Benz Series 1: Uriel The Doll

Simula

Uriel, The New Doll

"What did you say? You're buying a new doll?" Tila hindi nagustuhan ni mama ang pamama-alam ko sa pagbili ng bagong manika. Ipinagkibit balilat ko ito at humarap sa salamin na narito sa aking kwarto.

Tumango ako at pilit na ngumiti sa kanyang repleksyon. "This is a better version of a doll, Mom. It looks real-"

"Cresia, you're creeping us out. Always!"

Natawa ako. "Why, Ma? May nagpaparamdam ba sa'yo sa mga dolls ko? Don't tell me naniniwala ka doon?" Hindi ko mapigilan na asarin siya. A doll is just a doll. Nothing’s more. Kung may rason man sila kung bakit ayaw nila akong bumili, it’s either mahal o takot sila. Naging basehan ko ang pang-aasar sa kanya. Kung sa tingin nila mahal ‘yon, alam ko naman ang madalas nilang sinasabi.

"Of course, not. At wala rin kaming nararamdaman. Ikaw ang inaalala namin. You're crazy about this thing. You're acting like you're talking to a real human specially when you're playing with your dolls!"

Sinaraduhan niya ako ng pinto ng kwarto. I'm still 13 years old. I can't work yet. I already have a lot of dolls here in my room pero hindi parin ako masastify. I want to buy new. Kaya naman sa araw na 'yon ay nakipaglaro nalang ako sa mga manikang andito para maibsan ang lungkot na hindi pagbili ni mommy sa manikang gusto ko.

I don't believe in such possessed dolls na madalas ipinapakita sa mga horror movies. Wala akong nararamdaman na ganon. And, mother already told me the same. But they're afraid I'm the one sick, mentally.

Simula nang regaluhan nila ako ng manika, that was when I turned 7, I started collecting them. Ito at dumami, na halos pumuno ng kwarto ko. May kung anong emosyon na humila sa akin para mangolekta.

And that's when I have this goal na kapag nasa tamang edad na ako at may trabaho, bibilhin ko ang mga manika na gusto ko.

It turned that way. I was 19 when I got my first job as  a waitress in a rest bar. And up until now, I'm still working in there. I'm 23 years old already. Hindi pumasok sa isip ko na magbago ng trabaho. Being a waitress is fine for me. At hindi rin nagbago ang pananaw ko sa pagkakaroon ng manika. A lot of people said I'm still acting like a child. They're insulting me but I didn't mind dahil halos sanay na ako sa ganong pananaw nila sa akin.

My parents also told me to move out from our house and live in one of my grandparent's house. My dolls don't creep them but me. I creep them for being this way. For being obsessed with the dolls. Siguro dahil wala akong nab-build na friendship dati and that makes me this way na mas komportable kasama ang mga manika.

"No, you're not buying a new one!" My best friend said, Anika. Parang pamilyar ang linyang sinabi niya. "Ang dami dami na nito, hindi ka ba nagsasawa?" She seems afraid and mad about me buying a new one again. Tinuturo niya rin ang iba kong manika.

"I'm not. And oh, don't worry. This will be my last time buying a doll. I promise!" Itinaas ko pa ang kanang kamay ko simbolo na totoo talaga ang sinasabi ko.

Umirap siya at umiling. "Seriously, Cresia. What's with the dolls?” Umirap ito sa akin. “Alam mo, hindi ko masisisi ang parents mo kung bakit sila takot sa'yo."

Because they think I'm sick and possessed by a spirit which is not true. I know I'm sane. Dahil kung hindi, matagal na akong nasa rehabilitation ngayon. But I’m not.

Kinuha ko ang isang manika ko at inayusan iyon. Karamihan sa mga dolls ko ay mga bata at barbie types. Iyon kasi ang mga dolls na uso noon. May mga dolls na bago ngayon but it's not perfectly made. Matutulis ang edges at minsan na akong nasugatan. Pero kahit ganon, bumibili parin ako.