lovers rock - hyunin

23

hyunjin - jeongin

hyunjin
jeongin
sey
chan hyung ve minho hyung sana ulasamamis da
bana sordular
ikisi evlerinde hepimizin olacagi kucuk bi kutlama vermek istiyorlarmis
biz beraber kutlayamadik ya onlarin mezuniyetini
ben kabul ettim
sen de gelir misin
die soruyorlar
(8.28)

jeongin
ah
gunaydin
(10.48)
anneme sormam lazim

hyunjin
gelsen cok iyi olurdu|
opusurduk belki|
tamam
sen soylersin chan hyunga fln

jeongin
soylerim
sana da soylerim
evleri bize biraz uzak ya
beraber gideriz
aksam mi oglen mi kutlama

hyunjin
sanirim aksam

jeongin
annem kesin izin vermez|
tamam
ben bi sorayim

Aceleyle yataktan kalktım. Annemler hala uyuyordu. Babama sorarsam izin vermeyecegini biliyordum. En iyisi annemin uyanmasını beklemekti. O uyanmadan önce odamı toparlayıp annemin istedigi gibi düzenlersem biraz yumuşayacağını biliyordum. Düzenlemeden kastım ise ortalığa saçılan kıyafetlerimi çekmeceliğime tıkıştırmaktı. Bir dolabım yoktu. Onun yerine kıyafetlerimi apartmanın altındaki kullanılmayan küçük depodan bir çekmece getirmişti annem benim için. Bütün eşyalarımı oraya tıkıştırıyordum. Yine öyle yapmıştım. On dakika sonra odam pırıl pırıl görünüyordu. Annem çekmecenin içine bakmazdı değil mi?

.....

"Anne~" Mutfakta kendine kahve yapan anneme yavaşça sırnaştım. "Günaydın."

"Ne istiyorsun Jeongin? Babanın izin vermeyeceği bir şey mi?"

Dudaklarımı büzdüm. "Günaydın da mı demeyelim?"

"Diyebilirsin tabii de, odanı toplamışsın o yüzden dedim." Gözlerini kahve cezvesinden çekti ve bana baktı. "Kim seni çağırıyor?"

"Chan Hyung ve Minho Hyung yeni okul yılı için sadece bizim olacağımız küçük bir kutlama yapmak istiyor."

"Sadece siz?"

"Ben, Jisung, Felix, Hyunjin-"

"Hyunjin gerçekten gidiyor mu?"

"Evet." Telefonumu açıp mesajını gösterdim. "Bak gidiyor." Bir süre mesajlarımı gözden geçirdi.

"Çok geç saate kalır mısınız?"

"Kalırsam nerede olduğumu biliyorsun."

"Gidebilirsin, tabii bir şartla."

Kendimi izin vermeyeceğine o kadar hazırlamıştım ki başımı şartını duymadan sallamaya başladım. "Ne dersen kabul ettim say anne."

"Emin misin?"

"Evet."

"Kardeşini de götüreceksin."

Kabul edemeyeceğim tek şey buydu işte. Junwoo'nun arkadaşlarımın olduğu bir ortamda olması büyük bir felaktetti. Ne zaman herhangi bir arkadaşımla karşılassa benimle alay eder, kendi kafasından gereksiz şakalar yapardı. Evde sadece ikimiz varken bile birbirimize katlanamıyor, küçücük şeyler için bile kavga ediyorduk. Yabancıların yanında gittikçe şımarıyor, bana istediği gibi davranıp susmamı bekliyordu. Hiç bir şey diyemeyeceğimi bildiği için kendi kendine böyle eğlendiği sonucuna varmıştım.