Benz Series 1: Uriel The Doll

Kabanata 33

Switch

This is Damien Silver, the one hugging me right now. With white hair and with different personality from his twin Damon Silver. But after hearing what he said, I knew something's off. Mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin. I rooted on my place for what he did. Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong paniwalaan. Damien Silver sounded different. Not the voice, but on the way he said it.


Agad akong humilway kay Damien na may pilit na ngiti. Naiwan naman ang tingin niya sa kanyang dibdib kung saan halos madikit ang mukha ko kanina. He smirked with that at agad din namang nakabawi. He took off his jacket at ang tanging hoodie nito ang naiwan. I swallow the lump in my throat. What was just happened?


He sit on the edge of the bed. Tumingala ito sa akin na nananatiling nakatayo sa kanyang harap. Hindi pa rin ako maka pag isip ng maayos. Kailangan ko pang kurutin ang isang finger ko sa aking likod para lang maibalik ako sa huwisyo. And, when I did, I check his bed again. I needed sheets.


“Kukuha lang ako ng mga bagong sapin.” Pamama alam ko. He nodded with that. Ako naman ay dali-daling nagtungo sa pinto. At, dahil naka lock ito ay parang hirap pa akong pihitin ‘yon. My hand is shaking. Mabuti ay nabuksan ko rin naman.


Paglabas ko ay agad akong dumiretso sa isang kwarto kung saan nakalagay ang ilang gamit. Naroon din ang ilang naglalakihang cabinet kung saan nakalagay ang mga sapin. I took one sheet with the same color na siyang pang cover ko sa mga unan nito roon. And since I knew how cold it is nowadays, isang malaking comforter ang kinuha ko. Pinag patong patong ko ang mga ‘yon bago buhatin. Hindi naman ‘yon ganon kabigat.


Iniisip ko pa lang na babalik ako sa loob ay kinakabahan na ako. Why did Damien do that? Why did he said that? Napa iling ako. I just need to put these sheets on in his bed pagkatapos ay aalis ako agad.


When I got there, nakita ko siyang nakaharap sa malaking bintanang salamin. He’s having a conversation with someone on the phone. Agad ko na lamang inayos ang sapin nito. Napansin ata niya ang presensya ko kaya nama alam din ito sa kausap at  tinulungan ako.


“So, you’re not comfortable enough when I hugged you?” He asked. Naroon siya sa kabilang dulo ng kama, tinutulungan akong masapinan ang kabuuan nito.


“H-hindi naman sa ganon. ‘Y-yong sinabi mo kasi… “


He needed his medicine? Katulad din ba siya ni Damon? Bakit siya narito? Nandito ba ang gamot niya? May pinaiwan ba dito? Pero bakit niya ako niyakap-


I stop thinking and questioning everything when an idea came into my mind. Ang pag aayos ko ng sapin ay natigil. Marahan kong inangat ang ulo ko sa kanya. He was already staring at me like he was waiting for it. Like he knew I was going to look at him. Kalaunan ay ngumiti ito. Hindi pa maayos ang sapin ay naupo na ito doon sa kabilang dulo. He then, reach my left jaw and rub my chin with his thumb.


Namasa agad ang mga mata ko. Nakaramdam ako ng panghihina. Hindi ko alam kung tama ba ang naiisip ko pero gusto ko ng kumpirmasyon.


“D-damon?” I called.


“Hm?”


Sa sagot niyang ‘yon ay alam ko na. Stupid of me! Bakit pareho sila ng boses! Bakit ganyan rin ang buhok niya? Kahit ang amoy nila! Hindi ko agad siya nakilala. Sa panghihina ko’y napaupo rin ako sa may gilid ng kama habang bahagyang nakaharap sa kanya.


“I-ikaw talaga s-si Damon?” Tanong kong muli.


He nod. Umigting ang panga nito. Kalaunan ay ngumiti. “You mistook me for Damien.”


“Your hair… “ Hindi ko pinansin ang sinabi nito. Inabot ko ang puti nitong buhok. His both eyes closed with that. Pagkatapos ay bumagsak ang ulo nito sa kaliwang balikat ko.


