"Lili ငါစာမကျက်ချင်တော့ဘူးဟာ"
ညချမ်းအချိန်လေး နှစ်ယောက်အတူစာကျက်နေကြရင်း သူမလေးကထဖောက်လာသည်
ငပျင်းမလေးဟာ စာကြည့်စားပွဲပေါ် ခေါင်းမှောက်ချရင်းစာမကျက်ချင်လို့ငြီးတွားနေလေရဲ့
"မကျက်လို့မရဘူးလေ စာမေးပွဲကဖင်နားကပ်နေပြီကို"
စာမေးပွဲဖြေဖို့အချိန်ဘယ်လောက်မှမလိုတော့မှ ငပျင်းလေးကစာမကျက်ချင်တော့ဘူးတဲ့
"နင်ကလည်း ဒါကနောက်ဆုံးစာမေးပွဲမှမဟုတ်တာ"
စာမကျက်ချင်တိုင်းဆင်ခြေတွေလာပေးနေတယ်
"ဒီစစ်ဆေးမှုပြီးရင် စာမေးကြီးကရောက်ပြီလေ ကျောင်းပိတ်ဖို့သိပ်မလိုတော့ပါဘူး niရယ် အပျင်းလေးလျော့ပါဦးလား"
"မသိဘူးဟာ မကျက်ချင်တော့ဘူး သွား"
"ဟော ငါကဘယ်သွားရမှာတုန်း niရ"
သူမ စိတ်လေးအနည်းငယ်ကြည်လင်သွားစေရန် စနောက်လိုက်ကာပြောလိုက်တော့ မျက်စောင်းတစ်ချက်က ဒိုင်းကနဲ ကျရောက်လာလေသည်
"သွားချင်တဲ့ဆီသွား စာကျက်ဖို့လာမပြောရင် ပြီးတာဘဲ"
မအောင်မြင်ဘူးဘဲ
"အဲ့လိုမလုပ်နဲ့လေ နင်စာမကျက်ရင် အဆင့်တွေကျမယ် နင်အဆင့်တွေကျရင် ငါကအချောင်နေရင်း ဆူခံရဦးမယ်"
တကယ်ပါ ဘာလုပ်လုပ်အပြစ်မလွတ်တဲ့ ကျွန်မ အဖြစ်ကရယ်စရာတော့ကောင်းသား
အကြောင်းကတော့ လပတ်စာမေးပွဲတိုင်းမှာ ကျွန်မကအမြဲအဆင့်တစ်ရပြီး သူမလေးကတော့ 1to10ထဲမှာကျင်လည်နေတုန်း အင်း top5ထဲတော့မဝင်ဘူးပေါ့
အဓိကပြဿနာကအဖေဘဲ ကျွန်မကအဆင့်တွေကောင်းပြီး သူမ ကိုအဆင့်ကောင်းအောင်တွဲမခေါ်ပေးလို့တဲ့လေ ဘယ်လောက်တောင်တရားကျဖို့ကောင်းသလဲနော် အဖေတို့များဘက်လိုက်ချက် ကိုယ့်သမီးအဆင့်တစ်ရတာတောင် ချီးကျူးပေးမယ်မရှိဘူး
ငပျင်းမလေးစာကျက်အောင် ကျွန်မ မှာအသက်ထွက်မတတ်ပြောနေရတာကျမသိဘူး
"ဒါကတော့ နင်ကတော်လွန်းနေတာကိုး နင်ကျအမြဲအဆင့်တစ်ရပြီး ငါကဘာလို့ Top5ထဲတောင်မဝင်ရတာလဲဟင်"
YOU ARE READING
Memory (Completed)
Fanfictionကံမကုန်လို့ ပြန်ဆုံကြတဲ့အခါ ပထမဆုံးပြုံးပြနိုင်တဲ့သူက ငါဖြစ်ပါစေ...
