Benz Series 1: Uriel The Doll

Kabanata 29

He knows

He was just a kid that time. Iyan ang paulit ulit kong tinatatak sa kokote ko. Hindi mawala sa isip ko ang katotohanang inilalahad sa akin na ang mga ginawa ni Damon ay sobrang sama para sa batang tulad niya sa edad niyang iyon na napanood ko sa video. Kaya naman pilit ko na lang pinapaniwala ang sarili na bata lang siya noon at hindi pa ka-mature mag isip.


Gusto kong may gawin ako. Gusto kong baguhin siya. Pagalingin siya. At, baguhin ang mga paniniwalang kinalakihan niya. Pero paano? Habang tumatagal ay nakikilala ko siya. Habang tumatagal ay may mga bagay akong nalalaman sa kanya at parang ang hirap-hirap ng mga plano kong pag tulong sa kanya kung ganito ang ugat ng lahat.


"Please stop making that face."


Nilingon ko si Damien na nasa tabi ko. Pareho kaming umiinom ng juice na binili niya kanina para sa aming dalawa. We're sitting in a bench under the tree. Nasa harap namin ang kalawakan ng park. Mula dito ay kitang kita ko ang mga ginagawa ng tao. Most of the people I see is a couple. May mga pamilya din kasama ang anak nila. Sa tuwing nakakakita ako ng mga ganito, tumitibay ang hope ko. Na kahit papaano ay may posibilidad na mangyayari rin 'to sa kanya. Na isa rin siya sa tao'ng mapapanood ko rito kasama ang bubuuin niyang pamilya.


But, aren't you the one he wants to marry? Ang tanong ko sa isipan. Napa iling na lang ako.


"What face?" Tanong ko sa kanya.


"Kunot ang noo. Nakabusangot. Parang galit sa mundo." Sagot nitong tinawanan ko lang. Nakita ko siyang ngumisi.


Damien is still wearing that terno. Iyong sexy'ng sexy sa suotan nito. Naka wig at puro kolorete sa mukha. All in all he’s still beautiful.


Hindi ko masabi kay Damien ang mga nakita ko sa video. He's also in there. Kahit hindi niya ikwento ang lahat, alam kong naging masakit. Alam kong nagkimim rin siya ng hinanakit. Probably towards his parents. His parents who disowned their child — his twin. Ang sabi nito noon ay sinisisi siya ni Damon dahil sa nangyari na ang akala ay siya ang paborito dahil ganon nga naman ang ipinapakita ng magulang pero ang totoo ay wala talaga siyang kasalanan.


"Care to tell me what happened?" He sincerely asked.


Umiling ako at tinitigan ang cup na hawak. "I'm just... Tired of all of this."


Narinig ko siyang bumuntong hininga. "I understand. And, I'm sorry. Wala akong magawa para tulungan ka."


Mabilis ako umiling. "Wala kang kasalanan. I know you want to help me. But every time you do, Damon is also doing a thing to hide every evidences." Halos mapisil ko ang wala nang laman na cup kaya nasira ang cover lid nito. "I'm sorry, Damien. Pero alam mo ba, parang ayoko na lang siyang tulungan. Parang gusto ko na lang na hanapin lahat ng mga evidences na 'yon at ibigay sa inyo."


Umiwas ako ng tingin. Ang hangin ang diyang tumutulomg para mas lalong mamasa ang mata ko.


"Hey..." Sinilip niya ang mukha ko. Napanguso ako at pilit na lamang na ngumiti para pigilan ang pagiging emosyal. "I know you're just thinking of what I did tell you back then. Na... Mawawala sa kanya ang Benz kapag nalaman ng publiko ang totoo. But as a son of a law, you have every right to escape from your capture. At kung ang paghahanap ng ebidesya ang paraan mo para makalaya sa kanya, pwede mong gawin ‘to." Anito.


Nakagat ko ang ibabang labi ko. Tama siya. Iniisip ko ang sinabi nito. Na masasayang nga ang pagiging owner nito ng Benz Doll company. Kahit noon pa man ay gusto ko nang sabihing may sakit si Damon kaya niya ako kinidnap. Pero para iyon sa rason na malinis ang thoughts nilang para sa syndrome na sinabi ni Dr. Alice. Hindi para sa rason na isiwalat sa lahat ang mga totoong ginagawa niya sa akin.


Malakas akong bumuntong hininga. "Magpapakasal kami ni Damon bago matapos ang linggo'ng ito. Tama si Brina, kahit papaano ay nagsisimula nang mag tiwala sa akin si Damon. At ayokong masayang 'yon." Pangungumbinsi sa sarili.


He nod with a smile. "Signing of papers lang ang mangyayari?" Tanong nito.


"Mukhang ganon nga."


