Benz Series 1: Uriel The Doll

Kabanata 43

Benz



Things will be different again once we go out of this room. Kaya naman susulitin ko ang pagkakataon na 'to kasama ang tao'ng mahal ko.


Damon Silver in his naked body is sleeping beside me with his arm wrapped around my naked body. Hindi ito ang unang beses na nagtabi kami ngunit ito ang unang pagkakataon na may nangyari sa amin. I gave myself to him last night and that made me realized I am really married to him. Parang kailan lang kasi noong gabing muntik nang may mangyaring masama sa akin kagagawan ni Lando. Kailan lang noong kinuha niya ako nang wala akong kaalam alam para dalhin sa bahay nila. And now, we're really married.


Ang alam ko ay ngayon din sila aalis para bumalik doon sa police department but this time, Damien will come with him para pag usapan ang kaso ni Damon at magawan na rin ng paraan.


Inaamin kong kabado ako dahil hindi impossible na makulong siya. Pero sana, magaling ang makuha nilang attorney nito. He'd been through a lot. Ayoko nang mahirapan pa siya lalo. Ayokong danasin niya ang mga bagay na maaring makapag-paala sa kanya ng nakaraan. Kung saan pakiramdam niya mag-isa siya, kung saan pakiramdam niya pinagkakaisahan siya ng tao.


Hinawakan ko ang buhok ni Damon at hinimas ang ulo nito pababa sa kanyang pilik mata. Tumigil doon ang paningin ko ngunit natigla nang iangat niya ang kamay niya para hawakan ang palapulsuhan ko. Ibinaba niya 'yon at hinalikan.


"Gising ka na..." Natutuwang sambit ko.


"Hm." He smiled with his eyes closed. "Good morning."


Umayos ako ng higa paharap sa kanya at tinawaran din siya ng ngiti. "Good morning."


Nagmulat ito ng mata at pinagmasdan ako. "You look bothered." Anito nang mapansin siguro ang pag-aalala ko sa mukha. I am bothered of his situation. Ang mga tao na nakaka-alam ng Benz lalo na sa kanya, ano na lang ang masasabi? I know, I will be in charge of the Benz for the mean time pero paano naman ang image niya sa ibang tao?


He is the perfect owner of the Benz Doll Company. Naalala ko pa nga iyong babae'ng nagserved sa akin ng drinks noon at sinabi niya sa akin na iniidolo niya si Damon dahil sa mga manikang nabubuo nila. Ngayon na may kinakaharap ang kompanya, dawit agad ang pangalan niya. Malamang sa malamang ay maghahanap ng mas malalim na impormasyon ang mga tao para malaman ang katotohanan at iba pang bagay. May ibang tao na gagawa rin ng paraan para hilahin siya pababa at nag-aalala ako roon.


Napalunok ako. "Nag-aalala ako. Paano kung... matuluyan ka sa kaso mo..."


"No, they cannot do that." Mahinang sagot nito. Inayos rin nito ang takas na buhok sa mukha ko. "I was just a kid in those video. Hindi nila ako basta-basta ipakukulong."


Tumitig lang ako sa kanya. Pilit pinapalakas rin ang aking loob at maniwala na lang sa sinabi niya. Tumango-tango ako. Hindi ko nakikita sa kanya ang pag-aalala o sadyang magaling lang siya magtago para hindi rin ako mag-alala. Pero sana nga ay maging maayos ang lahat.


"Manager Brina will train you the whole day about the Benz. I'm sure, bukas ka niya dadalhin doon para ipakilala."


I nodded with that again.


"Everyone knew you already. Most people knew you were my finance kaya hindi na sila mahihiripan na makumbinsi na ikaw ang asawa ko."


I suddenly smiled with that word 'asawa'. Napangiti rin ito nang ma realized na nabanggit niya 'yon.


When we heard someone knock, I tuck myself inside the comforter even more kahit na balot na balot naman na talaga ako non.


"Ma'am, Sir, nakahanda na po ang breakfast. In an hour, aalis na po kayo ni Sir Damien."


"Okay. Susunod kami." Damon answered.


Nananatili akong nagtatago sa comforter. Nang hindi na kami makarinig ng boses sa labas ay tinitigan lang ako ni Damon. He badly want to crack out his laugh when he saw me still doing it pero nanatili lang siyang nakangiti.


"Anong ginagawa mo?" Tanong nito.


"A-ano..." Tumitig ako doon sa pinto. Naroon pa rin pala yung single sofa na nakaharang doon. Alam kong nakalock rin ang pinto na 'yon.


