LOVE DOULOGY 1: Entangled Heartstrings

CHAPTER 37

Chapter 37

One week after, everybody are happy because of Papa's successful operation. Napagkasunduan rin naming ipag-retire na si Papa sa trabaho nya, dalawa naman kami ni kuya'ng may trabaho na.

That's why I shouldn't get married as of now, because aside from Clark, I still need to spoil my parents with my own money. Though, Mama still have work and they also have their own finances in their bank accounts, I still want to pay them back.

Nakangiti si Clark nang alalayan ko sya sa paglalakad palabas ng bahay, matagal na itong nag-aayang mamasyal ngunit hindi ko napagbigyan.

"Mommy, can I buy a toys?" Malambing nitong saad sa loob ng sasakyan namin.

I chuckles and nodded, "Ofcourse baby, let's shop now and you can buy anything you want! Does my baby Clark wants that?"

Agad itong tumango ng tumango, "Yes mommy! I want that!"

Tumawa ako at muling ibinaling ang atensyon sa pagmamaneho. Tahimik lang ito sa tabi ko at halata sa mukha na excited na excited na syang mamasyal.

I parked my car in the nearest SM Megamall. I immediately carried Clark out of the car and made our way inside the mall. Bibong bibo si Clark habang inaalalayan ko sya sa paglalakad. Agad kaming nagtungo sa toystore para pagpiliin siya ng gusto nyang laruan.

"Come on baby, pick whatever you want!"

Agad naman itong sumunod sa sinabi ko at nagsimulang ilibot ang kanyang mga mata para pumili ng laruan. Nakasunod lang ako sa kanya at binabantayan ang galaw niya. I silently chuckles when I saw him starting to get interested with balls.

"You want a ball?" I asked, in the verge of laughing.

He nodded and immediately pick the one orange ball.

My heart melts upon seeing how his eyes twinkles upon seeing the ball.... Tingnan mo nga naman kung saan nagmana. Lance na Lance talaga.

At last, we bought the ball he wants. Bitbit nya na ito habang palabas kami ng toy store, wala na rin siyang ibang gustong bilhin maliban sa bola na iyon. I've decided to play Arcade with my son, kaya dinala ko siya roon.

We were walking when suddenly the ball fall from his hands and roll on the ground. Agad nya naman itong hinabol kaya ang nangyari ay hinabol ko rin si Clark dahil baka saan pa makapunta.

Laking pasasalamat ko nang may isang pares ng paa ang pumigil sa paggulong ng bola. Ngunit nalaglag naman ang panga ko nang makita kung sino ang may-ari ng paang iyon.

Lance crouched and get the ball, nang magpantay ang kanilang mga ulo ay pinagmasdan niyang mabuti ang anak niya. Natutop ako sa kinatatayuan at hindi nakahakbang papalapit sa kanila.

"Is this your ball?" Lance asked softly.

"Yes! My mommy bought it for me!" Clark yelled.

Napapikit ako ng mariin nang lumingon sa akin si Lance, hindi ko mabasa ang mga mata niya. I wonder what he thinks upon seeing his son who's exactly look like him.

"Oh really? Your mom must be so kind,"

Mas lalo akong naestatwa nang tumakbo papunta sa akin si Clark at yinapos ang paa ko. Tumayo si Lance at naglakad palapit sa amin at tinitigan ako ng mariin.

"You're right! My mom is so kind, she's the best mom in the world!" Clark shouted and climbed up to me, I crouched and carry him while my heart is still beating so fast.

"Mom? You said we'll play Arcade? Let's go?"

I nodded, "Okay baby,"

Tumalikod ako at nagsimulang humakbang ngunit hindi pa nga ako nakakalayo ay hinawakan na ni Lance ang balikat ko dahilan para matigil ako sa paglalakad at muling humarap sa kanya.

"Uhm, mind if I join you?" Lance whispered.

Clark looks at him carefully then glanced back at me, "Do you know him, mom?"

I nodded and eyed Lance, "Okay, you can join us."

"Pwede ko ba syang kargahin?"

Huminga ako ng malalim at tumango bago ko binigay si Clark sa kanya. Wala lang naman sa bata dahil ang alam niya ay kilala ko ang isang to, when in fact, kinakarga na siya ng ama niya.

"What's your name, little handsome boy?" He asked while we are walking.

"I am Clark Zander, mommy said my dad wants that name for me!"

Napasapo ako sa aking noo nang marinig ang sinabi ng bata, napatingin sa akin si Lance kaya nag-iwas ako ng tingin. Alam kong sa mga puntong ito, wala na akong kawala.

"Oh really? I love that name too," he chuckles and paused. "Where's your dad?"

"I don't know him," Clark answered innocently.

Sa pagkakataong ito ay gusto ko nalang lamunin ako ng lupa. Hindi ako makaimik at kahit nang makarating kami sa Arcade ay para akong naestatwa at nanatili sa gilid nila.

He played with his son, while Clark looks like he's enjoying so much the company of his father. Natulala ako habang pinagmamasdan ang mag-ama kong masayang naglalaro, isang butil ng luha ang pumatak sa mata ko habang wari may malamig na kamay ang humaplos sa puso ko.

Ang ganda ng tanawing pinagmamasdan ko ngayon, nakakataba ng puso.

Oras na ba para malaman nilang dalawa ang katotohanan?

Pawis na pawis ang anak ko nang matapos sila sa paglalaro, agad ko iyong linapitan at pinunasan ng panyo ang kanyang pawis.

"Tama na yan, let's eat."

"Come on po, join us!" Pag-aaya naman ni Clark sa ama niya kaya natigilan ako at nagkatitigan kami ni Lance.

I sighed, "Let's go,"

Nagulat ako nang muli ay kinarga niya si Clark. Pagkatapos ay iginiya nya ang mga palad sa akin. My eyes narrowed and my cheeks reddened because of his sudden move. My heart beats faster as I accepted his hand and he intertwined our fingers before we walked together.

Karga karga niya ang anak namin gamit kanyang braso habang ang kabilang kamay ay nakahawak sa kamay ko. Lihim akong kinilig sa nakita. This scene... God, I love this scenario.

Agad kaming kumain sa McDonald, magiliw pa rin si Clark at mukhang komportable na agad kay Lance. Si Lance naman ay paminsan-minsang sumusulyap sa akin. I know by this time he wanted me to tell him the truth even though he already has an idea.

Sa ngayon ay humihiling ako sa panginoon na bigyan nya ako ng lakas ng loob na sabihin sa mag-ama ko ang totoo. Please, Lord.