CHAPTER 24

126 2 0
                                        

Chapter 24

Mag aalas sais na ng umaga nang maramdaman kong may kumakalikot sa sikmura ko. I felt something on my stomach  and I think I'm about to vommit. Agad akong bumangon at dali daling tumakbo patungong banyo at nagsuka.

Naghilamos ako pagkatapos nun. When I came back to my bed, napahawak ako sa tiyan ko at natulala sa kawalan. I felt something strange lately, I got more engaged with eating. Hindi ko narin nagugustuhan ang amoy ng paborito kong perfume.

Napasapo ako sa noo nang mapagkonekta ko ang mga nangyayari. Ang pagkahilo ko kahapon at ang pagsusuka ko ngayon.

“N-no,”

Bago ko pangunahan ang namumuong ideya sa isipan ko ay gusto kong makasiguro muna. Maaga akong umalis ng bahay at nagtungo sa apat na magkaibang botika.

Abot abot ang kaba ko nang hinihintay ang resulta sa pang-apat na pregnancy test na binili ko. A tears ran down my cheeks upon seeing the same result with the first three.

Positive..

Nanlulumo akong napaupo sa ibabaw ng kama ko. Nakayuko at yakap yakap ang mga tuhod. Sa puntong ito ay hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, nabalot ako ng takot at pangamba.

“Anak?! Anong nangyari?! Bakit ka umiiyak?!” Nag-aalalang takbo ni mama patungo sa akin.

I immediately hugged my mother and weep more.

“Mama,” I called while crying.

Napansin kong napatingin siya sa bagay na nasa ibabaw ng mesa. She stood up and directly get it. Makahulugang tumingin si mama sa akin.

“A-ano to?” She asked while showing me the pregnancy test with two line on it.

Napayuko ako at muling lumuha. “Ang tanga tanga ko ma!”

“D-diyos ko naman, H-havannah,” namomroblemang saad nito.

“I'm sorry, ma,”

My teary eyed mother sighed and hugged me tightly that made me weep more. Sinubsob ko ang mga mukha sa tiyan ng ina habang sya ay nakatayong nakayakap sa akin at minamasahe ang buhok ko.

“Nand'yan na yan, at bigay yan ng panginoon kaya tatanggapin natin yan ng buo.”

Hindi ko alam kung masaya ba ako. Sa puso ko tanggap kong may buhay na sa loob ng sinapupunan ko, at hindi ko alam kung anong gagawin ko. But one thing for sure, Lance will never know this. There's no way he will meet his child.

“Don't you think Lance need to know this?” Mama asked meanwhile.

I shook my head immediately, “n-no! I will bare this child alone! And he will not going to know, no way!”

Mama sighed heavily and nodded, “I understand. Basta anak, andito ako, kami ng Papa mo at hinding hindi ka mag-iisa, hindi ka namin papabayaan.”

Kahit buntis ay tuloy ang planong pagpunta ko ng abroad. But now, mama, papa and Hannah are going to come with me. They said kuya already rented a house for us. Hindi na naman dapat kailangan ngunit gusto nila akong alalayan sa pagbubuntis ko. God never that bad at me, I may have a bad and miserable lovelife but I have a lucky family who accepted and understands me as always.

Napahawak ako sa tiyan ko habang nasa eroplano kami. I smiled and tears formed on the side of my eyes.

I promise you baby, I will love you with all my heart. Kahit wala ang ama mo, hinding hindi ko ipaparamdam na may kulang sayo, pupunuan ko lahat ng pagkukulang sa atin ng kuya mo.

Grabe pala talaga yong pagmamahal ko kay Lance, nag-uumapaw. Kung kaya't nabuo ito. I trusted him that much that I was able to gave my all to him. Katulad ng sinabi ko, inubos ko lahat lahat dahil sa pagmamahal ko sa kanya. Loving him may be the most stupid things I did, being attached to him may be regretting but baring his child and having a child because of that love, I guess it's still worth it.

At first, my father was disappointed too. But I guess he already saw this coming because he witnessed how I loved Lance. At the end, he also accepted my situation. He said I am just a victim of love.

Pinapangako kong babawi ako sa kanila. And I will going to prove that having a child doesn't mean I'm not going to finished my studies. Mas lalo pang nadagdagan ang pangarap ko ngayong magiging ina na ako.

“K-kuya!”

Agad kaming tumakbo ni Hannah nang makita namin si kuya na nag-aabang sa Airport ng US. Kuya growned up too much, if before he was thin now he is so damn massive and tall.

“Havannah, Hannah! God, I miss you so much guys,” saad niya at nagyakap kaming magkakapatid.

“We miss you too sobra, kuya!” I giggled and we hugged once more.

Pagkatapos ay lumapit narin siya sa magulang namin at yinakap ang mga ito bilang pangungulila. I never realized until we saw him how long the time he become away from us. Kung hindi pa siguro ako nabroken, hindi parin kami magkakapiling muli.

Maya maya pa ay iginiya kami ni kuya patungo sa kung saan nakapark ang kaniyang Van.

Masaya pa kaming nagkuwentuhan sa loob.

“Balita ko magiging tito na ako,” he said while showing his genuine smile.

“Tapos? Ano namang mapapala ng anak ko sa'yo eh ang kuripot mo!”

Our parents laughed.

“You're child is so lucky for having a handsome tito like me,” mayabang na saad nito.

Naubo kaming dalawa ni Hannah sa sinabi niya.

“Yuck, you're so mayabang parin kuya!” Hannah hissed.

“Kung may maipagyayabang naman, why not?” He paused, “kidding, I will be the best tito in the world, I'll make sure of that Havannah.”

I smiled. Then I realized how much I miss my old brother, we used to bond like this before. Natigil lang nang magkolehiyo siya at nagpasya siyang dito na mag-aral hanggang sa maging nurse na siya rito.

“Eh ikaw? How's your love life?”

He smirked, “let's go back to my niece,”

I laughed, “niece? How sure are you?”

He chuckles, “kasi pumanget ka pa lalo.” Pang-aasar niya pa, “Anyways, I want my niece to be as handsome as me and Papa.”

“Tama, sayang genes natin.” Papa supported.

Nagkuwentuhan at nag-asaran pa kami habang nagdadrive si kuya. My heart is at peace and upon having our family completely, I felt at home. This, this is my real home.

LOVE DOULOGY 1: Entangled Heartstrings Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon