Memory (Completed)

Memory👉23👈

အချိန်တွေကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ ရှင်သန်ရတာလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သလိုမျိုး ခံစားလာရတယ်

မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေသလိုမျိုး
ကမ်းမမြင် လမ်းမမြင် ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ လက်ပစ်ကူးနေရသလိုမျိုး
ခြောက်သွေ့လွန်းတဲ့ သဲကန္တာရထဲမှာ ခရီးဆက်နေရသလိုမျိုး

အဲ့ဒီလို အဲ့ဒီလိုမျိုးတွေ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ အနာဂတ်ကိုလိုက်ရှာနေရတာ လက်ပန်းကျလို့ မောပန်းနေရပြီ

ဒီလိုမျိုးတွေခံစားနေရတာ သူမ နဲ့စကားအချေတင်ဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့ နေ့ကတည်းကဆိုပါတော့

အဲ့နေ့ပြီးကတည်းက သူနဲ့ကျွန်မ မျက်နှာချင်းမဆိုင်မိတော့တာ ဒီနေ့နဲ့ဆိုရင် တစ်ဆယ့်နှစ်ရက်တိတိရှိရောပေါ့

သူမ ဘက်ကဆက်သွယ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့ပါတယ် ကျွန်မ ကသာတမင်ရှောင်နေခဲ့တာ

အသည်းမာလိုက်တာလို့ ထင်ရင်ထင်ကြလိမ့်မယ် တကယ်တမ်းမာနေတာက ဦးနှောက်ဖြစ်နေခဲ့တယ်

တစ်ဖက်မှာတော့ သူမ ဆီကိုပြန်သွားဖို့ပြောနေပေမယ့် တစ်ဖက်ကတော့ အသေအကြေငြင်းဆန်နေပြန်တယ်

နှလုံးသားနဲ့ ဦးနှောက်တိုက်ပွဲကြားမှာ ခံရသူက ကျွန်မ ဖြစ်နေခဲ့တယ်

စိတ်တွေလေလွင့်နေလို့ စာသင်ချိန်ဆို ဆရာရဲ့သတိပေးတာကို ခဏခဏခံလာရတယ်

သတိထားပေမယ့် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး အခုနောက်ပိုင်း ကျောင်းတတ်ရတာမပျော်တော့သလိုဘဲ

မဟုတ်ဘူး ဘာလုပ် လုပ်ကိုမပျော်တော့တာ အရင်တည်းက တိတ်ဆိတ်တာကိုနှစ်သက်တဲ့ကျွန်မ ကအခုတော့ တစ်ယောက်တည်းနေဖြစ်လာတယ်

သူမ နဲ့ကလည်းအရင်လိုဘေးချင်းကပ်မဟုတ်တော့ဘူး အဲ့ဒီနေ့ပြီးကတည်းက အတန်းဖော်တစ်ယောက်ကိုအကူညီတောင်းပြီး ကျွန်မ နေရာနဲ့လဲထိုင်ခဲ့လိုက်တယ်

သူမ ကိုအနေမခတ်စေချင်လို့ပါ

ကျွန်မ တို့နှစ်ယောက် ကျောင်းအတူမသွားတော့တာကို လူကြီးတွေသတိမထားမိတာကျေးဇူးတင်ရမယ် သူတို့လည်း သူတို့အလုပ်နဲ့ သူတို့ရှုပ်နေကြတယ်လေ