Benz Series 1: Uriel The Doll

Kabanata 34

Both Damon

"There. Save it."

I nod into him after that. Tinawagan niya ang ibinigay kong bagong number ko sa kanya kaya naman ang kanya na rin ang sinave ko. I don't have a contact of him before kaya palaging si Damien ang tinatawagan ko. Now that I have it, I'm happy. Mayroon sa loob-loob kong pag asa na kahit wala siya sa mga susunod na pras at araw, sana ay magawa niya pa ring mag sent ng update sa akin.

Naipilig ko ang aking ulo. Update? Ang sabi ko noon ay kapag nagka boyfriend ako, a single or two update will be fine in a day lalo na kapag alam kong busy siya. Pero sa nararamdaman ko ngayon ay parang hindi ko ‘yon kayang iapply sa sarili ko. And why am I even thinking about it? Why am I even hoping he’ll send an update? Hindi ko naman siya boyfriend. Alam kong nagkaroon nga kami ng usapan tungkol sa pagpapakasal pero hindi pa rin ako sigurado sa nararamdaman niya. Ang sinabi niya kagabi tungkol sa akin ay nananatiling parang puzzle sa akin. He told he’ll never give up on me but that’s it. Hindi ko alam kung hanggang saan pa amg ilalalim ang mga salitang binitawan niya. Kung kasing lalim ba ‘yon ng nararamdaman ko para sa kanya ngayon.

Bumuntong hininga ako. He saw me do that kaya naman tumingin ito sa akin na kunot ang noo.

We’re already here in front of the house. Mismo sa may tabi ng kanyang kotse. We’re surrounded by his guards. Kahit sa mismong harap ng bahay ay meron. Ngayon pa lang na nakikita kong ganitong karaming guards ang dala niya, ibig sabihin ay napaka bigat ng problemang inaayos nila ngayon.

“What is it?” He asked, attentively. Tila kahit ang pagkurap ko ay gustong masakop ng kanyang paningin sa akin.

“Can I ask you a favor?” I asked.

“Anything.”

I smiled and nod. “Bring me a golden hourglass once you came back. Gustong gusto ko ang magkaroon ng ganoon noon. Aside from dolls, gusto ko rin ng ganoon.” I lied.

I never like the time before. But it doesn’t mean I also hate it that much. Ayokong tinititigan ang paggalaw ng orasan dahil tila napakatagal non sa mga araw na gusto kong bumilis ang panahon. At kapag gusto kong bumilis ang panahon ay parang napaka tagal naman nito. I never want an hourglass before. Iyon lang talaga ang naisip kong sabihin sa kanya para may rason siyang bumalik dahil ibibigay niya pa ‘yon sa akin.

I knew he’ll come back. Ramdam ko naman talaga na babalik siya dahil sa akin. Dahil may usapan kaming alam kong hindi niya nakakalimutan. Pero natatakot ako. Natatakot ako na baka hindi pa rin siya makabalik kung sakaling may mangyaring masama. That hourglass should be his will to go back to me, safe and sound.

“Not a Doll?” Nakangising tanong niya.

“Miranda, then.”

He utter a curse beneath his breath after I said the name. Natawa lang ako sa naging reaksyon niya. It’s not the doll Uriel who broke Miranda into pieces. It’s him.

“A-about her. I-I’m really sorry. I was…  a self centered poop.”

Mas lalo lang akong natawa sa sinabi nito na siya ring tinanguan ko pagkatapos. “You are.”

He sucked his teeth for a moment out of guilt before speaking again. “Naalala ko ang mukha at ayos ni Miranda. I’ll promise to create a new one that really looks like her and bring it to you with the hourglass.”

Nakagat ko amg ibabang labi ko. “Does it take so much time to create a doll? Miranda is a just a simple doll. Hindi siya gawa sa raisin so I think… mabilis lang siyang magagawa…” Hindi ko na natuloy pa ang sasabihin ko. The thought of him coming back only matters now kaya parang gusto kong magawa agad ang manika dahil kapag nagawa agad ‘yon ay makakabalik na siya ulit.