“I’m sorry.” Aniya, nagpapakumbaba. Malamya at napakababa. Napalunok ako. Parang sasabog ang puso ko. Mas mabilis na ang tibok non kesa kanina. I can’t believe it! Damon is here. He’s here in front of me.


Kahilingan ko lang dati ang malaman kung nasaan ito o kahit malaman lang na maayos ito. But now, he’s here. It’s more than what I wished. Nararamdaman ko siya at ang lapit nito sa akin.


Ang panginginig ng aking kamay ay nagpatuloy. Hinaplos ko ang likod ng ulo nito. “A-are you really D-Damon?” Isa pang tanong ko na parang ang hirap paniwalaan na siya nga ito. Ang isip ko ay nananatiling sarado sa rason na iniwan niya na ako kaya naman ang pagbabalik nito ay parang hindi totoo.


“I am.”


“Bakit ngayon ka lang nagpakita? B-bakit ka biglang u-umalis noon?”


“I told you that once everything is fine, I’ll make it up to you.” Sagot nito. Medyo nakukulong pa ang boses dahil sa posisyon naming dalawa.


Mas lalong sumakit ang puso ko. I remember that time. When he told me na pagbabayaran niya ang lahat pagkatapos ng ito. Pero hindi ko alam kung ano ang natapos. Hindi ko alam kung may naitulog ba ako. Pakiramdam ko nga ay may nagsisimula na namang gulo. But not from him this time. It’s from a different person.


“And, I think I’m already fine, Cresia. You, willing to marry me that night is a big thing already. Pero alam ko ang gusto mo.”


He let me see his face. Umangat ang ulo nito. Gone the crazy Damon Silver whose obsessed being in place of Uriel. Ibang iba na siya tumitig ngayon. He’s not looking into my eyes but he’s staring every part and corner of my face. Like he’s memorizing every inch of it. At bago, muli ito magsalita ay tumitig na siya sa aking mata.


“You like freedom. You like being away from me. And, I gave you that.”


Umiling ako. He gave that freedom! He brought me back to my parents. Oo, iyon ang gusto ko noon. Pero iba na ngayon.


“You’re now free, Cresia. At, huwag kang mag alala. I will never take you away from your parents again. I just visited you.”


Sa mga sinabi nito ay parang nasagot ng ang lahat ng tanong ko. Na parang wala na dapat kaming koneksyon sa isa’t isa dahil una pa lang naman ay hindi talaga magkakilala. He just kidnapped me. Pagkatapos ng lahat ay wala na. Pumatak ang isang luha galing sa aking mata. Umiwas agad ako ng tingin. Tumayo ako at lumayo sa kanya.


Ito na ba ‘yon? Does he really matter to me in a deeper way now? Ano? Alam ko ang bagay na ‘to pero gusto ko pa rin pag isipan ng maayos. Do I love him already? Tama kaya ang hinala ni Anika sa akin? That once I saw him malalaman kong sabik ako sa kanya lalo pa’t matagal kaming hindi nagkita. At, inaamin kong ramdam ko nga ‘yon ngayon. Kahit na andito na ito sa akin ay parang kulang. I want him closer.


Napaiyak ako sa aking sarili. I covered my face with both of my hands. Meron sa loob ko na nagtataka, nalilito. Na baka gusto niya ring mapag isa dahil magaling na siya ngayon. Kaya niya nang mapag isa. Baka hindi niya na ako kailangan kaya ganito. Binalik niya na ako dahil kaya niya na. Pero meron din sa akin na ayoko ng ganito, na gusto ko pa rin ang nadidikit sa kanya. But I want him to improve himself even more. I want him to learn more things. Explore himself. Pero sa mga ganoong bagay, gusto ko ay kasama ko pa rin siya. Parang ayoko nang kumawala.


Deciding on marrying him that night is my final decision. Anoman ang mangyari sa mga susunod na araw sakali man na ikasal kami ay tanggap ko dahil alam ko mismo sa sarili na ginusto ko pa rin ‘yon. Na gusto kong makasama siya.


