Benz Series 1: Uriel The Doll

Kabanata 49

Spain

Things will get better from its difficulties. Alam ko na ang buhay ay hindi araw-araw pasko but life has also promised to give us the best and memorable moment of our life. Kapag tumuntong ka na sa buhay na maayos, maiisip mo pa rin ang mga pinagdaanan mo bago makatuntong sa ganoon. Maiisip na worth it lahat ng pagod mo. And that is one of the best feeling life can give us.

Binalot ako ng lamig dahilan ng pagkakayakap ko sa aking sarili. Makapal naman na ang jacket kong suot pero kinulang ata. Damon saw it so he wrap one of his arm to me.

Kasalukuyan kaming nasa likod ng kotse ngayon. Papunta kami sa airport but I do not have any idea kung saang bansa talaga kami pupunta. Just by thinking of it, I’m getting more excited. Marami kaming pinagdaanan. I think this idea of Damon will really help us relax far away from the place where we had experienced the good and bad memories.

Hindi pa ako nakakapag paalam sa parents ko pati kay Anika. But I will just text them once we get there. Sa sobrang lamig kasi ay dinalaw ako ng antok.

Nakatulog ako sa byahe habang ang ulo ko ay nakasandal sa dibdib ni Damon. Madaling araw kami umalis dahil doon lang ako ginanahan. Damon also fell asleep.

Naramdaman ko na lamang ang soft na boses at bahagyang panggigising nito sa akin. I slowly opened my eyes and realized we’re already in front of the airport building. Nagkusot kusot pa muna ako ng mata bago tuluyang makaupo ng diretso.

“We’re here.” He softly said.

Madilim pa rin sa labas ng bintana. Ramdam ko rin ang lamig.

Naunang bumaba si Damon para matulungan si manong driver na maibaba ang mga gamit namin. Sumunod na rin ako at hinintay sila na matapos.

“Thank you.” Si Damon. Bahagyang yumuko ang driver bago ito bumalik sa loob ng driver’s seat.

Kami naman ay pumasok na rin sa loob. Damon is the one pulling our both baggage while I was just following him.

Nagulat na lamang ako nang may mga grupo ng mga naka unipormeng guard ang lumapit sa amin at tinulungan si Damon sa aming bagahe.

“Sorry po, sir. Inantok po kaya naghanap ng kape yung iba. Malamig din po sa labas.” Ang sabi ng isa.

“It’s okay. Besides we told you we’ll be here around 4PM but we also came so late.”

It’s already 4 AM

Nakangiting tumango ang mga guard. Damon intertwined our hands and followed those guards. Habang nilalakad rin ang distansya papalabas ng concrete runway ay nabibilib rin ako sa laki ng white jet na naroon. Nakikita ko palang siya dito sa may white transparent wall.

The guards who took our baggage went inside to settle those. Nang malapitan ‘yon ay mas lalo akong napahanga.

Umakyat na rin kami papasok. Oh My God, this is my first time. And it doesn’t look like just a common jet. Nakumpirma ko lang ‘yon nang makita ang loob. There were long sofas with pillows, furniture and tables. Napatakip ako sa aking bibig.

“We have also separate bedrooms where we can sleep. There.” Turo nito doon sa pinaka dulo kung saan may pinto.

Lumapit ako sa mga sofa. Naupo rin ako para maramdaman ang kalambutan nito.

“Welcome Ma’am, Sir.” A hostess greeted. Bahagya rin itong yumuko. Damon nod his head. Dumating rin ang ilang aircrew para ipakilala ang sarili.

Natutuwa tuloy ako sa kanila at sa mga bagay na nakita ko. The warm yellow light with the combination of white sofas are making the inside looks cozy and comfortable.