Bakit nga ba ako nagtago pa? Sino namang manghihimasok dito sa amin? Palihim ko na lang na minura ang aking sarili.


He chuckled a bit. "Let's go, eat."


Nakanguso na lamang akong tumango. Nauna siyang tumayo ngunit ganon-ganon na lamang ang pagkabigla ko nang maglakad ito nang walang kasaplot saplot sa katawan. Kaya naman kitang kita ko ang pang upo nito nang tumalikod.


Dapat siyang didiretso sa loob ng shower room when his phone rings. Napahawak na lamang ako sa aking sentido nang puntahan niya ang cellphone roon sa may mesa banda sa paanan namin para sagutin 'yon.


Kagabi lang may nangyari sa amin pero kung maka-asta na siya ngayon ay parang sanay na sanay na siya. Mukhang tama nga talaga ang sinabi niya, hindi ito ang unang beses niya.


Habang sinasagot niya ang tawag ay napasilip rin ako sa katawan ko na nababalutan ng puting comforter. Naalala ko kung paano ako nagreklamo noon nang bilhan niya ako ng damit at walang kasamang bra. Dahil nga wala rin naman akong dibdib na siyang sinabi niya! Bwisit!


Hindi ko ata kakayanin na maglakad lakad lang din nang walang saplot sa katawan hindi dahil sa dahilan na hubad ako, kundi dahil sa dibdib na meron ako. Porket may ipagmamalaki lang siya diyan! Napabusangot na lamang ako ng mukha.


"Okay. We'll get there with my twin. Yeah. Alright, thanks." Matapos nang tawag ay humarap ito sa akin.


Hindi ako alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob kong sumigaw at takpan ang mga mata sa pagharap nito. He frowned in confusion. Hindi ko rin alam kung ano bang kabobohan ang ginagawa ko. May patakip takip nga akong nalalaman ngunit nakasilip pa rin naman ang paningin ko sa pagitan ng mga daliri ko. At kitang kita ko pa rin ang kahabaan ng bagay na 'yon sa kanya.


I gulped in realization. That thing went inside of me last night! I can't believed it.


This time, mas malakas ang pinakawalan ni Damon na tawa. "No peeking." He even said tila nang aasar.


"Mauna ka na ngang mag shower!" Ang sabi ko para mailayo ang tension sa aming dalawa. I also tried to move. Nagkalat ang mga damit namin sa floor. I need to wear back my clothes para makapag sipilyo na ako. But I stop immediately when I felt something is wrong.


Something is hurting.


Sumigid ang sakit na hindi ko maipaliwanag sa parte kong 'yon. I am already expecting na mararamdaman ko ang sakit na 'to pagkatapos nang gagawin namin but I didn't know this will hurt too bad.


"Cresia, are you okay?"


"Layuan mo ako." Masama ang tingin ko na iginawad sa kanya. "Kasalanan mo 'to."


"What?" He's confused.


Muli akong napahiga dahil sa sakit. I closed my legs and just stay that way. Mukhang nakuha ni Damon ang nangyayari sa akin. His face soften. Mas lumapit pa ito sa akin kaya naman bumalandra ang kahabaan nito sa mismong harap ng mukha ko. Napapikit na lang ako sa hiyang nararamdaman.


He kneel at the side of the bed to fix my hair.


"May alam ka bang gamot dito?"


"Yeah. I think I know one that can help you ease the pain."


"What is it?"


"Flicks of my tongue-"


Hindi niya natuloy ang sinasabi ng hampasin ko siya sa braso. He burst out laughing. Hindi ko pala alam na may ganyan siyang naughty side. Mas lalong tumalim ang tingin ko sa kanya. He eventually gave up at naka taas pa ang dalawang kamay tila sukong suko na.


Doon lang din siya pumasok sa loob ng banyo


Ano nang gagawin ko? Mukhang mahihirapan akong tumayo pero kahit na ganon ay pinilit ko pa rin nang dahan-dahan. I only wear the dress na siyang suot ko kahapon sa ginawang virtual wedding. Wala akong suot na underwear.


Pinulot ko na rin ang mga damit ni Damon na nagkalat. Nadapo rin ang tingin ko sa kama. Halos umakyat ang init ng katawan ko sa pisngi nang makitang may red stain doon at medyo basa pa ang ilang parte kaya naman tinatanggal ko na rin ang bed sheets nito.