There will be days that it hurts when he talks with no filter. Masakit isipin na baka baby lang ang gusto niya sa akin at hindi ako mismo. Nasaktan ako noong malaman kong may nabuntis siyang iba na si Hailey na kasinungalingan pala. Masakit sa akin ang magtago ng mga katotohanan sa kanya noong nagp-plano ako dahil alam kong kahit papaano ay meron. Meron akong nararamdaman. I care for him. Gusto kong ingatan ang nararamdaman niya. Gusto ko siya ipagtanggol sa lahat. It hurts me too when he’s hurting. It hurts me when he’s trying his best to show me his real self while I’m busy thinking how would I help him heal. Dahil nasasaktan na rin ako sa ganong sitwasyon ng buhay niya. Lahat ng bagay sa kanya una pa lang pala ay nasasaktan na ako kaya pinili kong sumama. Pinili kong mag stay sa kanya kahit na binigyan naman ako ng mga pagkakataong tumakas. Pero hindi ko ginawa. Dahil meron sa akin na gusto pa ring umuwi sa kanya.


“Cresia… “ He called. Naramdaman ko ang presensya nito sa aking likod. Hindi ko kayang humarap. Dahil kapag ginawa ko ay alam kong mas lalong hindi ko na siya kayang pagkawalan pa. “Hey…”


“Kung hindi mo na ako kailangan ay pwede ka nang umalis, Damon.”


Dahil kung hindi na nga talaga ay pipiliin kong mamuhay nang wala na siya. Pipilitin kong kalimutan siya kasama na rin itong namuong nararamdaman ko para sa kanya.


“Then, why are you crying? Magaling na ako, Cresia. Hindi ka ba masaya para sa akin?”


“Masaya…” Sagot ko.


“Hm.”

“Masayang masaya.”


“Then, what’s our problem now? Bakit bigla kang umiwas? Bakit…” I felt him move again. Ramdam ko na siya ngayon sa aking harapan. “Bakit ka umiiyak?”


Umiling ako at muling tumalikod sa kanya. This is so childish act of mine! Gusto ko lang naman ihanda ang sarili ko, para kapag umalis na siya ay medyo prepared na ako. Ayokong sabihin sa kanya na huwag siyang umalis because that will be selfish of mine. Paano kung gusto niya pang mag explore? Kahit na kinuha nito sa akin ang mga karapatan ko noong kinidnap niya ako, hindi ko ‘yon magawa sa kanya pabalik.


“Please, leave now Damon.”


“Care to tell me first what is our problem.” Aniya. Mas naramdaman kong lumapit ito sa aking likod. Gusto ko agad lumayo pero nahuli na ako nito. I felt his arms wrapping around my waist. Hindi ako agad nakagalaw. Sa bigla ay napababa rin ako ng kamay. “I will not look at your face kung ayaw mong ipakita sa akin. But this will be a better way to stop you from moving away. Yeah?”


He sound so mature now! Ano kayang nangyari sa loob ng two weeks na ‘yon?


Tumango lang ako.


“Ngayon sabihin mo sa akin, bakit bigla kang umiyak? Hmm? Please, tell me. So I would know what to do…  with you.”


“You already set me free.” Halos mamaos ako. “Hindi mo na ako kailangan-“


“I didn’t said that.” Naglalambing nitong tono. Saka ito natawa pagkatapos. His hot breathing touch my ears, It sent shivers down my spine. “Kasasabi ko lang kanina. I needed my medicine. I needed you, Cresia.”


“Pero sabi mo-“


“I came here to visit you too. I gave you your freedom back but it doesn’t mean I’m giving up on you.” Anito habang iniharap ako nito sa kanya.  He wipe the remaining tears on my cheeks with his thumb. “And I’m sorry that I have to act as my twin Damien. Alam kong galit pa rin sa akin ang magulang mo. At, baka mahirapan lang akong makausap at makadikit ng ganito sa’yo.”


Damn. Kung ano anong inisip ko kung ganon. Nakakahiya! May paiyak iyak pa ako. Iyon pala…  Well, was that a confession already? Ayoko siyang tanungin. Okay na sa akin ang mga sinabi niya ngayon. He’s not giving up on me.


“Nakapag usap naman na kayo, ‘diba?”


