Benz Series 1: Uriel The Doll

Kabanata 47

Come Back

Nanatili lang akong nakatingin sa menu at hindi inaangat ang paningin sa kanya. I already told myself this day would come. But I didn’t know it would be like this. Ang napractice kong preperasyon ay ako mismo ang makikipag kita sa kanya kapag nakalabas na siya na hindi ko naman alam kung kailan. I didn’t know…


The people around me stop talking. Ang iba ay napapasinghap ng hangin dahil sa gulat siguro dahil sa pagkamangha na parang ngayon lang talaga nila siya nakita. I control my feelings as of now. Oo nga’t kulang na kulang ako ng kanyang presensya sa nakaraang anim na buwan pero tila punong puno ang puso ko ngayon ng halo halong emosyon na hindi ko mapangalanan. Gusto kong bumagsak at titigan na lamang siya pero naroon ang takot na baka… nagkakamali lamang ako.


Until he sit in front of me. Ang maputi nitong kamay ang una kong nakita ganoon rin ng mamahaling relo nito. They’re all the same from the first time I saw him.


“Andito naman pala, e! Ayaw pang tawagan!”


“Uy, finally nakita rin kita sir Damon!”


“It’s nice to meet you, sir.”


“It’s nice to meet you all.” Ang mababang boses nito ang pumuno ng aking tenga. Wala ng iba kahit na mas maingay talaga ang mga kaibigan ko. “Uh, can we just have a pepperoni and chicken salad? And two red wines.”


“Sure, sir. Coming in!”


“Thank you.”


Isa-isang nagsi-alisan ang mga kasama ko. Kaya kaming dalawa na lang ang andito. At hanggang ngayon, takot pa rin akong tumingin sa kanya. Takot akong makita siya. Ewan. Siguro baka kasi iba talaga. Baka hindi talaga siya. At mage-expect lang ako sa wala.


But when he held my left hand and rub the ring that was on my ring finger, it was a confirmation already. Siya nga ito.


“Andito na ako.”


Dahan-dahan kong iniangat ang ulo para matignan siya. Nang magtama ang tingin namin ay para akong mauubusan ng hininga.


Damn, he look even more fine. Simple na lang itong nakasuot sa long sleeve gray shirt and black jeans. But his hair still in mess. Ito siguro talaga siya. Ito talaga siguro ang way ng pananamit niya. Kaya lang siguro siya nag o-over dress noon ay dahil iginagaya niya sa sarili si Uriel na inoover dressed para mapansin ng tao. But whatever clothes he wear, he’s still gorgeous. Hindi ako makapaniwalang andito na nga talaga siya.


Inagaw ko ang kamay ko sa kanya. Nagtatampo pa rin ako. He didn’t let me visit him. Si Damien lang. Porket bati na sila. Napaka lame din ng excuse niyang baka pag nakita ako, tumakas siya!


Dumating ang order namin pareho. Pahabol pang tumingin si Judy na siyang nag served sa amin bago ito tuluyang maka-alis.


I made myself busy eating the chicken salad. Tahimik ako habang siya ay nakatitig lang sa akin. Hindi ko alam ang sasabihin. Oo, andito na siya. Andtio na nga siya. Ano na ngayon?


“Cresia, talk to me, please.” He sound begging.


Malalim akong bumuntong hininga. When our eyes met again, he smiled like he won something. He won for making me look at him longer than the first gaze.


“Bakit hindi mo sinabi? Sana, sinundo kita.” Mabigat at may sama ng loob na sinabi ko. “Bakit bigla ka na lang nagpakita… Hindi man lang muna ako nakapag-prepared.”


“I’m sorry. I thought, surprising you... would be the best thing to do when I got out.”


Napasapo ako ng mukha. “Kahit na. Hindi ko man lang alam kung maayos ba ang mukha ko ngayon. Hindi man lang ako nakapag-ayos.”


