[ON HOLD] Time To Go Home [The Universes System, Book 2]

18. The Rat And The Sewers, pt.3

18. The Rat And The Sewers, pt.3

Pierwszą sensacją, jaka zaatakowała ich nozdrza był zapach zgnilizny, jaka unosiła się nad płynącą środkiem kanału zielonkawą wodą oraz dymu papierosów, który nasilał się z każdym kolejnym krokiem w głąb długiego korytarza. Kilka szczurów pałaszowało porzuconą po przeciwnej stronie „rzeczki" puszkę po konserwie, smród zepsutego mięsa, przypominał Jisungowi rozkładające się zwłoki w letnich temperaturach.

Nieprzyjemny dreszcz przeszedł wzdłuż kręgosłupa i momentalnie przysunął się bliżej wyższego idącego pół kroku przed nim z wysoko uniesionym podbródkiem, jego aura odważna i pozornie pewna swego, gdy bez trudu obierał odpowiednie zakręty i prowadził ich do samego centrum Kanałów.

Ich kroki odbijały się echem po zawilgłych murach tuneli, wprawiając Jisunga w odmęty paranoi, miał wrażenie, iż niesione pogłosem stukoty ich obuwia należą do kogoś innego, kogoś, kogo ich obecność tutaj zdecydowanie irytowała i sama myśl pchała jego rozbiegany wzrok do badania korytarza z przodu i z tyłu, rozważnie, ostrożnie, nieufnie.

- Rozluźnij się, jeszcze się nie zdarzyło, aby ktoś zginął na przejściu do Kanałów.

- Co, jeśli będziemy pierwszymi?

- Hmm... Marne szanse, ale kto wie. Może szczury, które minęliśmy są tak wygłodniałe, że puszka im nie wystarczy. Na pewno masz trochę tłuszczyku, którym by się najadły – Minho uniósł kącik ust ku górze, jego szybkie palce powędrowały do boku Jisunga i uszczypnęły dosyć boleśnie, zapewne zostawiając krótkotrwały ślad.

Jisung wygiął się komicznie w bok.

- Hej! To są mięśnie.

- Jasne, zwłaszcza tu, o tu – długi palec Minho wcisnął się delikatnie w pucołowate lico Hana po nienaruszonej stronie twarzy i Han odskoczył od niego jak poparzony, krzyżując ramiona na piersi.

- Mam przeczucie, że wkrótce po raz pierwszy ktoś tu zginie – nieszczery uśmiech Hana, drgnął w podminowaniu – i to nie będę ja.

- Och naprawdę? To zapewne te biedne szczury. No cóż ta konserwa śmierdziała na kilometr nic dziwnego, że się zatruły.

- Szkoda, że nie podzieliły się nią z tobą, Minho.

- Mmm, musiała być przepyszna. Taka zepsuta i śmierdząca, moja ulubiona – Minho zamruczał, niczym dumny, stary kocur, sarkastycznie, jego dłoń rozplotła te skrzyżowane na torsie młodszego, po czym złapał go za jedną i pociągnął w głąb tunelu. – Dam ci spróbować na naszej randce.

Han skrzywił się na samą myśl o zbliżaniu tego świństwa w okolice twarzy, lecz drobny uśmiech pojawił się na ustach.

- Nie śmiałbym odbierać ci przyjemności, możesz zjeść obie nasze porcje, jak do tego dojdzie.

- Ach, jesteś taki miły, Ji. Odwdzięczę ci się w nocy w takim razie – Lee posłał mu zadziornie oczko, wypychając oddech z piersi młodszego, który zamrugał kilkukrotnie w szoku. – Szkoda, że nie widzisz teraz swojej miny. Jest kurewsko zabawna.

- Minho? – wargi Hana rozciągnął faryzejski, bezzębny uśmiech, kiedy niczym postać z horroru powolnie odwrócił głowę w kierunku rozbawionego starszego, jego spiski wykrzywiały jego ekspresję cwaniacko, poirytowanie uszło nosem z charakterystycznym świstem. – Pokazać ci sztuczkę?

- Sztuczkę? Jaką sztuczkę?

- To nic takiego, zaraz ją poczujesz.

Następne, co nastąpiło, to piskliwy wizg bruneta przechodzący po chwili w drobne zagubione chichoty, gdy odskoczył w bok jak poparzony, może nawet dosłownie, ledwo łapiąc równowagę nad krawędzią wartko płynących ścieków; gdyby nie mocny chwyt w talii oraz sprytne dłonie Hana, które przyciągnęły go do jego torsu, kąpałby się razem ze wszystkimi szkodliwymi bakteriami.