minamadali.”

Umuwi agad ako pagkatapos nun. At napuyat ako kakaisip sa lahat. Parang mas lalong gumulo.

But what if I gave Ashton a chance? Masasagip ko kaya ang pagkakaibigan namin ni Lance? Pero, ayaw niya nga kay Ashton. Pero wala naman sigurong masama kung ibaling ko sa iba ang atensyon ko diba? Baka sakaling maubos ang pagmamahal ko sa kaniya. Baka sakaling hindi na ako masaktan pa kapag nakikita ko siyang masaya sa iba.

Ganon ba kadali yon? Hay, ang gulo.

I scanned my phone and opened my messenger. Lance is online so I tried to video call him. Abot abot ang kaba ko nang magring iyon. Agad kong pinindot ang end call at huminga ng malalim.

But a minutes after, he called. Agad kong pinasadahan ang buhok ko gamit ang mga daliri ko bago sinagot ang tawag.

Bumungad sa mga mata ko si Lance na magulo ang buhok at halatang galing sa pagkakahiga. He was half naked and massively hot. Gosh.

“You called,” he huskily whispered.

“Sorry! Napindot lang!”

“Good evening, Vanny ko,”

Napasinghap ako sa narinig. Pakiramdam ko ay lumundag ang puso ko. I miss him calling me like his property.

“I'm sorry for being rude, hindi lang ako sanay na may ibang lalaking napapalapit sayo,” he said.

He's staring at me on the screen. Para tuloy akong naaasiwa.

“But just tell me if you can't really let Ashton out of your life, tatanggapin ko Vanny. Basta ba, masaya ka.”

Nanatili pa rin akong walang kibo. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Gulong gulo ang isipan ko. Pero isa lang ang alam ko, nangungulila ako sa kaibigan ko.

“Sleep kana Vanny, it's getting late. I'm sorry again.”

“Bye Lancelot,” I smiled and ended the call.

I lay on my bed and stared at the ceiling of my room.

Handa ba akong palayain ang nararamdaman ko sa kaniya para mapanatili ang pagkakaibigan namin? Kasi sa pagkakataong ito, alam ko sa sarili kong minamahal ko parin siya. Should I stay in love with him? Or let this feelings go and learn to love Ashton?

Ano ba talaga ang nararapat gawin?