Damon finally went out after 20 minutes of the bathroom with his towel only wrapped in his lower body. Hindi ko napigilan ang sarili kong mapatitig sa kanya. Sobrang puti talaga ng balat nito habang itim na itim naman ang kulay ng buhok niya. Saan ba siya pinaglihi?


Buti ay nasa katinuan pa rin naman ako nang mapigilan ang sarili na huwag na siyang titigan pa nang mas matagal. Nakita niya ang bed sheet at mga damit na hawak ko kaya kinuha niya na iyon at sinabing maligo na rin daw ako para sabay na kaming lalabas ng kwarto.


Sa tuwing naalala ko lang na aalis sila ngayon at magtutungo sa police department ay nawawalan lang ako ng gana. Pero ano pa nga bang magagawa ko? Kailangan kong gawin ito.


Sinunod ko ang sinabi ni Damon. I also took a bath and changed clothes after. Akala ko ay mang-aasar pa ito habang naghahanap ng damit sa cabinet pero mukhang nagbalik na siya sa pagiging seryoso niya.


Madali lang na hinila ni Damon ang single sofa na naroon sa may pinto at ilayo doon. Magkahawak kamay din kaming bumaba sa dining area. Naroon na pala silang lahat. Unang dumapo ang paningin ko kay Damien na dumapo ang tingin sa magkahawak naming kamay ng kambal niya. Binalewala ko 'yon at hinanap si Anika but she's not in there kaya tumabi ako ng upo kay Daddy.


"The police department called me earlier. Sinabi ko na tayong dalawa ang pupunta doon." Damon said to his twin. Damien nod.


Hindi ko masabi kung okay na okay na ba talaga sila sa isa't isa or okay lang dahil nasa ganito silang sitwasyon at kailangan nilang magtulungan. I remember, ayaw matulog ni Damon sa kwarto nito dahil kwarto rin daw iyon ni Damien. Gusto ko tuloy makita ang tinutukoy nilang kwarto nila. Ano kaya ang disenyo?


"Mas maganda na rin kung doon ka na magsanay sa mismong office ni Damon. Naroon ang complete papers at mga hard copies, nang sa ganon ay maging pamilyar ka rin doon." Suhestyon ni Manager Brina.


"Ibig sabihin po ba, ihaharap na ako sa mga share holders?"


"Hindi naman sa ganon. Hindi pa muna ako magpapatawag. Dadalhin lang muna kita doon. Pero alam kong ang iba sa mga nagt-trabho doon ay kilala ka na. Mas madali 'yon para masanay na rin sila."


Tumingin ako kay Damon na parang sa kanya lang ako kukuha ng sagot patungkol sa sinasabi ni manager Brina. Hindi ko rin kasi siurado kung ano ba ang isasagot ko sa kanya.


Nang makitang tumango sa akin si Damon ay ngumiti na rin ako at sumang-ayon sa sinabi ni Manager Brina.


"Great."


Matapos kumain ay saka kami isa-saing nagpaalam kina Dady at Momy. Sila ang maiiwan dito pansamantala. Mas nauna na rin umalis sila Damon at Damien gamit ang ibang sasakyan habang ako ay kasama lang si Manager Brina at iyong driver na maghahatid sa amin.


Habang nakasakay kami sa itim na sasakyan ay naalala ko ang nangyari noong pinatawag ako ni Damon para humarap sa media at sabihin na ako ang fiancee niya. Kabado ako noon at ramdam na ramdam ko ang pamamawis ng kamay at batok ko. Ngunit iba ngayon. Para akong nilalamig. Hindi pa naman ako ipapakilala sa mga mahahalagang tao. Magtutungo lang muna kami sa building pero ganito na agad ang kaba ko.


Ilang minuto lang din ay nakarating na kami sa paroroonan. Tila alam ng mga guard na nangbabantay sa harap ng entrance ang sasakyan na ito para pagbuksan kami ng pinto.


At nang tuluyang tumapak ang paa ko sa labas ay sabay-sabay na tumungo ang ulo ng mga guard na naroon.


Ang mga lumalabas pasok na mga tao sa building ay napapatingin sa akin. Naririnig ko rin na binabanggit nila ang pangalan ko pero hindi bilang Cresia Leil Silver pero bilang Cresia Leil Smith lamang.


Akala ko ba ay kilala na nila ako bilang asawa ni Damon? Bakit ganon lang ang naririnig kong pangalan sa kanila?


"OMG! Ngayon ko lang siya nakita sa personal!"


"'Di ba siya yung anak ni Mr. Smith yung architect? I heard nag-aral din daw ang pamilya nila ng law?"


