FIRTINA

12. Bölüm

          LÜTFEN OKUMADAN GEÇMEYİNİZ!!!!!

        BU ARADA ARKADAŞALAR HİKAYEYİ BEN OTURUP YENİDEN KURGULADIM. TEK DİLEĞİM ADINA YAKIŞIR BİR HİKAYE OLMASIYDI. ESKİ KURGU HOŞUMA GİTMEDİĞİNDEN UZUN SÜREDİR YAZMIYORDUM. ARTIK YENİ BİR KURGUYLA HİKAYEME DEVAM EDİYORUM. UMARIM ÇOK HOŞUNUZA GİDECEK HEYECANLI BÖLÜMLERLE KARŞINIZDA OLURUM. BU ARADA BU AŞK HİKAYESİ İMKANSIZLIKLARLA BAŞ EDECEK KADAR GÜÇLÜ OLACAKTIR. SİZİ ÇOK DUYGUSAL BÖLÜMLERİN BEKLEDİĞİ VE ETKİLENİCEĞİNİZ KADAR ROMANTİK BÖLÜMLER BEKLEMEKTEDİR. SİZDEN TEK RİCAM HER BÖLÜMDE VOTE VE YORUM YAPMADAN GEÇMEMENİZ. ÇÜNKÜ SİZ BANA İLHAM VERİYORSUNUZ.  YAYINLADIĞIM BÖLÜMLERDE SİZDEN BİR TEPKİ OLMAYINCA GERÇEKTEN TÜM İLHAMLARIM UÇUP GİDİYOR. BAZILARINIZ ÇOK İYİ BİLİYOR. ÇOK ZOR BİR DÖNEM GEÇİRİYORUM. İLHAMLARIMI KAYBETME SEBEBİM DE BUYDU. ŞİMDİ TEK SIĞINAĞIM SİZLERSİNİZ. LÜTFEN BENİ YALNIZ BIRAKMAYIN. BEN SİZİN İÇİN YENİDEN DÖNDÜM. YAZMAYI BIRAKMAKTAN VAZGEÇTİM. LÜTFEN SİZLERDE BENİ BIRAKMAYINIZ...

MEDİADAKİ- DAMLA VE UFUK

MEDİADAKİ BÖLÜM ŞARKIMIZ. DİNLEMENİZİ TAVSİYE EDİYORUM :D

***

İzlenmek, ne kadar da korkutucuydu. Her an ensende birinin nefesini hissetmek, her anını korkuyla geçirmek, kalabalık bir caddede yürüsen de sürekli arkanı kollamak, her daim koşar adımlarla kaybolmak ne kadar da korkutucuydu. Damla üç yıldır bunu yaşıyordu. Bu korku onu delirtirken, birçok şeyini almıştı. Her gece kâbuslarla hıçkırıklara boğulmak, yalnız olmak onun için çok zordu. Damla belki de hayatında üç yıl boyunca keşke dediği kadar hiç dememişti.

''Keşke hiç İstanbul'dan ayrılmasaydım. Keşke onunla kalsaydım. Ufuk korkuyorum...''

Hep böyle söyledi Damla. Ufuk'un olmadığı zamanlarda, korktuğunda bile sığındığı tek limandı o. Onsuzluktan bile ona sığınıyordu. Sanki aydınlık hayatı bir anda karanlığa hapsolmuştu. Belki de Ufuk'u terk edişi yüzünden cezalandırılıyordu. Çok düşündü Damla ama bu tuzaktan çıkamadı. Sanki eli kolu bir anda bağlanmıştı. Aşk ona uzaktı. Hep hüzne tutsaktı...

Damla gözlerini yeniden araladığında göğsünde uyuduğu Ufuk'a baktı. Kıpırdanmadan nerede olduğuna bakındı. Ufuk'un evindeydi. Onun sıcak kollarındaydı. L koltukta sığındığı limanına yeniden gözlerini çevirdi. Hıçkırıklarının son bulduğu sıcak göğse yeniden başını yasladı. Belki de uzun yıllardır bu anı beklemişti. Onu, onun sevgisini, onun sıcaklığı onun şefkatini. Nedense Damla hep o derdi. Sanki Ufuk dediği an kalbi paramparça olacaktı. Aşkının ismine düşman olmayı seçmişti üç yıldır. Her duyduğunda etrafına bakındığını hatırladı. Sanki köşe bucaktan çıkacaktı Ufuk'u...

Ama şimdi çıkıp gelmişti. Belki de yeniden Ufuk diyebilirdi. Yeniden severek sarılabilirdi ardını döndüğüne. Belki de bu kez bırakmam diyebilirdi. Ufuk uyurken, onun yüzünü izleyen Damla çok hayal kurdu. Öyle ki hayallerinde gelin, Ufuk'ta damat olmuştu bile. Hayaline devam etti Damla.

Sımsıkı tuttu sevdiğinin elini, bir eli büyümüş karnındaydı. Diğer eli sevdiğinde... Böyle bir huzur ondan başkasında yok diye düşündü. Gözyaşları yanağını yaktıkça gülümsedi dudakları. Sanki gülümseyişi bile inattı gözyaşlarına. Belki de hayatın insafsızlığına inattı. Okyanus gözlerin mutlulukla ışıldamasına baktı. Bir an duraksadı. Parmak uçlarında uzanıp her saniye öpmeyi sevdiği sıcak yanağa aşk busesini bıraktı.