FIRTINA

6.Bölüm

Arkadaşlar sonunda olaylar başlıyor. Bu aşk hikayesi gerçekten fırtınalı olacaktır. Kaçacaklar, sarılacaklar, kavga edecekler ama hep en sonunda beraber olacaklardır. Bu bölümde her iki karakterimizin de saklı gizemleri ortaya konuluyor. Ama hayat işte şimdi başlıyor. Bakalım neler olacak?

İYİ OKUMALAR :D

****

 ''Arasın bakalım seni. Arasın...'' Dedi. Acaba kıskandı mı beni? Hareketler hiç normal değil çünkü.

UFUK

Bazı şeyler sonsuz olabiliyordu. Her nefes aldığın da kalbinin derinliklerinden sana sesleniyordu. Kaçmak istiyordun, korkuyordun hatta aynı şeyleri bir daha yaşamak istemiyordun. Ama oluyordu işte. Ne kadar nefret etsen de o kişi gözleri ile bakışları ile kalbine kök salıyordu. Biliyordun orada bir yerde hiç gitmemiş...

Benimde kaçtığım şeyler vardı. İçime dert olan, hatırlamak istemediğim ama her seferinde yoluma çıkan şeyler.  Karşına tesadüfen çıkıyordu bazı kişiler. Bir anda değer biniyordu yüreğine. Yolunu değiştirsen de hep burnunun dibinde oluyordu. Kaçmak istesen de gelip seni elinden yakalıyordu. Halini duman seni divane ediyordu. Ne zaman yetiyordu o zaman ne de sevgi...

Gözlerim dosyalara kendini veren Damla'daydı. O işlere yoğunlaşırken ben sadece onu seyrediyordum. Tesadüfen karşıma çıkıp farklılığını ortaya koyan kızı seyrediyordum. Fırtınayım ben diyen deli kızı seyrediyordum. Kalbimin atış hızına isyan edip yutkunarak bakışlarımı kaçırdım. Bende dosyalara bakmaya çalıştım. Zaman geçtikçe içimde ki ne olduğunu bilmediğim şey ona bakmamı haykırdı bana. Yeniden döndüm. Ama bu kez gülümsedim. Uyuyordu. Arkasına yaslanmış elinde ki dosya kapakları açık bir şekilde göğsüne yaslamıştı. Kaşları çatıldıkça merak ediyordum. Gördüğü rüyaya girmek istedim bir an. Onu üzen her neyse dövmek, ondan uzaklaştırmak istedim.  Koltuğumu sessizce ona yaklaştırdım. Eğildim ona doğru. Parmak uçlarım gözlerinin üstünde ki birkaç tel saçındaydı. Usulca çekip daha da yaklaştım. Dudaklarım göz kapağının üstünde yerini aldı. O kadar sıcaktı ki. Bir an dudaklarını düşündüm. Onlarda sıcak mıdır? Onlarda kalbimi böyle hareketlendirir mi? Göz kapaklarının sıcağı gibi ayak tırnaklarımdan başlayıp başıma kadar beni böyle yakıp kavurur mu? Damla kirpiklerini kımıldatmaya başlayınca hemen geri çekilip dosyayı elime aldım. O kadar kalbim çarpıyordu ki. Vücuduma yayılan ateş sıcaklığını atmak için sehpadaki suyu hemen alıp içtim. Yeniden Damla'ya baktım. Uyuyordu. Ve ben bir kez daha gülümsedim. Ama bu kez ona yaklaşmaya cesaret edemedim. İçine düştüğüm bu karışıklık neydi bilmiyordum? Kurtulamıyordum karmaşıklıklarımdan. İki ay önce aniden ailesi buradan gitti. Damla bir anda yapayalnız kaldı. Sonra bana bile söylemeden hatta yardım bile kabul etmeden bir eve taşındı. Ama nerede olduğunu bilmiyorum. Bugün mutlaka adresini öğreneceğim. Çünkü iyiyim dese de iyi olmadığını biliyordum. Korktuğu, kaçtığı, sakladığı bir şeyler vardı. Ve ben ölesiye merak ediyordum. Benim deli fırtınamı kim korkutuyorsa da hesap sormak istiyordum.  Pencereden dışarı baktığımda karanlık olmuştu. Yeniden Damla'ya baktım. Uyanmak istemiyordu sanki. Kapım açılınca merakla döndüm. Ama sinirlerim yine zıpladı. Batu şaşkınca bana ve Damla'ya bakıyordu. Damla uyanmasın diye hemen ayaklanıp sessizce çıktım. Kapıyı kapamadan aralık bıraktım. Batu'nun koluna yapışıp onu biraz uzaklaştırıp duvara yasladım.

''Oğlum sakin olsana... Ne bu hırs bu öfke bu celal anlamadım.'' Dediğinde sinirle ''Yemek falan yok. Anladın mı? Bu arada niye geldin sen?'' dedim. Batu sırıtıp ''Merak etme kardeşim hallettim o işi.  Damla uyumuş. Yorma kızı gitsin dinlensin. Zaten son günlerde çok yoruldu.'' Dediğinde şaşkın ve sinirli bir halde ''Ne yordu lan kızı?'' dedim. Ve bu arada çoktan yakasına yapışmıştım. İçimde aniden beliren duygulara karşı koyamamam çok saçmaydı. Batı yakasındaki elimi tutup ''Ufuk hiçbir şey bildiğin gibi değil.  Damla'nın başı ciddi derece de belada. Kaçtığı şeyler çok tehlikeli. Onu korumamız lazım. Belli etmemeye çalışıyor. Ama o da korkuyor. Abisinin yaptığı şeyin ucu ona dokunacak.'' Dediğinde endişem daha da artmıştı. Her zaman neşeli tavırlarda olsa da son günlerde gözlerine bir hüzün yerleşti. Ne yapacağını bilmiyordu. Kaçamıyordu. Ve ben acayip korkuyordum.