LOVE DOULOGY 1: Entangled Heartstrings

CHAPTER 30

Chapter 30

Hindi ko alam kung paano ko pinatulog si Clark pagkatapos ng mga tanong niya. I convinced him that he will going to meet his dad, but not now, when the time comes. Dahil sa ngayon, hindi pa rin talaga ako handa. At hindi ko alam kung hanggang kailan ako magiging handa.

I cannot forget how I lost myself because of loving him. Paulit-ulit na bumabalik iyon sa isipan ko at natatakot akong makita siyang muli. Natatakot akong manumbalik lahat ng mga ala-ala at ang sakit na minsan niya na ring itinatak sa puso't isipan ko.

Pagkatapos ng graduation ko ay bumalik na sila Mama at Papa sa Pilipinas, bakasyon na rin ni Hannah ngunit mas pinili niyang manatili rito kasama ko. Aside from she's having new circle of friends here, she also wants to helped me in taking care of Clark.

I continued my life in States, I am also planning to work here and stay here permanently like Kuya Harvey. Hindi ko alam kung babalik pa ba ako ng Pilipinas pero pakiramdam ko hindi ko na kayang manirahan doon.

“Are you ready?” Nakangiting tanong ni Kuya Harvey sa akin habang iginigiya ako paupo sa mesa.

I rubbed my palms as sweat are forming on my forehead, my lips are trembling and my heart are pounding so fast inside my chest. Umupo ako at kinakabahang ibinaling ang atensyon sa nakabukas na laptop sa harapan ko.

Huminga ako ng malalim bago sinuri kung nandoon ba ang pangalan ko sa listahan nang mga nakapasa sa National Council Licensure Examination.

“K-kuya,” I startled.

My eyes rounded and my jaw has dropped. Tears clouded my vision as I stood up and hugged my brother tightly. He chuckles and massage my hair.

“I told you, you can do it. Ikaw pa, nagmana ka kaya sa akin!”

Tumawa ako ngunit may luha pa rin sa gilid ng mga mata ko. Sobrang saya ng nadarama ko matapos makita ang pangalan ko sa listahan ng mga nakapasa sa NCLEX.

Pinunasan ko ang luha ko at tumingala. I smiled as I closed my eyes. Thank you Lord for the answered prayer.

“Naks! Congrats ate!”

Napangiti ako nang makita si Hannah na hawak si Clark sa kamay at inaalalayan sa paglalakad. Nang makita ako ng anak ko ay kaagad itong tumakbo patungo sa akin, tumawa ako at agad na sinalubong ito ng yakap.

Muling tumulo ang luha sa mga mata ko.

“Baby, your mommy is a registered nurse na!”

“My mommy is a nurse?” He cutely asked, when I nodded, he smiled widely and jumped in the air. “Yehey! My mommy is a nurse!”

Natatawa kong kinarga ang bata at hinalik-halikan sa pisngi niya. Pagkatapos nun ay nagdesisyon akong maghanda ng kaunting pagkain para icelebrate iyon.

Isa iyon sa pinakamagandang araw sa buhay ko, sa araw na yon ko masasabing nagtagumpay na nga ako. Kahit sa kabila ng mga sakit at pagsubok, umabot ako sa dulo. Pero hindi ko sinasabi na hanggang dito lang ako, para sa anak ko ay magsisikap pa ako.

I become a registered nurse in the hospital where Kuya Harvey worked as a nurse too. Kadalasan ng mga Pinoy na nag-aaral dito ay sa hospital na ito nailalagay. Marami rin akong naging kakilala na mga taga Pilipinas at ang iba ay halos kasabayan ko rin.

Ikinuha ko ng nana si Clark para may magbantay sa kanya habang nasa trabaho ako. Si Nana Wella, taga Pilipinas na kilala ni Mama. Gabi nalang ang oras ko para kay Clark nang magsimula akong magtrabaho pero binabawi ko naman sa tuwing day off ko.

“Hey, Havannah!”

Natigil ako sa paglalakad para lingunin kung sino ang tumatawag. I sighed heavily when I saw Kevin, a Filipino nurse who became one of my friend here.

“Oh, Kev,” tawag ko rito.

He smiled at me, “Papunta ka canteen? Sabay na ako sayo.”

I nodded and we walked together. Hindi ko siya masyadong pinapansin dahil hindi ko alam paano siya haharapin matapos siyang magtapat sa akin kahapon. I never thought that he likes me. Ang akala ko ay isa siyang kaibigan.

“Havannah, about yesterday,” he opened the conversation in the middle of our lunch.

I shook my head, “forget about it,”

Nagulat ako nang bigla niyang ipinatong ang kamay nya sa kamay ko. I glared at him and move my hands away from his touch.

“But I'm not taking back my words. Totoo iyon Havannah, mahal na ata kita,” he seriously whispered.

Dumaan ang lungkot sa puso ko sa sinabi nya. Mabuting tao si Kevin, mabait na kaibigan, nakikita ko sa kanya si Ashton. He's that type of friend that you could tell him all your rants. I became comfortable at him, not until yesterday that he confessed. Ayaw ko, gusto ko siya maging kaibigan lang.

“Kevin, katulad din ng sabi ko sayo, gusto kita maging kaibigan lang.” Diretsang saad ko.

“Why don't you give me a chance? I promise you, hindi ako kagaya ng ex mo,”

I closed my eyes tightly, “Kevin, you're a friend. At hanggang doon lang ang tingin ko sayo,”

He smiled and nodded, “but I want you to know that I'm willing to wait, Havannah, until your heart beats for me.”

I shook my head and smiled, “Gusto ko rin malaman mo na wala na akong planong pumasok sa bagay na yan, my full love right now is on my child.”

“Havannah-”

“I'm sorry Kevin, but I can't give you what you want. I can give you friendship, nothing more.... But if you don't want, I'm good if we'll come back to being strangers.”

Kumirot ang puso ko nang makita ko kung paano dumaan ang sakit sa mga mata niya. Pero iyon lang ang nakikita kong paraan para tumigil siya. Tumayo ako at iniwan siya kahit hindi pa ako tapos kumain.

Sa nagdaang taon na may nagpapakitang motibo sa akin ay ganito lagi ang ginagawa ko, hindi ko alam kung bakit takot na takot na ang puso kong sumubok muli. Takot nga ba talaga ako? O dahil may nagmamay-ari pa ng puso ko?

Bumalik ako sa trabaho ko at pilit na inalis sa isip ko ang nangyari.

I was walking on the hallway when I saw Kuya Harvey hurriedly walking closer to me.  My heart beats faster upon seeing his facial expression, he looks worried and scared.

“Havannah!”

I looked at him with full of curiosity, “Kuya? What's wrong?”

Huminga siya ng malalim, hinihingal pa ito.

“Tumawag sa akin si Mama, inatake sa puso si Papa!”