He chuckles with that. "Hindi ba't pangarap nang kung sinong babae ang ikasal nang engrande?"


I pouted my lips to stress my disappointment. Mas lalong tumawa si Damien at uminom sa kanyang juice. I smiled with him hearing his genuine laugh. Paano kaya kung magkasundo sila ni Damon? They will make great things. I wonder what are the things they always do when they were a child.


"Kamusta ang pang aakit kay Hailey?"


I smiled even more when I saw him coughing. Natatawa ito habang umuubo dahil nataon pa lang umiinom ito ng juice niya nang tanungin ko ang bagay na 'yon. Mukhang hindi niya inaasahan.


"What?" I asked.

"She's said yes"

"Yes about what?"

"I told her I'm jealous that she likes my twin so she should stop liking him and I'll be her boyfriend. And then she said yes."


Wow. Napangiwi ako. Thinking about her pushing me that day just because I'm with Damon pissed her off. Tapos ngayon ay pumayag siya sa offer ni Damien?


"And, I'm going to ask a lot of things. Sa Benz. Their secrets. And to make her say she's not really pregnant with Damon. Or even with anybody else. That's she's just pretending. And I will record that all."

Tumango tango ako rito. We shared a cheer fist. I like his plan. Kapag nagawa niya ang mga 'yon, pwede namang gamitin ang makakalap niya panlaban sa kung ano mang balak nila Jenna.


“Ngayon pa lang na pumayag ito sa ginagawa ko sa kanya, pwede ko na siyang sabihin sa mommy nito. I’m sure her mom will be very disappointed.”


“Isa ka rin nang Silver. Magkamukha rin kayo. Anong nakaka disappoint doon?” Panlalaban ko.


“Si Damon pa rin ang may hawak ng company.”


I sighed with that. May point nga naman siya. Pero hindi pa rin nakaka disappoint ang bagay na ‘yon!


Before we parted ways, he gave me something. Nakalagay ito sa pulang soft box. It's a golden bracelet. Regalo niya raw para sa kasal namin ni Damon. Every two inches ay may mga pendant itong parang dahon.


Hindi ko na muna 'yon sinuot dahil baka magtaka ang mga guards ko. Kaya naman nasabi ko sa kanyang isusuot ko 'yon pag uwi ko.


When I got in the house, I saw Damon in the living room’s couch, busy with something in his Ipad. Nakuha ko naman agad ang atensyon niya dahil na rin sa presensya ko.


He flash a smile and tap the space beside him, pinapahiwatig na maupo ako doon na siyang ginawa ko. His eyes followed to my every move. Nang makaupo ako ay nakita ko agad ang mga soft copies na nasent sa kanyang email. Hindi ko lang alam kung ano ang mga 'yon. Maybe about Benz.


"Kamusta? Did you enjoy?"


I nod at him. Nakaramdam ako ng ng guilt. It feels weird. It feels something is wrong. Lumabas ako para makipag kita sa twin niya na tinutulungan ako. Pero ang mga usapan naman namin ay tungkol sa ikabubuti niya at ng lahat.


"What is this?" Marahan niyang hinawakan ang box na hawak ko. Iyong bigay ni Damien.


Kumabog ng malakas ang dibdib ko. Telling him the truth that it came from Damien will make him mad. Hindi maayos ang relasyon nilang dalawa. And he might think I'm plotting something against him.

"I bought it." I lied. "Ang ganda kasi, e. I will also wear it when we get married."


He smirked with that. His eyes filled with amusement too.


"Kailan ba tayo makakasal?" I showed him a smile too. Pero para lang ilayo ang usapan tungkol sa bracelet.


"Later. Attorney Velasquez will come here and process it for us."


Tumango ako rito. Pinakita ko sa kanyang parang pagod na pagod ako sa pagsandal sa back rest para naman masabi niya nang umakyat ako at makapag pahinga. It worked!


Ngunit bago ako umalis ay dinampian niya ng halik ang likod ng palad ko. "I'll call you once Attorney Velasquez is here."


I nod at him. Pinakawalan niya rin ang kamay ko at binigyan siya ng ngiti bago ako umakyat sa magarbong hagdan patungo sa aking kwarto.


Pagsara ko pa lang ng pintuan ay tumakbo agad ako sa harap ng salamin. Kitang kita ko ang pamumula ng aking pisngi.


Hindi ko alam kung anong ibig sabihin nito. Hindi ko alam kung dala ba ito nung syndrome. I just know that when he kissed my hand, I felt something heavy on my chest. Masaya ako. Pero parang ang sakit din.


Ilang minuto kong pinakalma ang sarili. I wash myself and change into new clothes after. Isinuot ko rin ang bracelet na bigay ni Damien and took a picture of it. Saka ko iyon sinend sa kanya sa messenger.


