FIRTINA

23. Bölüm

mediadaki- Damla ve bölüm şarkımız 

****

DAMLA

Gerçekten her şey güzel olabilir miydi? Duman iyiliğe yönelse belki olurdu. Ama artık bu imkânsızdı. Duman asla iyi biri olmayacaktı. Ve biz geri dönüşü olmayan bir yola girmiştik. Ufuk'un hiçbir şeyden haberi yoktu. Kendini tamamen işine vermişti. Yeni açacağı şirketin açılış gününe çok az kalmıştı. Ve her defasında "Bu şirket benim için çok önemli. Tek hayalim.'' Diyordu.

"Neden bu şirket önemli? İstanbul'daki de senin.'' Dedim. Ufuk gülümsedi.

"Güzelim o şirket babamındı. Sonra bana verip, yurt dışına taşındı ve orada yeni bir şirket kurdu. Ama bu şirket kendi çabalarımla, kendi emeğimle, kendi paramla kurdum. Kısacası burası benim hazinem. Evim. Tabi senden sonra...'' Dediğinde gülümsemeye zorladım kendimi. Ufuk merakla yüzüme bakarken "Bende seninle çalışmak istiyorum. Yeniden asistanın olmak, yanında olmak istiyorum.'' Dediğimde gülümseyip bana sarıldı.

"Bende senden bunu isteyecektim. Çünkü senden başka güveneceğim kimseler yok.'' Dediğinde gözümden birkaç damlanın süzülmesine izin verdim. Keşke bana bu kadar güvenmeseydin? Keşke en çok canını yakanın ben olacağımı bilseydin? Ama artık çok geçti. Ömrüm boyunca mavişlerine bir daha bakamayacağım.

****

UFUK

Okuldaki hocalığımı sonlandırmaya karar verdim. Çünkü Damla ile yeniden başlamıştık ve ben ona zarar gelsin istemiyordum. Okulda ilişkimiz olduğu bir duyulursa, Damla okuldan atılabilir. O yüzden bir an önce okuldan ayrılmak gerekti. Zaten şirketimin açılışına da çok az kaldı. Burada işleri ilerletirsem, bir şubesini de İstanbul'da açacağım. Sonra da Damla'nın Okulu bitince onu alır oraya taşınırız. Böylelikle hiçbir sorunumuz kalmaz. Ben çok plan kuruyordum ama gelecekte olacakları hiç tahmin etmiyordum. Gün gelecekti benim için hiç kimse kalmayacaktı. Bunu anladığımda maalesef çok geç olacaktı.

Şirketimin içi tarihi çağrıştırıyordu. Nedense böyle bir mekân daha çok hoşuma gitti. Yeni bir umudum, yeni bir başlangıcım olacak tek yerdi. Oysa yalnız kalacaktım. Bunu da bilmiyordum. Sevdiğim kadın sol kolumun altına girdiğinde, gülümseyerek izledim şirketimin bitmiş halini.

"Sonunda bitti. Her şey tamamen istediğim gibi oldu. Aylardır çok uğraşmıştım. Üç gün sonra açılışta bitince çalışmaya başlarız.''

"Aynen canım. Ben her zaman yanında olacağım. '' derken bana dönüp elini kalbimin üzerine koydu.

"İşte tam burada olacağım.''

Merakla nemlenen gözlerine baktım.

"Ne oldu sana? Neden ağlıyorsun?'' dediğimde sanki bir şeyleri saklamak istercesine kahkaha atıp "Ne ağlayacağım ya! Mutluluktan Ufuk KARAHANLI.'' Dedi. Bir şey vardı. Beni huzursuz eden, korkutan bir şey... Ama bunu şimdi sormadım. O ne zaman hazır olunca anlatır umuduyla, hazırlıklarıma geri döndüm. Günlerdir koşturuyordum. Hem şirket hem de okul beni fazlasıyla yıpratmış durumdaydı. Bir de birçok şirketle iletişime geçmiş, iş anlaşmasıyla uğraşıyordum. Bu şirketlerden biri de Mira'nınki idi. Aslında ben onunla çalışmak istemiyorum. Ama o çok ısrar ediyor. Bende düşünmeye karar verdim. Daha önemlisi onu görmeye henüz hazır değilim. Bana yaşattıklarından sonra bu çok fazla olur. Damla okula gittiğinde, bende Batu'yla konuştum. Can dostum bir süreliğine yanıma gelecekti. Bizim şirketin başına da kardeşim Masal geçecekti. E hamile ama olsun, idare eder bir süreliğine. Duman'da sağ olsun hep yanımdaydı. En iyi dostumdu benim. Can bildiklerimden birisi kesinlikle oydu. Duman'ın sağ koluna dokunup, sevgiyle baktım.