Sonsuz Karanlık

1.Bölüm

Multimedia: Alçin

"Öncelikle bu kitapta rahatsız olabileceğiniz şiddet içerikli bölümler olabilir. Lütfen bu bölümlerden rahatsız olacaklar, o kısımları atlayarak okuyun. Bu kitapta kadına şiddeti, tacizi veya tecavüzü savunmadığımı belirtmek isterim. Bir tek kadına değil, canlı olan her varlığa yapılan bu tarz şeyleri asla ama asla savunmuyorum, bundan emin olabilirsiniz."

İyi okumalar...❤

Dünyadaki en güçlü insanlar kimlerdir diye sorsalar; kendi başının çaresine bakmayı öğrenmiş kadınlar derim...

-Cemal Süreyya

                                                                                              -1.BÖLÜM-

Yaşamak...

Tek istediğim buydu, yaşamak. Her canlının istediği şeydi. Bize emanet olarak verilmiş bu bedene nasıl zarar verebiliyorduk, nasıl zarar verebiliyorlardı?

Şuan hissettiğim şey saf korkuydu. Çaresizce yakalanmamak için savaş veriyordum. Çaresizce koşuyordum, nereye koştuğumu bilmeden sadece koşuyordum. Çıplak ayaklarıma batan dikenleri umursamadan celladımdan kaçmaya çalışıyordum. Şu an eğer kaçamazsam ve ona yakalanırsam öldürmekten beter edeceğine adım kadar emindim.

"Alçin! Benden kaçamazsın! Dur artık!" Yankılanan sesle korku bedenimi sardı. Daha hızlı koşmaya başladım. Nefes alamasam da asla hızımı yavaşlatmaya niyetim yoktu. Bugün bu adamdan kurtulacaktım. O eve tekrar dönmek istemiyordum... Etrafıma hızlıca göz gezdirip gördüğüm ilk ağaca yaslandım. Biraz soluklanmak için yere çömelip sessizce bekledim. Derin nefesler almaya çalışıyordum, tabi ne kadar başarılı olduğum tartışılırdı.

"Alçin! Ben seni bulmadan yanıma gel! Eğer ben seni bulursam hiç iyi şeyler olmayacak!"

Şerefsiz herifin sesini duymamla yüzümü buruşturdum. Sesi uzaktan geliyordu fakat her an beni bulabilirlerdi. Bu orman çok büyüktü çıkışı bulmam çok zordu ama başarabilirdim. Eğer yaşamak istiyorsam başarmak zorundaydım. Gücümü tekrar toplayıp hızlıca koşmaya başladım. 

İsmimi haykırdığını çok net olmasa da duyabiliyordum. Duyduğum silah sesiyle ağzımdan çıkan çığlığa engel olamadım. Hızla elimle ağzımı kapattım ve koşmaya devam ettim. Hava kararmak üzereydi. Adımı sesleniyordu ve sesi yaklaşmıştı. Sanki mümkünmüş gibi daha da hızlanmaya çalıştım. 

 "Alçin, sevgilim! Hadi oyun oynayalım, elma dersem çık armut dersem çıkma."

Korkudan kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. Yine oyun oynamaya başlamıştı. Etrafıma göz gezdirdim. Çalılıkların arasından geçtiğimde ses çıkacağını bildiğimden diğer yöne doğru koşmaya başladım.

"Armut! Çıkma, sakın bana yakalanma Alçin!" Gür bir kahkaha attı. Psikopat benimle alay edip oyun oynuyordu. İçimden bildiğim tüm duaları okuyarak koşmaya devam ediyordum fakat artık dayanacak gücümün kalmadığını anlamıştım. Pes etmek istemiyordum.

"Seni gördüm gibi oldum Alçin." diye bağırdı.

Haklıydı sesi çok yakın gelmeye başlamıştı. Bu sefer bir sağa bir sola zikzak şeritler çizerek koşmaya başladım. İçimden bir ses yakalanacağımı avaz avaz bağırıyordu ama onu dinlemek istemiyordum. Daha fazla koşacak gücüm kalmadığı için bir ağacın arkasına geçtim.