Ben, özgürlüğü kısıtlanmış bir güvercindim.
Ben, şiddet gören bir kadındım.
Ben, babası tarafından satılmış küçük bir kızdım.
En önemlisi de ben, hayalleri ve umutları olan bir insandım... Fakat artık sonsuz karanlığa mahkum edilmiştim ve buradan...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Ne kadar acıdır başkasının gözüyle bakmak mutluluğa...
-William Shakespeare
-12.BÖLÜM-
--
28.09.1993
Sevgili Günlük;
Bugün Hakan'la buluştuk günlüğüm. Ona ailesiyle benim yüzümden arasının bozulup bozulmadığını sordum. Bir sorun olmadığını annesiyle aralarında hallettiklerini söyledi. O an içim o kadar çok rahatladı ki, günlüğüm.
Benim yüzümden aralarının bozulmasını asla istemem fakat ailesinin beni kabul edeceklerini hiç sanmıyorum günlüğüm. Babasını hiç görmedim fakat annesi Füsun Hanım, o gün bakışlarından bile anladım bizi küçümsediğini...
Yarın Hakan'ın en yakın arkadaşının doğum günüymüş günlüğüm. İş çıkışı Hakan ile hediye bakmamız gerekiyor. Tabi önce annemden izin almam şart.
Hoşça kal günlüğüm.
--
29.09.1993
Sevgili Günlük;
Bugün gerçekten de çok güzel bir geceydi, günlüğüm. İş çıkışı Hakan ile hediye seçtik sonra hemen eve gelip üstümü değiştirip çıktım. Annemi dün gece o kadar zor ikna ettim ki günlüğüm, resmen yalvardım.
Aslında partiye gitmeden önce biraz gergindim, sonuçta onlarla denk değildim. Beni küçük görebilirlerdi fakat tam tersine hepsiyle çok iyi anlaştık. Çok iyi insanlar hepsi, özellikle Fatih. O çok komik ve eğlenceli biri günlüğüm.
Parti boyunca hepsiyle dans ettik, şuan ayaklarımı hissetmiyorum günlüğüm...