“Yup. At sa nakikita ko, mas gusto nila ang kambal ko. I can’t believed they want me to stay here for tonight. I’m Damien. Not Damon though.” Taka nitong sinabi.


Tuluyan nang natuyo ang luha ko. Seeing him saying that to himself in an innocent way makes me smile. May ganoon pa rin siyang side. He must be thinking that up until now, si Damien pa rin.


“You’re Damon. You’re not Damien.” Kontra ko.


“I am-“


“You’re not. Kaya nga tinulak kita agad kanina. That means I don’t tallow Damien to hug me like that.”


“But I’m Damon.” Lito nitong sinabi, binawi rin agad ang pagkakakilanlan sa sarili. He’s still there. He’s still that innocent Damon.


“And, I allow you to hug me ngayon-ngayon lang.”


He smirked nang marealized niya ‘yon. Napangiwi ako roon. Naalala ko pa rin ang dati nitong pagkatao sa tuwing ganoon ang reaksyon ng mukha niya pero iba na ang pakiramdam ngayon. Ibang iba.


“Let’s finish up the bed.”


I nod with him. Inayos naming dalawa ang sapin ng higaan. Ganon rin ang sapin ng unan nito. Habang ginagawa ko ‘yon ay pinagmamasdan ko siya. I have lots of things to ask. Anong nangyari sa loob ng dalawang linggo na wala siyang paramdam. Where is Damien now? Sino ang nagpadala ng spy?


Bumaba rin kami matapos mag ayos para kumain. Mom’s wide smile shows when he sees Damon. Or should I say Damien for them. Lihim akong napa iling sa inasta nito. Damon helped Mom prepared things on the table. Si Daddy ay may kinausap lang sa kanyang phone.


Naroon ang kaba ko na baka mahuli nilang hindi siya si Damien pero naisip kong ako na matagal siyang nakasama ay hindi iyon agad napansin, sila pa kaya.


“Damon told me to tell you to just stay here for the mean time. Hindi pa po ganoon ka safe sa labas.” Ani Damon habang kumakain kami. He looks natural saying that. Parang hindi siya umaakto. He’s cool. No doubt in delivering his words. Nasa katapat ko ito. Katabi ko naman si Mama at naroon si Daddy sa kabisera.


Napailing si Daddy. “Mabuti na lang talaga ay naiuwi agad ni Damon dito si Cresia noong gabing may nangyaring hindi maganda sa bahay niya.”


“We already knew who the spy is. Alam na rin namin kung sino po ang nagdapala nito. Damon and I are taking care of it.”


He acknowledged his twin. Kung ganon, magkasama ba sila? Alam niya malamang kung saan si Damien. Kaya ba alam niyang nagpapadala ako ng voice message kay Damien? Did Damien told him? Iyon kasi ang unang salubong nito kanina.


Ibig sabihin din ba non, alam ni Damien na nagpapanggap ang kambal niya ngayon bilang siya? Are they in good terms now?


“Thank you so much, Officer Damien.”


Damon just nod into it with a smile. Saka ito nagpatuloy sa pangkain. Pailalim pa itong tumingin sa akin. I nod with him with a smile too.


Alam kong mali ang ginagawa niyang pagpapanggap ngayon lalo na sa harap ng parents ko. Patong patong na nga ang mga bagay na ginawa nito na sa tingin nila ay hindi maganda, nadagdagan pa. But for me, I’m liking it. I like Damon but him in this kind of situation, pretending to be someone else is kind of exciting. Para lang kamin naglalaro.




Laman ng isip ko ang mga nangyari hanggang sa matapos kumain. Paano kaya nila pinaplano ang lahat ngayon? Is there a possibility na patalsikin nila ang Claveria family out of any Silver’s assets?


“Sabihin mo lang sa akin kung may maari akong pwedeng maitulong.” Dad suggested. We’re now watching TV here in the living room.


“You don’t have to worry about anything else, po. I appreciate the help. But you can help me by making sure your whole family is safe, specially your daughter, Cresia.”


Isang malawak na ngiti ang iginawad ni Mama matapos na marinig ‘yon. Dad also seems to be happy with that. Ang tono ng pananalita ni Damon ay hindi parang nakikiusap. He sound like negotiating.


