Selamm. Nasılsınız?
Umarın iyisinizdir.
İyi okumalar...❤
Yarınlar hep güzel olacak denir. Oysa bugünler, dünün yarınları değil midir?
-Victor Hugo
-7.BÖLÜM-
Yeşillikler içinde bembeyaz elbisemle oturuyordum. Neden burada olduğuma dair en ufak bir bilgim dahi yoktu. Bileklerime baktım, hiç iz yoktu. Ama ben bu bilekleri kesmiştim. Elim istemsizce bileklerimde gezindi.
Acı yoktu!
Etrafa bakındım; kocaman, yemyeşil bir ağacın önündeydim, her yer yemyeşildi, hava da bir o kadar güzeldi. İçim mutlulukla doldu bir anda. Arkamdan birinin omzuma dokunmasıyla o tarafa döndüm. Gördüğüm yüzle gülümsedim, gözlerim istemsizce dolduğunu hissettim.
"Anne neresi burası?" dedim merakla. Ama annem cevap vermedi. Sadece gülümsedi ve yanıma oturdu.
"Seni çok özledim anne." dedim büyük bir özlemle. Göz yaşlarım birer birer süzüldü gözlerimden.
"Bende seni çok özledim bebeğim." dedi. O da benim gibi ağlamaya başladı.
"Tamam ağlama, hem artık buradasın. Birlikteyiz." dedim göz yaşlarımı silerken. Bir anda durdu annem, bileklerime bakmaya başladı. Bende baktım bileklerime oluk oluk kan akıyordu.
Ama az önce hiçbir şey yoktu!
Hıçkırarak ağlamaya başladım. Az önce acı yoktu, neden şimdi canım çok acıyordu?
"Korkma. Her şey düzelecek." dedi annem şefkatle bileklerimi okşarken. Bileklerimden akan kanı umursamadan öptü. Sanki onun öpüşüyle canımın acısı biraz dindi. Ellerimi bırakıp ayağa kalktığında çaresizce ona baktım.
"Nereye gidiyorsun?" dedim acıyla. Gitmesin, biraz daha kalsın istiyordum.
"Güzel kızım, bebeğim benim... Artık gözüm arkada kalmayacak. Artık mutlu olmanın zamanı geldi." dedi ve yanağıma bir buse kondurup yanımdan uzaklaşmaya başladı. Yemyeşil ağaçların arasında gözden kayboldu.
-----
Gördüğüm rüyayla hızla yerimde doğruldum. Bileklerimin acısıyla yüzümü buruşturdum. Bileklerim sarılmış, kolumda serumla hiç bilmediğim bir odadaydım. Oda siyah ve gri ağırlıklıydı. Yattığım yatağın yanında bir komodin vardı ve kocaman bir camı vardı.
Etrafı incelemeyi kesip üstümdeki yorganı ayağımla ittim. Üstümdeki krem rengi eşofmana baktım. Aklıma Ahu geldi, o değiştirmiştir diye düşünerek kendimi rahatlattım. Ayaklarımı yataktan sarkıttım. Bileklerim sızlıyordu. Ama bundan daha önemli sorunlarım vardı.
Odanın kapısı yavaşça açıldı. Ahu içeriye girip bana baktı ve kocaman gülümsedi.
"Nasılsın?" diyerek yanıma gelip yatağa bağdaş kurarak oturdu.
"İyiyim, neresi burası?" dedim çatallı çıkan sesimle.
"Bunları şimdilik boş ver Alçin. Sen iyileşince her şeyi konuşuruz." dedi yatıştırıcı ses tonuyla.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Sonsuz Karanlık
AksiBen, özgürlüğü kısıtlanmış bir güvercindim. Ben, şiddet gören bir kadındım. Ben, babası tarafından satılmış küçük bir kızdım. En önemlisi de ben, hayalleri ve umutları olan bir insandım... Fakat artık sonsuz karanlığa mahkum edilmiştim ve buradan...
