LOVE DOULOGY 1: Entangled Heartstrings

CHAPTER 22

Chapter 22

It was past 4:00PM when I decided to go to their house. I already called tita and she said that she isn't home. Nasa Bulacan daw siya para tingnan ang negosyong plantasyon ng mga bulaklak. But she assured me that Lance is home.

Hindi ko alam kung may ideya naba si tita sa nangyari sa amin pero base sa tono ng pagsasalita niya ay mukhang inaasahan niyang maayos kami ni Lance.

A loud and fast beat started to boomed inside my ribcage when I'm finally in front of their big mansion. Ang mayordoma ng kanilang bahay na si Manang Ester ang sumalubong sa akin.

Nang makatapak na ako sa living entrance room ng bahay nila ay nakaramdam ako na parang naiihi ako kaya saglit kong iniwan ang sling bag ko sa sofa at pumasok sa isang restroom nila rito.

When I'm done, I glanced at the mirror in front of me, I could see the eyebags getting bigger. My eyes looked miserable, and my lips are dry. My reflection isn't the usual me, isn't the reflection of mine where I felt loved and treated right. Just look how the night changes so fast.

I sighed heavily and ignored my thought. Andito ako para ayusin ang relasyon namin ni Lance. I'm here to fight for us. Kasi ayaw ko pang tapusin to, hindi ko pa kaya.

Hindi ko na naisipang balikan ang sling bag na naiwan sa sofa, agad akong humakbang at kinakabahang naglakad sa hagdanan paakyat sa kwarto ni Lance.

When I'm already in a few steps away from his room's door, my heart pounded very fast. So fast that I couldn't merely breath. I took a deep sigh and step more closer. Napahinto ako nang may narinig na kakaibang ingay ng panaghoy.

“Oh, Lance! Ang sarap ng ginagawa mo, sige pa, give me more!” ungol ng isang matinis na tinig ng babae.

Natulala ako sa kawalan at nagsituluan ang mga luha sa aking mata. The noise of the girl continued and before I broke down, I ran away. Hindi ako maaaring magkamali, tinig ni Elly iyon.

My knees throbbed and my body weakened. My sight blurred because of the tears that keep on falling. Lahat ng katiting na pag-asa sa puso ko kanina na maaayos pa kami ay nawala. Lahat ng pangarap naming dalawa para sa isa't isa ay kinalimutan niya na.

Sa sobrang pagmamadali ko ay natapilok ako sa hagdanan. Umikot ang paningin ko at naramdaman ko ang sakit ng katawan ko sa pagkakabangga sa hagdanan. Hindi ko na nasundan ang sumunod na mga nangyari dahil nag-itim na ang paningin ko.

I woke up in a white creamed coloured room. Saglit pa akong natulala bago napagtantong nasa hospital ako.

“Thank God you're awake!”

Napatingin ako kay mama na ngayon ay nag-aalalang tumakbo palapit sa akin. She moved closer to me and she putted a soft kiss at my forehead. I saw how tears ran down on her cheeks.

“I don't know what to do if I lost you,”

“Ayos na ako ma, wag ka na mag-alala.”

Tears pooled down my cheeks upon realizing what happened. I almost lost myself because of rooting for our relationship to bring back. Hindi ko inaakalang aabot sa ganito ang pagmamahalan namin ni Lance. Nope, pagmamahal ko lang pala sa kanya, hindi nya talaga ako minahal. And I think it's about time for me to accept that fact.

“M-ma? S-sinong nagdala sa akin dito?”

My mother heaved a sigh, “si Lance.”

Muling pumatak ang luha sa aking mata at dumaloy ito sa pisngi ko pababa. Hindi mapapantayan ang sakit ng galos sa katawan ko sa nangyaring aksidente sa sugat na ibinaon ni Lance sa puso ko.

How could he betrayed me? Is our friendship means nothing to him? We almost grown up with each other's company. Wala lang ba sa kanya lahat ng pinagsamahan namin at nagawa niya akong saktan at pahirapan ng ganito?

Marahil nga masakit iyong hindi niya kayang suklian ang pagmamahal ko sa kanya pero wala ng mas masakit sa ginawa niya. He made me believe that he loves me, he made me believe with a big lie. Panakip butas lang pala ako.

Saglit na lumabas si mama para bumili ng pagkain. Naiwan akong mag-isa at tulala lang sa kawalan. The doorknob of the room moves slowly. Umayos ako ng upo habang hinihintay kung sino ang papasok.

I gasp heavily when Lance entered the room. Everything that happened flashes back on my mind. And how could the happiness and excitement whenever I saw him got replaced by pain and anger.

“What are you doing here?” I asked in a cold voice.

He sighed heavily and walked closer. He reached for my hand but I avoided. Nang tingnan ko sya ay mayroong pagsusumamo sa kanyang mga mata. But that didn't even lessen the pain and frustration I'm feeling.

“Umalis ka na dito, Lance, at huwag na huwag ka ng magpapakita sa akin!”

“V-vanny,”

Napapikit ako at tumulo ang mga luha sa aking mga mata sa pangngalang sya lang ang may kakayahang tumawag sa akin. Mahigpit akong napakapit sa bedsheet ng kama.

“Leave Lance, p-please, ayaw na kitang m-makita,” naluluhang sabi ko.

He sighed and nodded. Tumayo sya at tumalikod sa akin. Hindi pa man sya tuluyang nakakalabas ay tinawag ko sya dahilan para humakbang sya pabalik sa akin.

With tears falling, I slowly removed the ring on my ring finger. Inabot ko ang kamay niya at inilagay ang singsing sa palad niya.

“Hindi na kita papahirapan, Lance. I will not beg anymore for you to choose me.”

“No, V-vanny, huwag naman ganito oh,”

I shook my head. “Be happy Lance,”

He moved closer and he hugged me tightly. Pagkatapos ay hinawakan nya ang mga kamay ko. Tears are already rolling down on his cheeks.

Hindi ko alam kung bakit sa kabila ng sakit ay gusto parin ng puso kong punasan ang mga luha sa kanyang pisngi. But no, mali na to.

“Vanny, I can't be happy without you!” He frustratedly concluded.

I shook my head and slowly pushed him away. “I'm sorry Lance, but this time, sarili ko muna ang pipiliin ko.”

“Kasi Lance, simula't sapol walang pumili sa akin, kahit ako? Hindi ko pinili ang sarili ko dahil mas kinulong ko ang sarili ko sa pagmamahal ko sayo.”

“Vanny, I love you,”

Mas lalong tumulo ang luha ko sa narinig. Kung noon lumulundag ang puso ko sa saya sa tuwing naririnig ko ang mga katagang yan galing sa kanya, ngayon pinipiga na ang puso ko sa sakit dahil alam kong nagsisinungaling sya.

“Tinapos mo na ang lahat, L-lance, this time, kailangan na nating sanayin ang sariling wala ang isa't isa.”

“N-no,”

“Lance please! Get out!” Napupuno kong sigaw. “Leave! Diyan ka naman magaling di'ba? Ang mang-iwan! Umalis kana! Alis!” I frustratedly shouted with my voice broke and my tears are flowing like river.