“You have my word. I will.” Dad responded.


Kahit sa ganong sinabi niya ay hindi ko rin naman maitatanggi na masaya ako. I feel safer. Hindi lang dahil andito na ako sa pamilya ko, dahil alam kong ligtas na rin ako sa sarili kong capture. Hindi ko aakalain na magiging protector ko rin ito. Well, he’s been protecting my life before through some ways.


After some minutes of watching, Dad has told me to accompany Damon upstairs. Nagsabi na rin kasi ito na matutulog dahil pagod na. Ramdam ko na rin ‘yon sa kanya. Sila Mama at Daddy nagpa alam na rin na matutulog na. We waited to see them off entering their room before us.


Ang kwarto nila Daddy ay nasa kabilang dako ng second floor. Sa akin naman ay nasa kabilang dako rin. Ang dalawang guest room ay magkatabi. Kwarto ko ang isa roon. At mas nauunang madaanan ‘yon bago ang magiging kwarto ni Damon. But instead of going in the second guest room, walang permiso na binuksan ni Damon ang aking kwarto na ikinagulat ko. Naisip kong nagkamali lang ‘to pero ang dapat kong pagsita sa kanya ay hindi natuloy nang hilain na ako nito papasok ng kwarto.


“Anong ginagawa mo? Baka mahuli tayo dito.”


He didn’t answer me. He took off his hoodie. Bahagya pang umangat ang shirt nito sa ilalim dahil sa pagkakahila ng hoodie nito. Umiwas ang tingin ko nang makita ang parte ng gilid ng katawan niya.


“I need to leave for tomorrow. There’s a lot of things under my care.” Anito. Nagtungo ito agad sa loob ng banyo at pinanatiling bukas ang pinto nito. Sumunod ako sa kanya at tumayo lang sa may pintuan habang pinapanood siyang maghilamos sa may sink.


The sound of the running water filled our ears. Nabasa ang ilang parte ng buhok nito sa harapan. Lalo pa’t bagsak na bagsak ang buhok niya matapos niyang hilamusan ang buong mukha.


“So? Hindi ka na ba babalik?” Tanong ko. Kung makapagsalita kasi ito na kailangan niya nang umalis ay parang ngayon na ang huli.


Nilingon niya ako. I saw him laugh a bit with a smirked. “Oh, Cresia.”


“What?” Reklamo ko. He wiped off his face using my towel. Pagkatapos ay lumapit ito sa akin. Nakasandal ang gilid ng braso ko sa may gilid ng pinto ngunit nang lapitan niya ako’y napadiretso ako ng tayo para lang mapantayan ang kanyang tingin. Medyo nakatingala pa ako dito.


“I’ve planned to sleep here. But on the second thought, sayang nga naman ang kama na inayos natin ang sapin kanina.” He sound teasing then left me with my mouth slowly dropping.


Umikot agad ang mata ko at sinundan siya ng tingin. He is now getting his hoodie at naghahanda nang lumabas ng aking kwarto. Hindi ko alam kung naging slow ba ako o gusto ko lang talaga marinig sa kanya ang kagustuhan niyang matulog dito? Really, Cresia? Ilang beses na ba kayong nagtabi sa kama?


My cheeks burned with that thought. I just realized we’ve been in the same bed for days already. Nagsimula ‘yon noong doon ako tumira sa kanya ngunit parang wala lang ‘yon sa akin. But now… hindi ko alam kung bakit parang ang big deal non.


“Goodnight.” Sambit ko. He looks at me with a smile and nod his head.


“Good night.”


Pinanood ko siyang lumabas ng aking kwarto. Nang mawala ‘to sa paningin ko ay saka lang ako umakyat ng aking kama.


Naiisip ko pa lang na aalis siya ulit bukas ay parang nanlulumo na ako. Paano kung paggising ko ay wala na siya agad? At saka, ang dami ko pang tanong sa kanya pero mukhang ayaw niyang banggitin ang mga ‘yon ngayon. Iniisip ko rin kung ilang araw na naman ba ang lilipas bago ulit kami magkita.