He replied with 'It looks really good on you."


I thanked him for complimenting me and for the necklace too. Doon ay may narealized ako.


Humarap ako sa table ko at naiwan ko pala doon ang mga papers nang umalis ako. Ganon din ang naka open na laptop ko kung saan nakasaksak pa ang flashdrive.


Shit! Nakita kaya ito ni Damon? No!


Nilapitan ko ang drawer na nasa ilalim ng table. Naroon kasi ang spray na ibinigay sa akin ni Damien. Pero nang makitang wala ito ay binalot na ako ng matinding kaba. Naramdaman ko agad ang pagpapawis ng batok ko. Ganon din ang mabilis na pag tibok ng aking puso.


Nasa ibaba naman si Damon, 'diba? Baka nasa kwarto niya 'to. But how stupid of me getting those back kung alam niya na? Ewan. Basta gusto kong makuha ang bagay na 'yon. Naiiyak ako!


Kailangan kong makuha ‘yo! I will explain after.


When I opened the door, I immediately step back. Damon was already there leaning on the wall. Tinignan nito ang pambisig na orasan at pinakatitigan ako.


Parang gumuho ang mundo ko sa mga pwede nitong naiisip. Ang tiwala niya, wala na. Worst, mas mahihirapan na naman akong ibuild ang trust niya. Mas mahihirapan na naman akong gawin ang mga bagay na gusto ko nang hindi na siya ganon kahigpit. At baka... Mas lalo niya lang akong ikulong dito at hindi na ibalik pa sa pamilya ko.


Now I know what I truly feel. I don't have that syndrome! I want the best for Damon but look! I'm still scared. I'm doing everything, hide things to make him feel better. I'm scared and not confident enough to tell things with him. At, hindi ganon magkagusto. Napakalayo ng ganitong nararamdaman ko sa pagkakagusto.


"Damon..."


I'm sorry...


"Attorney Velasquez is already downstairs." He smiled and offered his hand to me. Nagulat ako roon at hindi agad nakapagsalita.


Marahan kong inangat ang kamay ko para hawakan ang kanya. Pinagsalikop niya ang kamay namin saka nagsimulang maglakad. I'm still processing things na halos parang siya ang humihila sa akin maglakad kaya nas-stretch ang pareho naming braso dahil mas nauuna siya at ako ay mabagal sa paglalakad.


Hindi ito ang inaasahan kong magiging reaction niya. Or, wala pa ba siyang alam? Kung wala siyang alam, asan ang spray na 'yon?


"Then we'll eat dinner together. And then, I'll talk to the maids to transfer all of your things inside my room. And then you'll be sleeping with me in one bed from now on." Pagp-plano nito habang naglalakad pa rin kami.


Nang mapansin niyang wala akong sinasabi ay humarap ito sa akin. Kusang lumabas ang luha sa aking mata. Dala ng takot, pangamba at sakit na dulot niya.


"Hush," He pulled me into a hug. "I forgive you..."  Madiin niyang sinabi. Tila alam niya na ang nasa isip ko. Mas lalo lamang akong humagulgol.


He knows. And he still act like this.


“I j-just want to gather information…” Humahagulgol na paliwanag ko sa kanya. Hinuli niya ang dalang pisngi ko at ikinulong sa kanyang palad. He tried lifting my head so he can look at me in the eyes. “I j-just want to help… I’m sorry… “


“I know. I know, Cresia.” He said.


Nang tignan ko ‘to ay parang nagpipigil na naman ito ng kanyang galit. His eyes is showing how really mad he is but his words and the way he said it were gentle.


“Brina told me you blackmailed her if she did not give any information. So I let her.”


Hiyang hiya akong napatungo na lang ng ulo. Brina will always remain faithful to Damon.


“H-hindi ka ba galit?”


“Galit ako.” He immediately respond with a low voice. “But what can I do? I want to heal. I want you here.”


Pinalis niya ang mga luha sa aking pisngi. Pero hindi tumitigil ang pagluha ko. Para akong bata na hindi binigyan ng kalaro niya nang hinihingi nito.


“We’ll talk about this later, okay?”


I nod at him. He drop a kiss on my forehead and we continued walking down the stairs.


Oo, alam kong hindi ito pagkagusto. Pero iyon nga ba talaga ang alam ko? Magpapakasal ako para lang makatulong? That’s absurd. I know I’m in my right mind to at least say I don’t want to get married with him. Pero wala ni anong parte sa isip ko ang sumasalungat sa bagay na ‘yon.


Bago kami tuluyang makapasok sa hall kung saan daw naghihintay si Attorney Velasquez ay hinarap ako ni Damon.


“Do you really want to get married with me? Pwede ka pang tumanggi…”