May pagtataka akong napatingin sa mga babaeng pinag-uusapan ako. Hindi ko alam na ganon pala katanyag ang pangalan ni Daddy sa larangan ng trabahong meron siya ngayon. I didn't know.


"Noong bilhin niyo ang manikang Uriel sa website ng Benz, nalaman ko agad kung sino kayo. Mukhang hindi ka aware na kilala talaga ang father mo."


Umiling ako sa kanya. Imwinestra ni manager Brina ang kamay niya papasok ng building. Sabay kaming pumasok habang napapa-isip ako sa mga narinig ko. Lumaki naman kasi akong may simpleng pamilya at buhay lang. Hindi rin kami sanay na mumuhay ng sobrang rangya. Nakhiwalay man ako ng bahay noon sa parents ko bago ang insidente ng pag kidnapped sa akin ni Damon, limited lang din ang ibinibigay ni Daddy na allowance ko kahit na may trabaho na ako. Hindi rin naman ako nagrereklamo dahil para sa akin ay sobra-sobra na 'yon kahit sa paningin man ng iba ay mababa pa 'yon.


Kahit na gustuhin ko na bilhin si Uriel noon nang mas maaga ay hindi ko ginawa dahil para sa akin ang pera na ibinibigay, hindi para sa luho ko.


Napapahabol ng tingin ng mga tao sa akin sa paglalakad. Lumalayo rin sila, hindi ko alam kung dahil ba sa akin o dahil kay Manager Brina na ginagalang din ng lahat. Kahit sa pagsakay namin ng elevator ay walang gustong makisabay.


Sa 44th floor ang CEO office kung san ang opisina ni Damon. Doon ako dinala ni Manager Brina ngunit sa pagbukas pa lang elevator ay namangha na agad ako sa nakita ko.


There's the snack area on left side wing. May machine pa nga doon for drinks at nasasakop nito ang buong espasyo doon na parang cafeteria pero wala namang tao. Siguro ay mag isa lang na kumakain dito ni Damon? Hindi nga pala siya sanay na makisalamuha sa tao noon.


Katapat mismo ng pinto ng elevator ang desk ng secretary kung saan nakatayo roon ang lalaking medyo may katandaan na rin.


"This is secretary Galvez. Palagi na rin natin siyang makakasama."


Bahagya kong niyuko ang ulo para magbigay galang sa kanya habang siya ay tungong tungo ang ulo.


"It's nice to meet you, Mrs. Silver."


"M-Mrs... S-Silver?" Gulat na tanong sa kanila. Natawa sila pareho ni Manager Brina.


"Hindi ba't kayo naman ang asawa ni Mr. Damon Silver?" Tanong pa nito.


Oo nga. Hindi lang ako makapaniwala na matapos ng lahat ng nangyari kahapon ay ganito na agad ang tingin nila sa akin. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o awkward.


"Dito tayo." Ani Manager Brina na tinuro ang right wing kung saan may malaking pinto. Binuksan niya pareho adouble door at bumungad na nga sa akin ang kalawakan ng opisina ni Damon. It's a bit dim.


Unang dumapo ang paningin ko sa kanyang lamesa. His table is made with mahogany wood. Its reddish brown color is on the center at napapaligiran ito ng itim na kulay. Ngunit nang hawakan ko ay napagtantong tila napatungan ito ng raisin kaya naman napaka hard at silk ng texture nito. Nasa likod naman nito ang itim na swivel chair at sa likod non ang kalawakan ng lungsod. Doon nagtagal ang paningin ko. Sa sobrang taas ng floor na ito ay parang langgam ang mga nasa ibaba.


Sa mesa nito ay ang kanyang all in one computer set, telepono, at lagayan ng ballpen. Sa harap ng mesa ay ang dalawang visitor's chair.


Mas lalo lamang akong namangha nang may abutin si Manager Brina na remote, isang pindot niya lang doon ay nag-iba na ang kulay ng wall. Hindi ko na makita ang ganda ng view sa labas noon. The color of the wall is like a fog. How did that happen?


"We can change some minor arrangements in this suit base sa gusto mo."


"Ah, wala naman. Nagustuhan ko lahat." Agaran kong sagot. I will be the acting CEO for the mean time. Kay Damon pa rin 'to at sa kanya ito. Ganito kong nadatnan ang suit niya, kaya ito malamang ang gusto niyang ayos. Hindi ko na gustong palitan 'yon.


"Kung ganon, magsimula na tayo."