Tumagilid ako ng higa. The thought of him hugging me from behind earlier pops on my head. Napatingin ako banda sa aking tiyan. I know I’ve been hugged by him before. Noong tinulak ako ni Hailey he was also there hugging when I woke up in his bed. When I cried, he was also there hugging me, comforting me. Kahit nga sa loob ng tent ay nagtabi na rin kami. Ilang beses niya na ring nahawakan ang kamay ko pero lahat ng ‘yon ay parang bago.


Is it because I haven’t seen him for two weeks? Or sit it because… I… umiling ako. Noon ay hindi pa siya ganon kagaling. I was wondering if he’s aware of his actions towards me. Pero ngayong magaling na siya, alam niya na ang ginagawa niya. Alam niya rin naman noon ang mga ginagawa niya pero ibang iba na talaga ang ipinapakita niya ngayon. Kaya naman mahirap nang umasa. Baka hindi siya ganon. Baka mamaya, ako lang pala ang nakakaramdam non. Ayokong magsalita o mag isip tungkol dito.


Muli akong tumagilid ng higa sa kabila. Laman ng isip ko na naroon lang siya sa kabilang kwarto. And it excites me in a weird way thinking he’s just there. Timingin din ako sa may pintuan, nagbabakasakali na magbubukas ‘yon at iluwal nito ang kanyang presensya. Hindi ko na rin ‘yon ni lock.


Ilang minuto na ata akong paikot ikot dito sa higaan ay hindi pa rin ako makatulog until eventually, I gave up. Ang gulo na ng aking buhok dahil sa pagikot ikot ko sa higaan. I don’t know what should I do anymore. But I know one thing.


I want to sleep with him.


Kaya naman dinala ko ang isang unan ko at lumabas ng aking kwarto. Marahan pa akong naglakad, nag iingat na baka marinig ako nila Mama at Daddy. Mahina rin ang ginawa kong pagkatok sa pinto ng kwarto ni Damon. Pero walang bumubukas non.


Is he already sleeping?


Nevermind. Ako na lang ang magbubukas.


When I entered his room, he’s not in his bed. Bahgya pa akong lumapit sa kama nito. Where is he?


Hindi ko alam kung bakit bigla akong nalungkot. Umalis na ba siya? Akala ko ba bukas pa? Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko. It aches my heart too.


Talaga bang umalis na siya? He should have left his number first or any means of contact! Pero paano kung ayaw niya? But he also said it awhile ago, hindi ibig sabihin ns ibinalik niya na ako sa magulang ko ay tapos na ang lahat. He said, he’s not giving up on me.


Bakit ba ang dami kong sinasabi sa sarili ko! Nakakainis lang lalo. Mas lalo lang lumalala ang pag o-over think ko.


I will just go back to my room.


Ang dapat kong pagharap ay hindi natuloy. I heard the door opened and it closes too. Kaya naman natutop ako sa kinatatayuan ko.


Until I just felt him hugging me again. Ang mainit na mga braso nito ay yumakap banda sa aking dibdib kaya naabot niya rin ang yakap-yakap na unan ko. Sa ganong ginawa niya ay mas lalo akong hindi nakagalaw.


“What are you doing here?” He asked, whispering near my ear. Padang sindaya niyang ilapit ang bibig sa tenga ko kaya naman ramdam na ramdam ko ang mainit nitong paghinga doon. He also rub the pillow I was holding. “Why are you here with a pillow?”


“I… I…” Napapikit ako. Tila sa ganoong paraan na lang pakakalmahin ang puso na parang may larong karera ng kung ano sa loob nito.


Hindi na ito nagsalita. Parang hinihintay niya ang sasabihin ko. Naramdaman ko na lang na inaamoy niya na ang buhok ko.


“Akala ko u-umalis ka na.” Sambit ko sa mababang tono. I sound pity. Parang may ipinaparating ang boses ko. Pero iyon din ang totoo. Ayoko na munang umalis agad siya.


“I just get some water.” He said. Tumigil siya sa pag amoy ng aking buhok. Ngunit ang exposed na balikat ko naman ang inamoy nito. “Sleep here.”