Hindi ito nagsalita. Nang ibaba ko ang dalawa kong kamay ay nakita ko lang itong nakatitig sa akin. Mas lalo akong nakaramdam ng ilang.


Inilapag niya rin ang fork na hawak saka niya ipinikit ang mata. I wonder why. Ngunit mas lalo lang akong nagtaka nang nakapikit itong iginilid ang buo niyang katawan. Nakaharap na ito sa direksyon ng iba.


“Doll yourself up. I won’t look.” Anito.


Huh… Kahit na hindi naman talaga iyon ang intensyon ko ay mag take advantage na rin ako sa given time ma binigay niya. Alam kong maayos ako. Ayokong pumapasok sa Benz na simple lang ako. But I still get my small mirror inside my bag to see myself. Inayos ko lang ang ilang hibla ng buhok ko saka ko rin itinago ang salamin sa bag.


“T-tapos na…” Anunsyo ko rito. He opened his eyes and turn himself again to look at me. Kunwari ay naging busy ulit ako sa pagkain ng aking chicken salad.


“May I look at it?” He asked… with his soft voice.


Napamura ako sa isip. Ano pang titignan niya? Nakita niya na nga kanina even before I fix my hair.


Lakas loob akong tumingin sa kanya. Natutop ako sa kinauupuan nang mag-angat ito ng kamay. He reaches for my hair and fix it again. Nang maramdaman ang haplos nito ay napapikit ako. God, I really missed him so much.


Humaplos ang kamay nito pababa sa aking baba. Doon lang ako magmulat ng mata.


“Still mad?”


Busangot kong inilayo ang mukha ko sa kamay niya. “Bumawi ka.”


He nod immediately. Ginalaw nito ang sariling pagkain. Ganon rin ako. Ilang minuto lang ay umalis din kami.


I gulped seeing his expensive car in front of the said bar. Mas nauna siyang naglakad para pagbuksan ako ng front seat. He then stare at me. Ilang tao pa ang nakita kong nakatingin sa amin bago ako tuluyang nakapasok sa loob ng kanyang kotse.


Naka seat belt na ako nang makapasok siya but he unfastened my seat belt right after he get in and felt his tight embrace on me. Like it is the only way to express the emotion he wants to stress out. Na guilty tuloy ako dahil sa pag akto ko kanina na parang hindi ako masaya na nakita siya.


Oo nga’t nagtatampo rin ako but I should stop it. Anim na buwan kaming hindi nakita. It must’ve been hard for him too to not see the people he loves.


Umakyat ang kamay ko at niyakap na rin siya. “I’m sorry.” I whisper. “I’m sorry, Damon. But trust me, masaya akong makita ka.”


He didn’t utter a word. Nasa ganon lang kami ng ilang minuto na siyang pinagbigyan ko. Saka niya lang pinaandar ang sasakyan nang maghiwalay kami sa yakap.


“So, how was it?” Tanong ko rito na diretso lang ang tingin sa kalsada.


“It’s great. I had fun with some people with the same thing as me.”


“Great. Uhm…” Hindi ko na alam ang sasabihin. Shit! Mag-isip ka, Cresia! Ano ba, six months lang naman kayong hindi nagkita, bakit ilang na ilang ka?


He stop the car because of the red light. Tila alam nito ang segundo non kahit hindi pa siya tumingin. He get the chance to lean closer and claimed my lips. Saglit lamang ‘yon. He even stare at it before dropping a wet kiss on the corner of it. Nang makatunteto ay umayos na rin ito ng upo.


“Baka napicturan tayo!” Nag-aalalang sinabi ko. Humabol pa ang tingin ko sa may street light na nalagpasan na namin.


“Naharangan ko ang mukha mo.” He said, licking his lips na parang nilalasahan doon ang labi ko. My cheeks reddened by the thought of it. “Please don’t get mad.”


Umiwas na lamang ako ng tingin. Parang ngagon ko lang naalala na kasal na nga pala kami. Right.


“Saan tayo ngayon pupunta?”


“We’ll just visit the house and see them to let them know.”


I nod. Ilang minutong byahe ay nakarating din kami sa family house nito. My parents – of course, they already moved out when Damon put himself inside the rehabilitation center. Ako rin ay pumili ng bahay na hiwalay kami ni Damon. It’s the modern house where he brought me the second time he captured me. Mas sanay na kasi ako doon.


“Oh My God, Damon!” Maramdamin na salubong ni Ms. Carrie nang pumasok kaming dalawa. Ms. Carrie immediately wrap her arms around Damon. Damon embrace her back and rub its back. “Hindi mo sinabing ngayon ang labas mo…. Nakapaghanda sana ako.”


“Ayos lang po ‘yon. Beside, balak ko rin talagang hindi magtagal.”


“You’re here.” Damien from the upstairs said. Kumunot ang noo ko nang bumaba ito nakipag yakapan sa kapatid.


“You know he was getting today?”


“Sabi niya, huwag kong sabihin sa lahat, kahit sa’yo.”


Masama kong tinignan si Damon. He just cleared his throat. Agad naman nagpa utos si Ms. Carrie na maghanda ng pagkain but Damon immediately stopped them.


“No need. I need more time with Cresia, alone.”


“Oo nga pala. I’m sure, sa aming lahat, siya ang pinaka nakamiss sa’yo.”


Damien smirked with that. Sinamaan ko rin ‘to ng tingin. Bumaba rin ang tingin ko sa hawak nitong envelope.


“What was that for?”


Damien raised the envelope. “I’m having a child.”


“What?”


“Gotta go, man.” Damien tap his shoulder. Nagpa alam na rin ‘to kay Ms. Carrie saka tuluyang umalis.


“Aalis na rin po kami.” Paalam ni Damon. I nod with a smile to Ms. Carrie as a sign of my goodbye. Saka ako naunang lumabas ng kanilang bahay.


“You didn’t tell me!?” Inis na tanong ko rito nang pareho kaming tumapat sa kotse niya.


“Look, I’m sorry. Akala ko matutuwa ka.”


I remained standing there with my arms crossed. Ang sama talaga ng loob ko. Akala ko huhupa na kanina.


“Please, let’s just go home.” He run his fingers on the exposed skin shoulder of mine.


Nauna kong binuksan ang sasakyan sa kanya saka pumasok sa loob. Umikot siya para makapasok na rin. Lumingon pa ito sa akin pero mas lalo kong inilayo ang sarili sa kanya. Halos dikit na dikit ako sa pinto.


He finally maneuver the car. Sa buong byahe ay hindi talaga ako nagsalita kahit na makabalik pa kami sa bahay. Ako rin ang naunang lumabas ng kotse. Humabol ito pero binilisan ko ang paglalakad. I immediately deposited myself inside our room and closed the door.


Damn, I should have lock it pero nabuksan niya na ‘yon.


“Cresia, come on. Please don’t get mad.”


Inis akong pumasok sa walk in closet para maghanap ng bagong damit.


“Get out. Magbibihis ako.”


He nodded and closed the door. Agad kong hinubad ang damit saka nagpalit ng bago. I also tie my hair and went out. He’s there sitting on the bed. Nang makita ako ay tumayo siya but I also get inside the shower room to wash my face.


Nakakainis! Hindi ko alam kung bakit ba talaga ako naiinis! Dahil lang ba sa rason na hindi niya pagsabi sa akin!? O sa rason na…  nag iinarte lang ako para magpapansin? Goddammit! I hate myself.


Paglabas ko ay wala na siya sa kama. Salubong ang kilay kong inikot ang paningin. Mas lalo akong nainis saka lumabas ng kwarto. Humawak ako sa railing ng hagdan at sinilip ang first floor. He’s there calling someone.


At talagang inuna niya pa ‘yon?