I smiled with that. I’m glad he didn’t ask me. Mukhang ramdam niya na rin siguro ang hiya ko. Well, nakakahiya naman kasi talga ‘to? Pero ano bang pinagkaiba? We’ve been sleeping on one bed even before he asked me to marry him. Sa pagkaka alam ko, fiancée niya ako, ‘diba?


Tumango ako. Pinakawalan niya ako at marahang kinuha ang unan sa akin. Siya ang unang lumapit sa higaan. Umakyat na rin ako sa kama at umayos na higa sa isang gilid. He also crawl into the bed beside me at agad niyang pinailalim ang katawan sa comforter na gamit ko.

The moment our legs touched, I panicked, in a good way.


Tumalikod ako ng higa dito. Hindi ko na ito naramdaman na gumalaw pa. Sa ganitong paraan, kahit na kabado ang puso ko dahil sa presensya niya ay kontento ako.


I thoughts he was already sleeping when I turned to him. Pero ang mga mata nito unang dumapo ang tingin ko. We’re laying in bed side by side, staring at each other. Noong una ay naiiling pa ako at parang gusto ko na lang ulit siyang talikuran pero habang patagal ng patagal, napagtanto kong nakaka relax din pa lang tumitig sa mga mata niya.


Sa palagay ko, hindi ko na kayang ideny pa sa sarili ko. Hindi ko na kayang kwestyunin ang sarili ko sa obvious na katotohanan.


“Minsan natatakot ako…” Bigla niyang usad sa kalagitnaan ng katahimikan namin.

“Saan?”


“Despite of all the things that I have done to you, you still want me here. Hindi ka ba galit o takot sa akin tulad noon?


Umiling ako bilang sagot. Noon ‘yon. Iba na ngayon. He proved me himself. He changed for the better. He tried. Sometimes he listened. And he also do things for me, to protect me. At alam kong naiintindihan ko ang isang bagay kaya siya nagka ganoon.


Thinking before that the reason for all of his shits is about me is nothing that he wants me with him always. Ngayon ay tuwang tuwa ako sa katotohanan na ‘yon.


“It’s not about me who wants you to be here, always. But it’s me who always want myself to be with you, most of the time. Wala kang dapat ikatakot.”


He cursed softly. “I should have the one telling those. Don’t make me feel girly.”


Natawa lang ako. Tumitig lang ito sa akin at hinanap ang kamay kong nasa ilalim ng comforter. When he found it, he pull it near his chest. Naramdaman ko ang init doon. Ilang minuto na naman kaming nagkatitigan hanggang sa magsalita ulit ito.


“Hailey was found dead that night.”


Nanlamig ako sa ibinalita nito sa akin. Naramdaman niya siguro ang pagkakagulat ko kaya hindi na lang ang kamay ko ang idinikit sa kanya. He pulled me in him.


“Noong gabing magpapakasal tayo, Jenna blamed it on me. He sent someone to kill you that night but didn’t succeed. Dahil alam niyang sa ganong paraan ako maghihirap.”


Hindi pa rin ako makapagsalita. He reach my earlobe this time, nibbling it for comfort. Gumagana pala ang ganon.


“So, you have to stay here with your family for the mean time. My men are around the perimeters. You are safe here. And, wait for me.”


Tumango ako sa kanya. Ang kamay nitong nasa tenga ko ay nagtungo sa aking batok. He pulled me softly, cloer this time. Hindi ko alam na ganon pala kabigat ang nangyari. Sinong pumatay kay Hailey?


“Si Damien?”


“He’s the one managing the Benz doll company with the investors. He’s  also pretending as Damon now.”


Hindi ko alam kung bakit kailangan pang mag pretend na ganon kung pwede naman nilang gawin yon nang hindi na nagpapanggap pa dahil magkamukha naman sila. Dahil lang ba sa rason na mahihirapan si Damon makapasok dito kaharap ang parents ko? Pero bakit kailangan din mag pretend ni Damien as Damon? Whatever is it, I’m trusting Damon. I’m trusting Damien. Maliban sa pamilya ko, sa kanilang dalawang magkapatid lang ako nagtitiwala.