I went down the stairs. Sinadya ko ang maingay na pagbaba sa hagdan para marinig niya. Napansin niya naman ako. Pupunta sana ako sa kitchen nang harangan ako nito. Nag try akong umiwas sa kanya at dumaan sa magka bilaang gilid niya but he’s not letting me.


Para masiguradong hindi makatakas ay hinawakan nito ang isang kamay ko habang may kausap pa rin sa phone.


I tried to pull my hand out of him but he’s too strong.


“Sí. Ah, por favor termine todo esta semana, sábado. Sí. Hm. Haz ot con los detalles exactos que te he dicho. Esperaré uno muy grande, ¿sí? Muy bien, gracias".


May pagtataka akong tumingin sa kanya habang binabanggit ang mga ‘yon. Hindi ko maintindihan. Sabado lang ata ang naintindihan ko.


Nang maibaba ang phone ay inirapan ko ito ng tingin. “Inuna mo pa talaga yan?”


Natawa ito.  Ayaw niyang ipakita iyon sa akin kaya kunwari itong nagkamot ng kanyang kilay para matakpan ang mukha. “Ayaw mong makipag usap sa akin at galit ka. Ngayong may kausap akong iba, galit ka pa rin.”


“Bitiwan mo na nga ako!” Hinila ko ulit ang kamay ko pero hindi pa rin nakawala.


He is now smiling when he pulled me to his chest and wrap his arms around me. “Ah. I miss you, wife.” Hindi ako nakagalaw sa huling sinabi nito. When he look at my face, he show his sweetest smile. “Don’t get mad anymore. Let’s buy anything you want.”


Ngumuso ako. “Nabili ko na ang mga gusto ko.”


“Hmm. How are you then? Kamusta ang PSTD? “


“Y-you know that?”


He nod. “Damien reported to me everything. Even the new projects and design of Benz. I like your White Miranda. You’ve done a very good job and I’m always proud of you.”


Umiwas ako ng tingin. Alam niya?


“And, I’m sorry I was not with you when I heard that. Hindi kita nasamahan sa mga dapat mong gawin.”


“Kung pinayagan mo kasi akong bisitahin ka.” My voice cracked. No, don’t cry Cresia.


“I’m sorry. I’ll make it up to you. Let me.”


Tumango ako. Pumasok kaming pareho sa kitchen at ipinagsandok niya ako ng Ice cream. Kahit papaano ay gumaan ang loob ko. Naroon lang siya sa tabi ko habang pinapanood ako.


Maya-maya pa ay nagtaka ako nang makita ang mga maids na abala. May mga ibinababa itong bagahe.


“What’s happening?” I asked him. Imbes na sumagot ay pumunas ang thumb finger nito sa gilid ng labi ko, nakita kong may ice cream doon. He then lick it.


“We’ll go somewhere far.”


“Pero yung Benz…”


“It’ll run without you for a week. If there were papers needed or information, let them contact you through video call.”


Kumunot na lamang ang noo ko. Naalala ko na ang mga employee doon, gusto na rin na bumalik si Damon sa company. Mga tatlong share holders na lang ata ang hindi pa rin kumbinsido sa kanya.


“They want you there.” I said.


He lean closer and drop a wet kiss on my lips. He groaned tasting the ice cream in there. “Then, leave it all to me.”


I nod. Nag ring muli ang phone nito para sagutin ‘yon. I stare at him while he’s responding in different language. He’s becoming more… manly than he ever was.


Nang makita akong nakatitig sa kanya ay napalunok ako. He tap his lap like he’s telling me to sit there. I remember what happened the last time when I sit there. Kaya umiling ako. But his left arm scoop my waist at eksperto akong nabuhat paupo sa kanyang lap.


I gasp in air out of shocked. Natakpan ko rin agad ang bibig ko. And while answering his phone, his lips was there on my hair down to my neck sniffing and kissing it.